بررسي جايگاه امام(ره) در آثار سينمايي ايران – 2

حواشي سايه بر آفتاب

بخش اعظم برنامه هاي رسانه ملي و سينمايي در فقدان انديشه هاي امام شكل مي گيرد و ظهور و بروزش اگر در مخالفت جدي با نص فرمايشات ايشان نباشد، در راستاي آن قطعاً نيست.

کد خبر: ۷۳۹۰۴

سه‌شنبه - ۱۱ خرداد ۱۳۸۹ / June 01, 2010

اگر يكي از جدي ترين و اصلي ترين آرمان ها و انديشه هاي حضرت امام (ره) را در انعكاس منويات ايشان در قالب هنر تصوير و سينما و رسانه بدانيم – كه همين طور است – مي بايستي با تدبيري آسيب شناسانه ابتدا به واقعيت موجود در رسانه ها و سپس نوع انعكاس آن و شيوه و مضمون و مراتب اصلي و فرعي بيان آن در اين مواقف توجه كنيم.

اينكه تصويري كه از ارزش هاي امام و انقلاب تا به حال در سينما و تلويزيون ملي ما به نمايش گذاشته شده كمترين مطابقتي با انديشه و آمال و آلام ايشان ندارد،‌ حقيقت تاسف برانگيزي است.

مگر نه اينكه مصرف گرايي و تجمل پرستي از آرمان هاي امام نشانه اي ندارد و در جهت هدم آنهاست، مگر نه اينكه نه آزادي خواهي و «عدالت طلبي» جزو نصوص انديشه هاي اصلي امام (ره) است و مگر نه اينكه مبارزه با سرمايه داري و خوي كاخ نشيني از واژگاني است كه در ادبيات امام از بسامد بالايي برخوردار است و مگر نه اينكه اين انديشه هاي معتبر و ناب، هم اكنون در بسياري از رسانه هاي ملي و غير ملي، بلوكه شد و به انزوا كشيده.

سينماي ما در طول سه دهه اخير عليرغم تلاش ها و مجاهدت هاي فردي و شخصي، با كم رمقي و بي رونقي، لنگ لنگان، گام هاي كوچك و نحيفي را برداشته و البته در گرداب ابتذال و فيلمفارسي سازي هاي بقاياي انديشه مبتذل پرور سينماي منفور پيش از انقلاب دست و پا زده و از پا افتاده است.

با يك بررسي آماري نسبي مي توان به اين نتيجه تاثر برانگيز رسيد كه سينماي ما نه تنها از وجوه ملي و سرزميني، بلكه از وجوه ديني و آييني هم تهي شده است، در حالي كه جهان معاصر، هنوز تحت تاثير انقلاب كبير اسلامي و رهبري استثنايي مرجعيت ديني  آن است، از نشانه گذاري اين حيات طيبه و آن گنجينه عظيم نظري و عملي، كمتر اثري در اين محوطه پرت و بلبشو زده ديده مي شود و اين امر، محصول مديراني است كه با بي كفايتي سياست چرخيدن دور خود را در كنار نوعي ليبراليسم فرهنگي، طي اين دوره هاي متمادي، تجربه كرده اند و هرگز نتوانسته اند به آن انديشه هاي ناب و تجربيات كم ياب نزديك شوند و ديني را كه اين گوهر اصيل گردن حيات اجتماعي معاصر ملت ايران داشت، حتي به كمترين و حداقل ترين وجه ممكن ادا كنند./انتهاي پيام/