به همت پژوهشگران کشور؛

آزادسازی داروی مسکن توسط ساختار‌های هوشمند کنترل می‌شود

پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکی شیراز به نانوفرمولاسیونی از یک نوع داروی ضد درد دست یافتند که می‌تواند با ایجاد یک ساختار ژل شونده در محل، دارو را به‌صورت کنترل‌شده آزاد کند.

کد خبر: ۷۲۷۱۷۱

جمعه - ۰۹ آذر ۱۳۹۷ / November 30, 2018

به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری داشنجو، پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکی شیراز به نانوفرمولاسیونی از یک نوع داروی ضد درد دست یافتند که قادر است با ایجاد یک ساختار ژل شونده در محل، دارو را به‌صورت کنترل‌شده آزاد نماید و موجب افزایش بازدهی و کاهش عوارض جانبی آن گردد. نحوه تبدیل این فرمولاسیون به ژل در دمای ۳۷ درجه در بدن موش مورد بررسی قرار گرفته است.

دارو‌های مسکن امروز به عضو جدایی‌ناپذیر از زندگی انسان تبدیل شده‌اند. این نوع دارو‌ها در کنار کارایی‌شان، عوارض جانبی متعددی برای بدن ایجاد می‌کنند. پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکی شیراز با بهره‌گیری از فناوری نانو موفق شدند با ایجاد یک فرمولاسیون منحصربه‌فرد از یک نوع داروی مسکن، علاوه بر افزایش بازدهی دارو، عوارض جانبی آن را نیز کاهش دهند.

امیر آزادی، عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی شیراز، داروی ترامادول را یکی از پرمصرف‌ترین دارو‌ها در میان دسته مسکن‌های شبه مخدر خواند و افزود: «در طرح حاضر ما با ارائه یک فرمولاسیون نانوساختار، شرایطی فراهم کردیم که آزادسازی داروی ترامادول در محل درد تحت کنترل قرار گرفته و اثرگذاری دارو به حد بهینه برسد.»

وی ادامه داد: «کنترل آزادسازی دارو موجب می‌شود تا اثربخشی دارو افزایش یابد و میزان داروی موردنیاز برای تسکین درد به حداقل مقدار برسد؛ بنابراین عوارض جانبی دارو کاهش یافته و هزینه درمان نیز کم می‌شود.»

آزادی با اشاره به مکانیسم منحصربه‌فرد این نانوفرمولاسیون در کنترل آزادسازی دارو، دراین‌باره گفت: «نانوفرمولاسیون ایجادشده دارای ساختاری موسوم به پرونانوژل است؛ بدین معنی که دارو در فرم محلول فاقد ساختار نانو است، پس از تزریق به بدن بیمار در پاسخ به دمای بدن به یک ژل نانوساختار حاوی دارو تغییر حالت می‌دهد. این ژل قادر است داروی به دام افتاده در نانوساختار‌های خود را در بازه‌های زمانی مشخص آزاد کند.»

این محقق در رابطه با روند ارزیابی این فرمولاسیون افزود: «پس از طراحی فرمولاسیون و بهینه‌سازی آن به کمک طراحی D-optimal، مورفولوژی فرمولاسیون مورد بررسی قرار گرفت. در ادامه آزمون‌های آزادسازی، پاسخ به دما، زمان ژل شدن، تورم پذیری و مخاط چسبی نیز انجام شد.»

نتایج نشان می‌دهند که زمان ژل شدن در پاسخ به دمای بدن حدوداً یک دقیقه است و همچنین پایداری فرمولاسیون به یک ماه نیز می‌رسد.