بازخواني// بيانات رهبر معظم انقلاب در 25 خرداد 1374:

دنيا بداند كه ما اهل تهاجم و ظلم نيستيم؛ اما اهل تسليم هم نيستيم

دنيا بداند كه ما اهل تهاجم، فساد، ظلم و ايجاد بى‏عدالتى نيستيم؛ اما اهل تسليم هم نيستيم. دنيا بداند كه تهديد نظامى، تهديد اتمى، تهديد محاصره اقتصادى و تهديد همدست شدن، در ملت ايران اثر نمى‏كند؛ چون ملت ايران متّكى به خداست.

کد خبر: ۷۶۲۱۰

سه‌شنبه - ۲۵ خرداد ۱۳۸۹ / June 15, 2010

به گزارش گروه سياسي «شبکه خبر دانشجو» به نقل از پايگاه اطلاع رساني دفتر مقام معظم رهبري، متن كامل بيانات حضرت آيت الله خامنه اي، رهبر معظم انقلاب اسلامي كه 25 خرداد 1374 در مانور عظيم عاشورا ايراد فرمودند، به اين شرح است:

بسم‏اللَّه‏الرّحمن‏الرّحيم‏

الحمدللَّه ربّ العالمين. والصّلاة والسّلام على سيّدنا و نبيّنا، ابى‏القاسم محمّد و على آله الأطيبين الأطهرين المنتجبين. سيّما بقيّة اللَّه فى‏الارضين.

براى بنده، حضور در ميانِ شما جوانان عزيز، كه بدون هيچ مبالغه امروز زبده جوانان اسلام و سربازان قرآن محسوب مى‏شويد، مايه خرسندى است و خدا را بر اين نعمتْ سپاسگزارى مى‏كنم. همچنان‏كه خدا را بر نعمت وجودِ امثال شما جوانان مؤمن و انقلابى و با اراده و مصمم در دفاع از حقّ و حقيقت، هميشه سپاسگزارم. نسلى كه امروز شما نماينده آن محسوب مى‏شويد و خيل عظيم جوانان مؤمن و متعبّدى كه شما نمونه‏هاى برجسته آن هستيد و بحمداللَّه، در سراسر كشور حضور دارند، همان كسانى هستند كه امام بزرگوار درباره آنان فرمودند: «فتح‏الفتوح انقلاب اسلامى، عبارت است از تربيت چنين جوانانى.» واقعاً هم همين‏طور است.

درباب اين مانور عظيمِ بيش از يكصد هزار نفرى، دو نكته عرض مى‏كنم: نكته اوّل از جهتِ شكل است. شكل كار، حكايت از اين مى‏كند كه در جمهورى اسلامى، به فضل پروردگار، سپاه پاسداران انقلاب اسلامى اين توانايى و قدرت را پيدا كرده كه در مدّتى بسيار كوتاه، حضورى همه جانبه و قوى در نقطه مورد نظر داشته است. اين، مايه افتخار است. اين، به بركت ايمان و در سايه اراده‏اى است كه از عشق و ايمان برمى‏خيزد. اين، همان روحيه ميدان جنگ، همان روحيه «كربلاى پنج» و «والفجر هشت» است. اين، همان اراده عبور از «اروند» است؛ همان «فتح‏المبين»، «بيت‏المقدّس» و شكستن حصر آبادان است. مايه، همان است. تفاوتى كه پيدا شده، اين است كه امروز سازماندهى قويتر و منظّمتر و فرماندهى، آگاهتر و بصيرتر است و نيروها، به طبيعتِ كار نظامى، آشناتر و علاقه‏مندترند.

آن روز حضور دشمن در صحنه، هر كسى را به حركت فرا مى‏خواند. امروز، چيزى كه همه را به حركت فرا مى‏خواند، حضورِ «وظيفه» است. آيه قرآن است كه «و اعدّوا لهم ما استطعتم من قوّة و من رباط الخيل.»(1) اين، مرتبه افضلِ آن چيزى است كه كشور و ملت ما، در دوران جنگ تحميلى مشاهده كردند. اين، دشمنان را مى‏ترساند و دوستان را خرسند، اميدوار و مطمئن مى‏كند. اين، نشان مى‏دهد كه جمهورى اسلامى را ديگر نمى‏توان غافلگير كرد. اين، نشان مى‏دهد كه جمهورى اسلامى، گلِ خوشبوى معطّر زيبا را، آن چنان بى‏دفاع نگذاشته‏اند كه دست دشمن، از هر طرف به تطاول دراز شود و آن را پرپر كند. اين، شمشير ذوالفقار است؛ شمشير دودَمى كه هم خوشحال‏كننده دوستان است، هم ترساننده دشمنان. هم براى ايجاد آمادگى لازم در هنگام خطر است و هم براى پيشگيرى از طمع‏ورزى دشمن. هر ساعتى كه شما در اين‏جا در صف سان، در هنگام رژه، در هنگام تمرين و مانور مى‏گذرانيد (يعنى از وقتى كه از خانه و شهر خود خارج شديد، تا وقتى كه ان‏شاءاللَّه با سلامتِ كامل به آن‏جا برگرديد)، همه‏اش حسنه و صدقه است. هر قدم شما حسنه و صدقه و براى آن نيّت و هدف است. وجود همه آن جماعتِ عظيمِ رزمنده منتشر در سراسر اين كشور - كه امام عزيزِ اين امت درباره‏شان فرمود «مملكتى كه اسلامى است، همه افرادش بايد به اين معنا نظامى باشند» - حسنه و صدقه است. اين، در راه آن هدف و براى آن كار است.

رزمندگان، بسيجِ در همه جا حاضر و سپاه و ارتش، بايد در همه‏جا اين آمادگيها را داشته باشند. اين، از جنبه شكلى قضيه است و تا به حال هم خوب انجام شده است. ان‏شاءاللَّه، تا آخر مانور هم، با دقّت و هوشيارى شما، به بهترين وجه انجام مى‏گيرد و اين براى شما يك ذخيره در راه ايجاد آن نيروى مسلّحى مى‏شود كه جنبه الهى و فنّى را با هم دارد. كما اين‏كه ، بحمداللَّه، همين حالا هم به ميزان زيادى همان‏طور است.

اما از جنبه معنوى و واقعى. ملتهاى جهان و تاريخ بشر، آموخته و ديده است كه جماعتى - ملت و كشورى - در طول تاريخ، در همه جاى عالم زحمت مى‏كشند، تلاش مى‏كنند، دشمن را سرِ جاى خود مى‏نشانند، فداكارى از خود نشان مى‏دهند و افتخار مى‏آفرينند تا اين‏كه پيروزى نصيبشان مى‏شود. سرنوشت اغلب اين كشورها و ملتها چنين رقم خورده كه بعد از آن‏كه پيروزى را با زحمت به دست آوردند، به داخل خانه‏ها و جوامع و شهرها و روستاها رفته و مشغول زندگى شده‏اند و چرب و شيرين زندگى را زير دندانهاى خود مزمزه كرده‏اند. از يادشان رفته كه دشمن هم داشته‏اند و افتخار پيروزى را با چه بهاى سنگينى به دست آورده‏اند. خوابشان برده و دشمنى كه در ميدان جنگ در مقابل آنها شكست خورده بود، بعد از دوران جنگ به سراغشان آمده و با آسودگى و بدون زحمت، دستاورد عزيزى را كه آن همه برايشان قيمت داشت، از آنها ربوده و برده است.

تاريخ را نگاه كنيد و ببينيد كه اين سرنوشت بسيارى از كشورهاست. اين، سرنوشت بسيارى از ملتهاى غافل است. كسانى بودند كه حتى در دوران جنگ هم، به جاى اين‏كه به خطر دشمن بينديشند، به زندگى راحت و برهم نخوردن آرامش مادى زندگى مى‏انديشيدند و اگر يك ذرّه از گوشه آرامش مادّى آنها ساييده مى‏شد، همه كس را مورد اعتراض قرار مى‏دادند. بعد از دوران جنگ و قبول آتش‏بس - از سال شصت و هفت به اين طرف - هم، چنين آدمها و روحيه‏هايى بوده است. ما هم مثل بقيه جوامع بشرى هستيم و همان آفت ها، همان خطرها و همان سرنوشت ها، ما را هم تهديد مى‏كند.

نه اين‏كه يك كشور در دوران صلح نبايد از نتايج صلح قدرتمندانه خود استفاده كند. صلح و زندگى، مال اين ملت است. كشور، مال اين ملت است. بايد از نعمات اين كشور استفاده كنند. بايد كشورشان را بسازند و بايد آبادى را روزبه‏روز بيشتر كنند. اگر شما به قرآن كريم نگاه كنيد، يكى از مفاهيمى كه از سوره مباركه «بقره» تا سوره آخر قرآن (سوره «والنّاس») در قرآن بسيار تكرار مى‏شود، مفهوم «شيطان» است.

اين‏كه ايمان آورديم و پشت شيطان را به خاك رسانديم، كار تمام نمى‏شود. اين براى آن است كه يك ملت آگاه و فرزانه و بيدار و داراى تحليل، نبايد از وجود، حضور، خطر، توطئه و كيد و خباثت دشمن غافل بماند.

امروز، به فضل پروردگار، نيروهاى مسلّح ما - چه ارتش و چه سپاه - در سرتاسر اين كشور مشغول كارهاى آبادانى‏اند: جاده مى‏سازند، اتوبان مى‏سازند، سد مى‏سازند، كارهاى عمرانى مى‏كنند، مزرعه راه مى‏اندازند و خيلى كارهاى ديگر مى‏كنند. يعنى جوانان اين ملت، ولو در لباس نظامى، هميشه مى‏خواهند و مى‏توانند براى كشورشان مفيد باشند. اما عرض من اين است كه خبره جوانان اين مملكت و سيّد فداكاران اين ملت، كسانى هستند كه در همه حال متوجّه باشند كه اين امانت حاكميّت اسلام كه امروز در دست آنهاست، امانتى از همه پيامبران و اوليا و امامان است. اين، آرزوى همه كسانى بود كه در دوران محروميّت انسانها از حاكميّت الهى، در غربت مردند و در شكنجه‏گاهها رنج كشيدند و آرزو كردند كه خداى متعال يك وقت به آنها فَرَج دهد. اين، آرزوى همه است و نتيجه قرنهاست. بايد با همه توان، قدرت، هوشيارى و بيدارى، از اين محافظت كرد.

البته محافظت فرهنگى داريم، محافظت اقتصادى داريم، محافظت علمى و سياسى داريم. اما اگر محافظت نظامى نباشد؛ اگر اين آمادگيها نباشد، همه آنها در يك نصف روز، قابل به هدر رفتن هستند. عليه ما جنجال مى‏كنند كه «جمهورى اسلامى، نظاميگر است.» بوق و قلم و همه چيز در دست دشمن است؛ شما از دشمن چه انتظارى داريد؟! از دشمن انتظار داريد كه از اسلام و امام بزرگوار و امّت اسلامى و جمهورى اسلامى ستايش و تعريف كند؟! معلوم است كه بد مى‏گويند! معلوم است كه تهمت مى‏زنند؛ تهمت نظاميگرى هم مى‏زنند! اين نبايد موجب شود كه ما آمادگى نداشته باشيم.

آن روز اين فقره از دعا را در جايى خواندم: «عزّ جارك و جلّ ثناؤك و تقدّست ألاؤك ولا اله غيرك.»(2) اين ملت، جاراللَّه است. اين ملت، متّكى به خداست. خدا را قبول دارد و براى خدا حركت مى‏كند. كسى كه متكى به خداست، عزيز است. خدا همپيمان خود و بندگان و مخلصان خود را در وسط ميدان وانمى‏گذارد.

عزيزان من! مگر در اين شانزده سال، خدا ملت ايران را واگذاشت؟! واللَّه بعد از اين هم، تا شما در اين راه باشيد، خدا شما را وا نمى‏گذارد. اين راه، راه خدا، راه افتخار و راه بهشت است؛ اما لطف خدا براى اهل اين راه، فقط مخصوص نشئه بعد از مرگ نيست. «و أخرى‏ تحبّونها نصرٌ من‏اللَّه و فتحٌ قريب فبشّرالمؤمنين.»(3) طبيعت اين راه چنين است. حالا امريكا و مستكبرين عالم و صهيونيستها و كمپانى‏دارها و مزدورهاى پست و نوكرهاى حقيرشان، هرچه مى‏خواهند بگويند. آنها مسائل ايران را نمى‏فهمند و تحليل نمى‏كنند. اين ملت، ملت عزيز و مؤمنى است. اين نظام، نظام الهى است.

ملت مؤمن ما، ملتى است كهن؛ اما جوان. امروز جوان، چهره اصلى اين ملت را تشكيل مى‏دهد. اين ملت جوان و پُرشور ايستاده است تا راه سعادتى را كه شروع كرده است به پايان ببرد و براى ملتهاى ديگر سرمشق باشد. اگر شما توانستيد از اين گردنه عبور كنيد - كه بيشتر از نصف آن را تا به حال عبور كرده‏ايد - براى ملتهاى ديگر تجربه خواهد شد. امريكا هم از همين مى‏ترسد. امريكا مى‏خواهد به‏گونه‏اى، نگذارد كه شما اين گردنه را تمام كنيد؛ يا شما را درگردنه سرنگون كند، كه مى‏داند اين‏كار نشدنى است. اين را مى‏داند كه نخواهد شد؛ لذا مى‏كوشد كارى كند كه خودِ شما بتدريج معتقد شويد كه «چه لزومى دارد؛ خوب است برگرديم!» سعى مى‏كند كه خود شما معتقد شويد كه «ره چنان رو كه رهروان رفتند.» مثل بقيه دولتها و حكومتها و كسانى كه امريكا از آنها خوشش مى‏آيد و آنها هم از امريكا خوششان مى‏آيد، زندگى كنيم. اما امريكا، بد فهميده است. به فضل پروردگار، عنايات و الطاف حضرت ولىّ‏اللَّه‏الاعظم - روح عالم وجود و دردانه همه هستى كه خدا در معرفت و محبّت او بر ما منّت نهاده است - شامل اين ملت خواهد شد.

از يكايك شما عزيزانى كه حضور پيدا كرديد؛ مخصوصاً از فرماندهان عزيز سپاه و كسانى كه در كارِ اين مانور اين همه تلاش كرده‏اند، صميمانه تشكّر مى‏كنم. اميدوارم كه ان‏شاءاللَّه اين ساعات را تا انتهاى مانور، با دقّت و مراقبت و كاردانى و موفقيّتِ هرچه بيشتر بگذرانيد و اين كارِ بزرگ را به بهترين وجه تمام كنيد. ان‏شاءاللَّه قلب مقدّس ولىّ عصر و روح مطهّر امام بزرگوار را بيش از پيش از خودتان خشنود كنيد و ان‏شاءاللَّه ياد شهداى عزيزِ دوران جنگ و انقلاب و سرداران بزرگ و كسانى را كه همه آنچه هست يادگار آنهاست، روزبه‏روز زنده‏تر، و جانبازان و ايثارگران و مفقودان و آزادگان و خانواده‏هاى عزيزشان را سربلند و شاد كنيد.

والسّلام عليكم و رحمةاللَّه و بركاته.

1) انفال: 60

2) -

3) صف: 13

/انتهاي پيام/