سخنان مولاي متقيان

بهترين شيوه بندگى‏

محبوب‏ترين چيزى كه بندگان خدا مى‏توانند به وسيله آن بندگى خدا كنند، بعد از اقرار به وحدانيّت خدا و حقانيّت اوليائش، تعفّف و تحمّل و اصطبار است.

کد خبر: ۷۱۸۸۹

يکشنبه - ۰۲ خرداد ۱۳۸۹ / May 23, 2010

امام علي(ع) فرمود: «اى كميل! محبوب‏ترين چيزى كه بندگان خدا مى‏توانند به وسيله آن بندگى خدا كنند، بعد از اقرار به وحدانيّت خدا و حقانيّت اوليائش، (سه چيز مى‏باشد): تعفّف و تحمّل و اصطبار است» «بحار الانوار، جلد 74».

شرح و تفسير

1- «تعفّف» چيست؟ تعفّف يك معنى خاص دارد و يك معنى عام:

معنى خاصّش همان عفّت در مسايل جنسى است، به تعبير قرآن مجيد:

«وَ الَّذينَ هُمْ لِفُروجِهِمْ حافِظُونَ»؛ «مؤمنين كسانى هستند كه دامن خود را (از آلوده شدن به بى‏عفّتى) حفظ مى‏كنند» «مؤمنون/5»، همان چيزى كه حضرت يوسف عليه السلام براى حفظ آن بهاى سنگينى پرداخت.

و امّا معنى عامّ آن، هرگونه پارسايى و زهد و بى‏اعتنايى به حرام در مورد مال و مقام و تمام امكانات زندگى مى‏باشد. تعفّف طبق اين تفسير، چشم‏پوشى از حرام در تمام زمينه‏ها است. عفّت به معناى وسيع كلمه نشانه شخصيّت و ايمان انسان است.

2- منظور از «تحمّل» چيست؟ بدون شك زندگى براى هر كس مشكلاتى در پى دارد؛ درس خواندن، معاشرت با مردم، كسب روزى حلال، بندگى خدا، صداقت و عفاف، سير و سلوك الى اللَّه و خلاصه هرگونه فعاليّتى، مشكلاتى بر سر راه خود دارد، كه بايد آن مشكلات را تحمّل كرد و از پاى نيفتاد. در تحمّل مشكلات- همانند ساير مسايل- بايد از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله درس بگيريم، هنگامى كه دشمن دندان‏هاى آن حضرت را مى‏شكند و پيشانى‏اش را مجروح مى‏نمايد، حضرت نه تنها نااميد نمى‏شود، بلكه با غلبه بر اين مشكلات حتّى در همان لحظه دست از هدايت مردم برنمى‏دارد و براى آنان دعا مى‏كند! «اللَّهُمَّ اهْدِ قَوْمى فَانَّهُمْ لايَعْلَمُونَ؛ پروردگارا! قوم مرا هدايت كن، (اگر آنان اشتباهى كردند و مرا آزردند) آن‏ها مردمى جاهل و نادان هستند» «بحار الانوار، ج 20». هدايت مردم و تبليغ دين نياز به تحمّل دارد؛ تحمّل ملايمات و سختى‏ها.

3- «اصطبار» چيست؟ اصطبار از مادّه «صبر» است. تفاوت «صبر» و «تحمّل» در اين است كه «صبر» جنبه مثبت دارد، ولى تحمّل داراى جنبه منفى است. حضرت على عليه السلام مى‏فرمايد: «فَصَبَرْتُ وَ فِى الْعَيْنِ قَذًى وَ فِى الْحَلْقِ شَجاً؛ (در طول خلافت خلفاى ثلاثه) صبر كردم، در حالى كه (بسان انسانى بودم كه) استخوانى در گلو و خار و خاشاكى در چشم داشت»( نهج البلاغه، خطبه سوم).

حقيقتاً بيست و پنج سال چنين صبر كردن، كار بسيار مشكلى است.

ما هم براى رسانيدن انقلاب اسلامى به نسل‏هاى آينده بايد صبر و تحمّل داشته باشيم. عفّت و چشم‏پوشى از محرّمات الهيّه و تحمّل مشكلات و ناملايمات و صبر و خويشتن‏دارى، موجبات مناسبى براى حفظ و بقاء انقلاب اسلامى خواهد بود./انتهاي پيام/