يادكردي از فيلم «طلا و مس»

ياعشق! ادركني!

بي ترديد، «طلا و مس» برترين و بهترين اثر سينماي ايران پس انقلاب، در تجلي هويت انساني و ايماني و ملي ماست.

کد خبر: ۷۴۳۴۳

پنجشنبه - ۱۳ خرداد ۱۳۸۹ / June 03, 2010

محمدرضامحقق-گروه ادب و هنر

خوشحالم از اينكه هويت ملي و ايمان ميهني ام در يك هماوردي عاشقانه و انساني و ايماني متجلي شده است و بارقه هاي نحيف و نهفته و نگفته ام در پرده نقره اي سينما، به منصه ظهور و بروز رسيده.

خوشحالم و در پوست خود نمي گنجم از اينكه مفهوم واقعي و درست و بي دريغ و شائبه «سينماي ملي» را ديدم و نيوشيدم.

«طلا و مس» به همه ما نشان داد خدايي هست و اميدي و ايماني و تواني و دلي و دلداري و عشقي و شوري و هدايتي و حمايتي و آرزويي و يقيني و اخلاقي.

«طلا و مس» تمام مس وجود ما را طلايي، و به ما يادآوري كرد كه «انسان»‌ايم.

فيلم «طلا و مس» آنقدر درست و زيبا و حرفه اي و شكوهمند و معصوم و انساني و خدايي است كه كمتر زباني را ياراي بر آمدن از وصف آن هست.

«طلا و مس» هويت ماست، شرافت ماست، تجربه و ايمان و داشتن و نداشتن ماست.

«طلا و مس» غنيمت ماست از برهوت اين عالم و سايه سار ماست در كوير اين ماتم.

«طلا و مس» تلخ است. به اندازه بيماري لاعلاج و صعب و خرد كننده «ام. اس» تلخ است اما به اندازه استقامت در برابر همين بيماري و مقاومت در مقابل رنج و سختي، شيرين است.

خدايا! تو شاهد باشد كه دل هاي يخ زده و چشم هاي خسته در سينما، در هنگامه «طلا و مس» به لرزش و اشك و بغض و شوق، نوازش شد و تو را به خاطر آورد.

خوشحالم. به خاطر «طلا و مس» خوشحالم. به خاطر تجلي روح عبوديت و صبوري و شرافت و دلدادگي به شكوه الهي خانواده و به خاطر «عشق» خوشحالم و همه اين خوشحالي را مديون «طلا و مس» هستم؛ مديون زهرا سادات و آقا سيد رضا.

«طلا و مس» با مظلوميت و معصوميت، اما در اوج اقتدار و شرافت و شور و شكوه توانست خيل مبتذل سازان و نيرنگ بازان معركه گير سينماي سخيف و مبتذل امروز ايران را به كنار بزند و اجازه دهد تا قدري آفتاب بر ما بتابد و قدري آرامش در خلسه پناه گرفتن زير نور ماه، به دلمان راه يابد.

چه حيرت انگيز و معصومانه و منقلب كننده بود معجزه نبوغ آساي حضور «نگار  جواهريان» در زندگي زهرا سادات و چه تدارك و تدبير شگرف و سترگ و باشرافتي بود ظهور «بهروز شعيبي» در لباس «آقا سيد رضا»

خدايا! به بزرگي و معصوميت آن ديالوگ «خيلي دوستت دارم» در سكانس هاي پاياني فيلم كه پس از عمري صبوري و رنج، از لب هاي مرد مظلوم خانواده خطاب به بانوي مظلومه اش بيرون مي تراود، به ما آرامش بده!

خدايا! به آبروي كم سو شدن چشمان سر آقا سيد رضا و و روشنان جان بخش چشمان دلش، به ما نعمت صبر و شوق و عشق دمادم عطا كن!

خدايا! مس وجود ما را طلايي كن!
آمين!

/انتهاي پيام/