اعتراف يك نظريه پرداز اقليت سبز:

از اول هم گسترده و نيرومند نبوديم!

حسين قاضيان در تحليل علل ناكامي اقليت سبز گفت: اين موج به آن نيرومندي و گستردگي که ناظران و حتي بسياري از عاملان خود جنبش تصور مي‌کردند، نبود.

کد خبر: ۷۲۷۳۴

چهارشنبه - ۰۵ خرداد ۱۳۸۹ / May 26, 2010

به گزارش گروه سياسي «شبكه خبر دانشجو»، حسين قاضيان، پژوهشگر مسائل سياسي در مصاحبه با يك سايت وابسته به اقليت سبز كه همواره خود را سخنگوي اين جريان معرفي مي كند، اظهار داشت: جريان سبز از گستردگي افقي و عمودي برخوردار نيست.

وي گفت: از نظر افقي اين جنبش به همه‌ي مناطق مهم کشور سرايت نکرد. جز تهران، در بقيه شهرهاي مهم کشور صرفاً شاهد اعتراضاتي گسسته و نه چندان گسترده بوديم. در بسياري از مناطق مهم کشور، و مهم‌ترينش آذربايجان و به ويژه تبريز، اعتراضات شکل گسترده‌اي پيدا نکرد.

نظريه پردازحامي اقليت سبز افزود: اين را مقايسه کنيد با جنبش اعتراضي مردم که منجر به سرنگوني رژيم پيشين شد، و دورترين نقاط کشور را هم در بر گرفته بود، تازه در آن زمان سطح ارتباطات اجتماعي در مقايسه با روزگار ما بسيار نازل‌تر بود.

اين پژوهشگر مسائل سياسي در ادامه سخنان خود تصريح كرده است: از نظر عمودي هم اين جريان نتوانست طبقات مفروض اقتصادي را قاچ دهد، در نتيجه، مثلا در تهران از نظر اجتماعي تا حد زيادي به مردم شمال خيابان انقلاب محدود ماند، و در سطح کشور نيز مناطق محروم‌تر کشور، به ويژه مردم مناطق حاشيه‌اي را که از قابليت اعتراضي دوچنداني برخوردار بودند، چندان متأثر نکرد.

قاضيان افزود: در اين «نمايش اجتماعي» که در موج چشمگيرتر از «اندازه‌هاي عيني»‌اش جلوه ‌کرد اين سؤال پيش مي‌آيد که چرا اغلب به شدت باور شده است که گويا «مردم ايران عليه رژيم - ‌آن هم به صورت يک‌پارچه‌ و نه يه ذره کمتر- به پا خاسته‌اند» كه بيشتر در بين ايرانيان خارج از کشور، در مقام ناظران شايع است تا در ميان عاملان و بازيگران داخل، و فقط به اشاره مي‌گويم که در اين ميان، «زندگي در دنيا رسانه‌اي شده» و در نظر نگرفتن پيامدهاي آن براي شناخت‌هاي ما، و «آرزوانديشي به جاي واقع‌نگري»، نقش مهمي در اين تصوير‌پردازي‌هاي دور از واقعيت داشته‌اند.

وي با رد اين تصور كه اقليت سبز دچار سرخوردگي براي ادامه مسير نشده است، آن را شبيه به اميد و آرزو دانست و تصريح كرد:  البته طرح موضوع سرخوردگي در حال حاضر ممکن است به جاي اين‌که مرهمي بر جراحت‌هاي فعالان جنبش باشد، نمکي بر زخم و درد آنان جلوه کند، اما در مقام تحليل و بررسي بايد مثل خود واقعيت بي‌رحم بود و اميد و آرزو را به جاي واقعيت ننشاند.

قاضيان با اذعان به ريزش گسترده طرفداران جريان سبز تأكيد كرد: دليل اين ريزش را نبايد فقط پاي برخورد حكومت نوشت، بخشي از اين ريزش مي‌تواند ناشي از اين موضوع باشد که معترضان احساس کرده‌اند خواسته‌ي اوليه‌شان، يعني ابطال انتخابات، به جايي نرسيده كه هيچ، دائماً هم دارد بر تعداد و عمق خواسته‌ها افزوده مي‌شود، بدون اين‌که در عمل قدمي به پيش رفته باشيم.

پژوهشگر حامي اقليت سبز ادامه داد: شايد به اين ترتيب معترضان احساس يأس کرده باشند از اين که حتي بتوانند به هدف اوليه‌شان برسند. بعد از مدتي هم که موضوع اوليه‌ي اعتراضات، با استقرار دولت عملاً منتفي شده به نظر مي‌رسيد، چيزهاي ديگري به ميدان آمد و آرايش صحنه را تغيير داد. حالا همه بايد بار ديگر با خودشان در باره‌ي حضور يا عدم حضور دوباره در ميدان حرف مي‌زدند.

وي گفت: انگار باز هم معترضان سياسي انتظارات‌شان را در سطحي بالاتر از آن‌چه عملاً مي‌شود به آن دست يافت تنظيم کرده بودند. متاسفانه اين مشکل با اغلب حرکت‌هاي سياسي اعتراضي در ايران همراه بوده است که خواسته‌ها نه بر مبناي امکانات و ظرفيت‌هاي واقعاً موجود، بلکه بر اساس آرمان‌پردازي‌هاي گاه تخيلي تنظيم مي‌شده است.

قاضيان در ادامه اين مصاحبه با اذعان به ناكامي اقليت سبز در همراه كردن اقشار مختلف اجتماعي با خود، آن را به گردن سران اين جريان اندخت و گفت: بد نيست اين رهبران از خود بپرسند چرا اين اقشار تا به حال به سمت جنبش نيامده‌اند. آيا اين رهبران و رهروان‌شان توانسته‌اند خواسته‌هاي خودشان را به زبان زندگي روزمره‌ي اين مردم ترجمه کنند؟ آيا آن‌ها توانسته‌اند نشان دهند که خواسته‌هاي اين جنبش با منافع عيني اين اقشار پيوند دارد؟

وي با اعتراف ضمني به طرفداري اين اقشار از احمدي نژاد، تصريح كرد: اگر به ترکيب و سهم آرايي که در اين دوره و دوره‌ي قبلي به آقاي احمدي‌نژاد داده شد توجه شود، شايد رگه‌هايي از پاسخ به اين پرسش‌ها را بتوان در آن جست و يافت.

لازم به ذكر است ريزش گسترده در ميان حاميان اقليت سبز كه پس از مشاهده رفتارهاي ساختارشكنانه و ضد ملي و اسلامي اين جريان رخ داد، سران فتنه و وابستگان آن ها را به فكر يافتن دلايل ناكامي فاحش خود انداخته است./انتهاي پيام/