«پری‌دخت» رونمایی می‌شود

مجموعه «پری‌دخت» با زیرعنوان «مراسلات پاریس، طهران» نوشته حامد عسکری در فرهنگ سرای اندیشه رونمایی می‌شود.

کد خبر: ۷۳۵۹۰۴

سه‌شنبه - ۱۱ دی ۱۳۹۷ / January 01, 2019

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو، مجموعه «پری‌دخت» با زیرعنوان «مراسلات پاریس، طهران» شامل نامه‌هایی است عاشقانه که به زبان و نثر دوره قاجار نوشته شده‌اند.
در این کتاب نامه‌هایی بین شخصی به نام سیدمحمود که در فرانسه درس طبابت می‌خواند و پریدخت که در تهران است رد و بدل می‌شود. در کتاب ۴۰ نامه خرده قصه‌هایی روایت می‌شود که قطعاً برای خوانندگان جالب خواهد بود.
این کتاب در قالب ۱۴۰ صفحه به تازگی از سوی انتشارات قبسات که همان مهرستان قدیم است با تیراژ دو هزار نسخه و بهای ۲۲ هزار تومان به بازار آمده است.
گفتنی است رونمایی از این کتاب با حضور علاقمندان و برخی از فعالان فرهنگی و هنری روز پنج شنبه 13 دی ماه ساعت 15:30 الی 17:30 در فرهنگ سرای اندیشه به نشانی خیابان شریعتی، نرسیده به پل سیدخندان، بوستان شهید منفرد نیاکی(اندیشه) برگزار می شود و حضور برای عموم علاقمندان آزاد است.
چکیده آن آمده است:
از عشق ناگزیریم و بدان محتاج، چونان تشنه از آب. اجدادمان در غارها آب می‌نوشیدند و بر دیوارة غارهای اساطیری، چشم‌های دخترک قبیلة بالادست را در سوسوی نورِ کم‌رمقِ آتشی در میانة غار نقاشی می‌کردند. فرزندانمان هم در آینده در سفینه‌های فضایی آب می‌نوشند و دلشان برای یکی لک می‌زند و بر شیشه‌های بخارزده سفینه‌شان ناخودآگاه چشم‌هایش را شاید نه، ولی نامش را حتماً خواهند نوشت. این سیاهه روایتگر یکی از این عشق‌ها است در برشی از تاریخ سرزمینی که بسیار دوستش دارم. راستش را بخواهید قصه از یک شب زمستانی شروع شد؛ همان شبی که آویشن می‌نوشیدم و از گرمای جوراب حوله‌ای‌ام لذت می‌بردم. ناگهان در سرم صدای گریه‌های پریدخت پیچید و آویشن را دو تا کردم و نشستم پای حرف‌های پری. از سیدمحمود گفت و نامه‌هایشان. رسول امانت‌داری بودم که مبعوثم کرده بودند برای روایت عشقشان.... آن‌ها گفتند و من نوشتم. بخش‌هایی از آن را در صفحة مجازی‌ام منتشر کردم و بسیار استقبال شد. پس از آن نوشتم و خط زدم، نوشتم و خط زدم تا دست‌آخر همین شد که می‌بینید. آلفرد هیچکاک جایی گفته بود: «زن‌های قصه‌هایتان را اذیت کنید، مردم دوست دارند» و بدین‌وسیله همین‌جا از پریدخت‌خانم معذرت می‌خواهم. زندگی خودش بود و من فقط راوی بودم.... دیگر فکر نمی‌کنم حرفی مانده باشد.