گفتگوی تفصیلی با آرزو اسلامی؛

دانشجوی نابینایی که نفر دوم مسابقات حفظ قرآن شد/ حضرت آقا را نمی‌دیدم ولی صلابتشان را حس می‌کردم

آرزو اسلامی، دانشجوی نابینای مقطع دکتری علوم و قرآن و حدیث در مسابقات کشوری قرآن دانشگاه آزاد اسلامی که در ارومیه برگزار شد، مقام دوم را کسب کرد.

کد خبر: ۷۱۹۸۶۹

شنبه - ۰۵ آبان ۱۳۹۷ / October 27, 2018

گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، دوشنبه ۳۰ مهر ماه بود که به دانشگاه آزاد واحد ارومیه رفتم تا از مسابقات سراسری قرآن کریم دانشگاه آزاد اسلامی گزارشی تهیه کنم. ساعت‌های پایانی مراسم، به بخش اهدای جوایز به نفرات برتر مسابقات اختصاص داشت.

حافظان و قاریان تجلیل می‌شدند؛ اما نفر دوم رشته حفظ کل قران کریم بیشتر از بقیه روی سن درخشید و جلب توجه کرد؛ دختری نابینا که دست در دست مادر خود آرام آرام به روی سن می‌آید.

آرزو اسلامی در تهران ساکن است و تحصیلات مقدماتی را تا سطح دبیرستان در مدارس استثنایی و سطح عالی را در دانشگاه‌های ویژه افراد غیرمعلول به‌پایان برده‌است.

یادگیری قرآن کریم را از خردسالی شروع کرده و علاوه بر حفظ کل قرآن کریم، در مسابقات مختلف نیز رتبه‌های برتر را به دست آورده است. او اکنون از پتانسیل بالایی برای آموزش دادن قرآن به همگان، به ویژه افراد معلول برخوردار است، اما هیچ مرکز یا نهادی، حتی سازمان آموزش و پرورش استثنایی کشور چنین فرصتی را به اختصاص نداده است.

با آرزو اسلامی به گفتگو نشستیم. وی از چگونگی یادگیری کلام خدا، کتاب‌هایی که در اختیار داشته و همچنین نحوه مطالعه قرآن کریم سخن گفت و از آرزوهایش درباره آموزش آیات نورانی حق به دیگران و یک سری از مشکلات دیگر حرف زد.

دانشجو: یادگیری قرآن کریم را از چه زمانی شروع کردید؟
به صورت حرفه‌ای از سال ۱۳۷۹ شروع کردم اما از پنج سالگی که در تبریز سکونت داشتم، هنگامی که مرحوم پدربزرگم بعد از نماز قرآن می‌خواند، من هم به همراه مادر و خاله‌ام قرآن می‌خواندیم.

این کار باعث شد تا به قرائت قرآن علاقه‌مند شوم و از سال ۱۳۷۹ به صورت حرفه‌ای به قرائت قرآن و حفظ آن بپردازم، یعنی زمانی که سال پنجم ابتدایی بودم و ۱۲ سال داشتم. آن زمان زیر نظر مربی خاصی کار نمی‌کردم و اغلب قرآن را با صدای استاد شهریار پرهیزگار گوش می‌دادم.

دانشجو: با توجه به شرایطی که دارید چگونه قرآن حفظ  کردید؟
از خط بریل کمک می گرفتم، اما، چون منبع کافی در اختیار نداشتم و منابع در این زمینه بسیار کم بود، بیشتر حفظ قرآن را از طریق نوار‌های صوتی انجام می‌دادم. آن زمان اغلب قرآن به زبان بریل در قالب یک مجموعه شش جلدی ارائه می‌شد و مکتوبات قرآنی ویژه نابینایان تا این حد پیشرفته نبود؛ اما حالا قرآن ترجمه استاد بهاء‌الدین خرمشاهی به خط بریل در قالب مجموعه‌ای ۱۲ جلدی منتشر شده است.

خوشبختانه در سال‌های اخیر تکنولوژی به کمک افراد مختلف جامعه به ویژه نابینایان آمده است. یکی از این تکنولوژی‌ها، قلم‌های هوشمندی است که امکان مطالعه قرآن را برای نابینایان فراهم کرده است. من هم اکنون از یکی از پیشرفته‌ترین آن‌ها استفاده می‌کنم. در حقیقت، قرآن ویژه بینایان را که با خط عثمان طه نوشته شده، با این قلم می‌خوانم. ویژگی این قلم این است که علاوه بر قرائت قرآن، حتی شماره صفحات را هم اعلام می‌کند.

دانشجو: از تحصیل در مقاطع مختلف و کمبودهایی که در این زمینه وجود دارد برایمان بگوئید.
در دوران تحصیل تا پایان مقطع دبیرستان اغلب از کتاب‌های بریل استفاده می‌کردیم و در کنار آن از نوار‌های صوتی هم بهره می‌بردیم. گاهی برای این‌که زودتر به نوار‌های صوتی کتاب‌ها دست پیدا کنیم، این کتاب‌ها را به افرادی در مدرسه می‌سپردیم تا از روی آن‌ها بخوانند و ما خیلی سریع نوار‌های صوتی را تکثیر می‌کردیم. البته یک راه دیگر هم وجود داشت که قدری وقت‌گیر بود، به این صورت که معلمان بازنشسته که صدای خوبی داشتند، در استودیوی سازمان آموزش و پرورش استثنایی کشور کتاب‌ها را روخوانی می‌کردند و صوت آن‌ها که با افکت‌های مختلف همراه می‌شد را، به نابینایان می دادند.

البته ما باید نوار‌ها را بعد از گوش دادن، به مدرسه باز می‌گرداندیم. به همین دلیل، من هر طور که بود، یک نوار اضافی می‌گرفتم تا در فصل تابستان هم از مطالعه بی‌نصیب نمانم. هنگامی که در کنکور سال ۱۳۸۶ در رشته الهیات (گرایش علوم قرآن و حدیث) پذیرفته شدم، همراه با افراد معمولی سر کلاس درس حاضر می‌شدم. برای مطالعه متون درسی هم یا صدای استاد را هنگام تدریس ضبط می‌کردم یا این‌که برخی مطالب را استاد آرام می‌گفت و من همان‌جا در کلاس آن را به خط بریل یادداشت می‌کردم. من با همه مشکلاتی که داشتم حتی در سطح کارشناسی ارشد هم پذیرفته شدم و الان مشغول تدوین پایان‌نامه‌ام هستم.

دانشجو: چه عنوان‌ها و مقام‌هایی را به دست آورده‌اید؟
عناوینی که به احترام کلام خدا به دست آورده‌ام، فراوان‌اند؛ از جمله رتبه دوم مسابقات سراسری دانش‌آموزان در سال ۸۲، رتبه نخست مسابقات سازمان بهزیستی ویژه همه معلولان، ۱۰ سال پیاپی حضور و کسب عنوان اول تا سوم رشته‌های حفظ و قرائت قرآن کریم و همچنین خاطره‌نویسی در مسابقات سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران، رتبه یکم رشته حفظ ۲۰ جزء جشنواره شمسه در سال ۹۲، رتبه نخست مسابقات حفظ قرآن کریم سراسری دانش‌آموزان استثنایی سراسر کشور از سال ۷۹ تا ۸۶، رتبه نخست مسابقات حفظ قرآن کریم در سراسر کشور در سال ۸۸، رتبه نخست منطقه‌ای و سراسری دانشجویان در سال ۸۹، رتبه دوم رشته حفظ دانشجویان تهرانی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری در سال ۹۱ و رتبه دوم امسال این رده و همچنین کسب رتبه دوم کشوری این رده در سال ۹۲.

تقویت رابطه جامعه دانشگاهی با قرآن ابتدا باید از خود استاد شروع شود. استاد اگر با قرآن انس بگیرد یا حافظ باشد دیگر نیازی نیست برای مقابله کردن با هجمه‌های دشمنان این همه هزینه کنیم. دقت کنید که شیطان بزرگ همیشه از اول انقلاب سعی دارد قرآن و فرهنگ قرآن را از بین مردم ایرانی حذف کند. مطمئن باشید قران مثل یک پناهگاه است و هر جامعه‌ای با قرآن مانوس باشد از همه خطرات دشمن در امان خواهد ماند.

قران مثل یک پناهگاه است و هر جامعه‌ای با قرآن مانوس باشد از همه خطرات دشمن در امان خواهد ماند.  از روزی که رهبر انقلاب کلمه مهجور بودن قرآن را استفاده کردند، الحمدلله روند رو به رشدی در پرورش حافظان دانشجو و دانش آموزی دیدیم .

دانشجو: شنیدیم سال ۸۸ به دیدار خصوصی مقام معظم رهبری رفتید؛ از آن روز برای ما بگوئید.
همیشه آرزو داشتم اول حافظ قرآن شوم و دیگر که به دیدار رهبری بروم که در سال ۸۸ بعد از اینکه به مقام نخست مسابقات حفظ قرآن کریم در سراسر کشور دست یافتم به دیدار خصوصی حضرت آقا رفتم. خیلی برایم عجیب بود، با اینکه آقا را نمیدیدم، ولی جو سنگین صلابت ایشان به من حسی دست میداد که گویا آنجا برای من مطمئن‌ترین جای دنیا بود.

به نظر من نیز صلابت رهبری باعث دور بودن رژیم خبیث آمریکا از نظام اسلامی شده است؛ وگرنه سست عنصر‌های زیادی در طول تاریخ انقلاب داشتیم.

من از آقا یک چفیه خواستم. ایشان همان لحظه گفتند اشکالی ندارد، بعد از جلسه می‌گویم بدهند. جلسه تمام شد و من منتظر چفیه شدم، ولی دیدم چفیه‌ای بدستم نرسید. رفتیم خانه و بعد ۲ روز یک بسته چفیه را برایم ارسال کردند. اینکه رهبری با این صلابت اینگونه به جوانان این مرز و بوم اهمیت می‌دهند، برایم عجیب بود.