نشانه‏هاى دوست و راه‏هاى شناخت

با چه كساني دوستي كنيم؟

با كسى دوست شويد كه ديدار او شما را به ياد خدا اندازد، مايه‏ افزونى دانش شما گردد و عمل او شما را به ياد آخرت بيندازد.

کد خبر: ۷۴۷۶۴

دوشنبه - ۱۷ خرداد ۱۳۸۹ / June 07, 2010

آينه هم خوبى‏ها را نشان مى‏دهد و هم بدى‏ها را، دوست خوب نيز چنين است.

آنيه خوبى و بدى را به همان مقدار كه هست نشان مى‏دهد، دوست خوب نيز چنين است.

آينه خوبى و بدى ما را به خودمان نشان مى‏دهد، دوست خوب نيز چنين است.

وقتى در آينه عيب خود را مى‏بينيم بدون ناراحتى آن را برطرف مى‏كنيم، اگر دوست ما عيبمان را گفت بى‏هيچ ملالى از او تشكر مى‏كنيم.

اگر جلو آينه قرار نگيريم عيب‏هاى خودمان را نمى‏بينيم. دوست خوب از دوستش مى‏خواهد كه عيب‏هايش را به او بگويد.

در زمينه‏ى نشانه‏هاى دوست و راه‏هاى شناخت آن، رهنودها و سفارش‏هاى فراوانى در قرآن و كلام معصومين عليهم‏السلام وجود دارد.

خداوند در قرآن مى‏فرمايد: «با كسانى شكيبايى (و انس و دوستى) داشته باش كه صبح و شام به ياد خداوند هستند«. (1).

رسول‏خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «با كسى دوست شويد كه ديدار او شما را به ياد خدا اندازد، مايه‏ى افزونى دانش شما گردد و عمل او شما را به ياد آخرت بيندازد». (2).

امام صادق عليه‏السلام به كسى كه از حقوق مسلمان بر ديگرى سوال كرده بود فرمود: «هفت حق است كه واجب است و اگر يكى از اين حقوق از دست برود و رعايت نگردد، انسان نافرمانى خدا را نموده است.

راوى عرض كرد: قربانت گردم آن حقوق چيست؟

حضرت فرمود: من دوست تو هستم، مى‏ترسم آن حقوق را زير پا بگذارى و حفظ نكنى، بدانى و عمل نكنى.

عرض كرد: به خدا پناه مى‏برم.

حضرت فرمود: كمترين حقى كه مسلمان نسبت به تو دارد اين است كه براى او دوست بدارى آنچه براى خودت دوست دارى و بد بدانى آنچه را براى خود بد مى‏دانى. حق دوم اين است كه مواظب باشى او را عصبانى نكنى و سعى كنى او را خشنود سازى و دستورش را اطات نمايى. حق سوم اين كه با بدن و مال و زبان و دست و پا به او كمك نمايى. حق چهارم آن كه راهنما و آيينه‏اش باشى. حق پنجم اين است كه تو سير نباشى و او گرسنه باشد، سيراب نباشى و او تشنه باشد، پوشيده نباشى و او عريان باشد. حق ششم آن است كه اگر تو خادم دارى اما دوست تو ندارد، بايد خدمتگزارت را بفرستى لباس‏هاى او را بشويد، برايش غذا تهيه كند و رختخوابش را پهن نمايد. حق هفتم اين است كه سوگندش را بپذيرى، دعوتش را قبول كنى و هر گاه بيمار شد به عيادتش بروى. به تشييع جنازه‏اش حاضر شوى و هر گاه فهيمدى حاجتى دارد قبل از اين كه بگويد آن را انجام دهى و وى را ناگزير نكنى كه انجام آن كار را از تو درخواست كند. وقتى اين حقوق را رعايت كردى و دوستى شما برقرار گرديده است«. (3).

(1). كهف (18) آيه 28.

(2). امالى طوسى، ج 1.

(3). اصول كافى، ج 2، ص 169.

/انتهاي پيام/