اكثر اعضاي اصلي شركت هاي هرمي افراد تحصيلكرده و دانشجويان هستند

اكثر اعضاي اصلي و سرشاخه هاي اوليه شركت هاي هرمي را اتفاقا دانشجويان و افراد تحصيلكرده جامعه تشكيل مي دهند و خوابگاه‌هاي دانشجويي محل امني براي فعاليت‌هاي كوئستي و لانه‌گزيني پادوهاي دانشجويي شركت‌هاي هرمي است.

کد خبر: ۷۲۸۱۲

چهارشنبه - ۰۵ خرداد ۱۳۸۹ / May 26, 2010

به گزارش خبرنگار گروه صنفي «شبکه خبر دانشجو»، روزنامه كيهان در يادداشت شماره امروز خود به قلم حميد اميدي، به بهانه پلمپ اكثر دفتر شركت‌هاي هرمي در اواخر هفته‌ گذشته، به تشريح چگوني نفوذ اين شركت ها در مراكز دانشجويي نوع فعاليت‌ها، تاريخچه و پيامدهاي اين شبكه‌ها در ايران و كشورهاي ديگر پرداخته است.

در قسمتي از اين يادداشت آمده است: اكثر اعضاء اصلي و سرشاخه هاي اوليه شركت هاي هرمي را اتفاقا دانشجويان و افراد تحصيلكرده جامعه تشكيل مي دهند. يكي از دانشجويان دانشگاه تهران در اين باره مي گويد: «سال 83 و 84 ساكن كوي دانشگاه بودم. ساختمان شماره 3 كه در آن زمان ساختمان نخبگان دانشگاه تهران به شمار مي آمد، مركز فعاليت هاي هرمي شده بود.

در ادامه يادداشت كيهان تصريح شده است: دانشجويان از اتاق هاي اين ساختمان براي پرزنت كردن ساير دانشجويان و حتي افرادي بيرون از دانشگاه، استفاده مي كردند.» شايد اگر مسئولان وقت آن زمان اقدام مناسبي مي كردند شاهد آن همه افت تحصيلي طي آن سال ها نبوديم و شايد جلوي ريشه دواندن شركت هاي هرمي گرفته مي شد. چرا كه همين افراد بعد از آن كه پولي بدست مي آوردند از خوابگاه خارج شده و با اجاره دفتر و محل كار به توسعه فعاليت هاي خود مشغول مي شدند.

اين يادداشت مي‌افزايد: انديشه ناپاك «پولدار شدن هاي يك شبه و بدون زحمت»!متاسفانه به عنوان يك خرده فرهنگ نزد بسياري از ما وجود دارد و تحصيلكرده و بيسواد نمي شناسد. تمايل جوانان به پشت ميزنشيني، مدرك گرايي مفرط در جامعه، رفاه زدگي و تجمل گرايي يكي از مهمترين دلايل گرايش دختران و پسران جواني است كه تعبير روياهاي خود را به دست زالوهاي كوئستي سپرده اند.

در ادامه اين يادداشت به معضل بيكاري پرداخته و عدم وجود فرصت هاي شغلي براي جوانان نيز عامل مهمي براي تمايل آنان نسبت به فعاليت هاي هرمي عنوان كرده و آورده است: رشد مالي و سامان گرفتن يكي از نيازهاي جدي جوانان است. دولتمردان براي آن كه بتوانند در اين باره مصونيت لازم را در جامعه ايجاد نمايند، بايد دست به تغييرات جدي زده و براي اشتغال جوانان چاره اي بينديشند. بيكاري موضوعي است كه مي تواند براي هر كشوري مانند يك سيل ويرانگر عمل كند، اما درمان هاي مقطعي و سياست هاي بعضا متناقض باعث شده تا جوانان بيكار و جوياي نام و نان، پايشان را روي هر پله پوسيده و لغزنده نردباني كه تصور مي كنند آنان را به آرزوهايشان مي رساند، بگذارند.

در پايان اين يادداشت ضمن هشدار خطاب به دانشجويان، مسئولان و افراد جامعه تصريح كرده است: آنها بعيد نيست با تغيير روش ها و خلق شگردهاي جديد درپي بازگشت نباشند. تا زماني كه كار فرهنگي صورت نگرفته و جامعه- خصوصا جوان- ما نسبت به اين قبيل وعده وعيدهاي فريبنده واكسينه نشود و آگاهي هاي لازم را پيدا نكند و تا وقتي كه با برهم زنندگان امنيت رواني و اجتماعي با قاطعيت و بدون كمترين ملاحظه برخورد نشود بايد نگران بود كه مبادا باز هم جامعه مستعد پذيرش كوئست ها در شكل و شمايل جديد و شگردهاي ديگري شود./انتهاي پيام/