نكته هاي عارفانه

اسراري از نماز و نيايش

ريا بکن؛ ولي اگر در مقابل شاه و گدا هستي، ريا براي شاه بکن؛ (فَافهَم اِن کُنتَ مِن اَهلِه) اين نکته را درياب، اگر اهلش هستي!

کد خبر: ۷۸۱۶۳

يکشنبه - ۱۳ تير ۱۳۸۹ / July 04, 2010

نماز، بالاترين وقت ملاقات و استحضار و حضور در محضر خدا است... نماز براي خضوع و خشوع جعل شده است با هم? مراتب خضوع و خشوع. [در محضر بهجت:1/222]

نماز، جامي است از اَلَذّ لذايذ [لذّت بخش ترين لذتها] که چنين خمري خوشگوار در عالمِ وجود نيست! [در محضر بهجت:1/222]

نماز، اعظم مظاهر عبوديّت است که در آن، توجه به حقّ مي شود. [در محضر بهجت:2/377]

تمام لذتها روحي است؛ و آن چه از لذات که در طيب [عطر] و يا از راه نساء به صورت حلال تکوينا ً مطلوب است، بيش از آن و به مراتب بالاتر، در نماز است. [در محضر بهجت:2/392]

قُرب، مراتبي دارد و بالاترين آنها لقاء است. و هر مرتبه از مراتب قُرب را مقرّبي است که بالاترين آنها نماز است. [نکته هاي ناب: 78]

نماز، عروج مؤمن است و عروج، مستلزم قرب و لقاء است... مؤمن بعد از لقاي او، نه تنها به سراغ حبشيّه [زن زشت، کنايه از غير خدا] نخواهد رفت، که خيال او را هم نخواهد کرد. [نکته هاي ناب: 82]

ما عظمتي نداريم، همين اندازه عظمت داريم که مي ايستيم؛ بعد همين را در رکوع، نصفه مي کنيم؛ و بعد به سجده و خاک بر مي گرديم. [نکته هاي ناب:83]

شايد حکمت تکرار نماز – علاوه بر تثبيت – سير باشد؛ به اين نحو که هر نمازي از نماز قبلي بهتر، و نماز قبلي زمينه ساز نماز بعدي باشد.[نکته هاي ناب:81]

قيام بنده در نماز، اظهار عبوديّت و سکون است، و اين که هيچ حرکتي از خود ندارد؛ و سجود غايت خضوع است.[نکته هاي ناب:83]

سؤال: اجمالاً بفرماييد حضور قلب، چگونه حاصل مي شود؟

جواب: بسمه تعالي، اگر مقصود، حضور قلب است، با نوافل و عبادات مستحبّه تحصيل مي شود و از آن جمله، تبديل فرادا به جماعت است. تحصيل حضور قلب به اين مي شود که در اوقات غفلت به خود فشار نياورد؛ و در اوقات حضور، اختياراً آن را از دست ندهد.[به سوي محبوب:62]

سؤال: براي حضور قلب در نماز و تمرکز فکر، دستورالعملي بفرماييد؟

جواب: بسمه تعالي، در آني که متوجه شديد، اختياراً منصرف نشويد![به سوي محبوب:63]

اصلاح نماز، مستلزم اصلاح ظاهر و باطن و دوري از منکرات ظاهريّه و باطنيّه است. و از راههاي اصلاح نماز، توسل جدي در حال شروع به نماز به حضرت ولي عصر (عج) است.[به سوي محبوب:64]

گوي سبقت را نماز شب خوانها ربودند مخفيانه![به سوي محبوب:68]

سؤال: براي توفيق نماز شب چه کنيم؟

جواب: با قرائت آي? آخر کهف و اهتمام به اين امر اگر علاج نشد، تقديم بر نصف مي شود [قبل از نيمه شب به جا آورده مي شود.] [به سوي محبوب:77]

سؤال: در نماز شب و سحرخيزي، قدري کسل هستم، لطفاً راهنمايي فرماييد؟

جواب: بسمه تعالي، کسالت در نماز شب به اين رفع مي شود که بنا بگذاريد هر شبي که موفق (به خواندن آن نشديد)، قضاي آن را به جا آوريد. [به سوي محبوب:77]

از آيِ? شريف? (اِنَّ الصَّلاةَ تَنهَي عَن الفَحشآءِ وَالمُنکَرِ [عنکبوت:45] نماز، انسان را از کارهاي زشت و ناپسند باز مي دارد.) استفاده مي شود که (لا صَلاةَ لِمَن لايَنتَناهي عَن الفَحشاءِ وَالمُنکَر: کسي که از کارهاي زشت و ناپسند خودداري نمي کند، واقعاً نمازش نماز نيست!) [در محضر بهجت:2/83]

اين احساس لذت در نماز، يک سري مقدمات خارج از نماز دارد، و يک سري مقدمات در خود نماز. آن چه پيش از نماز و در خارج از نماز بايد مورد ملاحظه باشد و عمل شود اين است که: انسان گناه نکند و قلب را سياه و دل را تيره نکند. و معصيت، روح را مکدّر مي کند و نورانيّت دل را مي برد. و در هنگام خود نماز نيز انسان بايد زنجير و سيمي دور خود بکشد تا غير خدا داخل نشود يعني فکرش را از غير خدا منصرف کند.[برگي از دفتر آفتاب:133]

يکي از عوامل حضور قلب اين است که: در تمام بيست و چهار ساعت، بايد حواسّ (باصره، سامعه و...) خود را کنترل کنيم؛ زيرا براي تحصيل حضور قلب، بايد مقدماتي را فراهم کرد! بايد در طول روز، گوش، چشم و هم چنين ساير اعضا و جوارح خود را کنترل کنيم![برگي از دفتر آفتاب:133]

اگر بدانيم اصلاح امور انسان به اصلاح عبادت، و در رأس آنها نماز است، که به واسط? خضوع و خشوع و آن هم به اِعراض از لَغو محقّق مي شود، کار تمام است![برگي از دفتر آفتاب:139]

همين نماز را که ما با تهديد به چوب و تازيانه و عقوبت جهنمي شدن در صورت ترک آن، انجام مي دهيم، آقايان [اولياء] مي فرمايند: از همه چيز، لذيذتر است! [در محضر بهجت:1/122]

همين امور ساده و آشکار مثل نماز، بعضي را بر سماوات مي رساند، و براي عده اي هيچ خبري نيست! براي بعضي اعلي علّيّين است، و براي بعضي هيچ معلوم نيست که آيا اين معجون، شور است و يا شيرين! [در محضر بهجت:1/283]

سؤال: مي خواهم در نماز، تمام اذکار را درک کنم و بفهمم، و آن نور را درک کنم و ببينم تا با آن نور حرکت کنم.

جواب: بسمه تعالي، با شرايط حضور قلب، اعمالتان را انجام بدهيد؛ در پاداش چه خواهند کرد، به ما مربوط نيست![به سوي محبوب:62]

سجده، غايت خضوع است؛ يعني ما هيچ و در پيش تو خاک هستيم.[فيضي از وراي سکوت:77]

سؤال: براي اين که در انجام فرمان الهي مخصوصاً نماز، با خشوع باشيم، چه کنيم؟

در اول نماز، توسل حقيقي به امام زمان (عج) کردن که عمل را با تماميّت مطلقه [به طور کامل] انجام بدهيد.[به سوي محبوب:63]

سؤال: مستدعي است جمل? کوتاه و رسايي دربار? نماز، مرقوم فرماييد که نصبُ العين ما قرار گيرد.

جواب: بسمه تعالي، از بيانات عاليه در فضيلت نماز در مرتب? عُليا، کلام معروف از معصوم (عليهم السلام) است: (الصَّلاةُ مِعراجُ المُؤمِن: نماز، معراج مؤمن است.) براي کساني که يقين به صدق اين بيان نمايند و ادامه دهند طلب اين مقام عالي را ...[به سوي محبوب:64]

اگر کسي با وجود اين همه مشوِّقات از قرآن و اخبار براي سير و کمال، از آنها بهره مند نشود، در عقل او خلل است... نماز خواندن براي اهلش مانند حلواخوردن است؛ لذا از نماز خواندن، خسته نمي شوند.[نکته هاي ناب:82]

در کلمات اميرالمؤمنين (عليه السلام) نيز آمده است: (وَاعلَم اَنَّ کُلَّ شَيءٍ مِن عَمَلِکَ تَبَعٌ لِصَلاتِکَ: بدان که تمام اعمالت، تابع نماز مي باشد.)

مشاهده کرده ايم که علماي بزرگ در حال نماز، عجيب و غريب بودند، به گونه اي که گويا آن انسانِ خارج از نماز نيستند! [در محضر بهجت:1/92]

از حديث (تَنَعَّمُوا بِعِبادَتي في الدُّنيا فَاِنَّکُم تَتَنَعَّمُونَ بها في الآخِرَة: در دنيا به عبادت من متنعّم شويد، زيرا در آخرت، به همان متنعّم خواهيد بود.) بر مي آيد که عبادات، قابليّت تنعّم را دارد؛ ولي ما عبادات را به گونه اي به جا مي آوريم که گويا شلاّق بالاي سرِ ما است... گويا داروي تلخي را از روي ناچاري مي خوريم. [در محضر بهجت:1/350]

سؤال: گاهي اوقات در عبادات، ريا مي کنم و بعداً سخت رنج مي برم؛ علاج آن چيست؟

جواب: بسمه تعالي، علاج، اين است که ريا بکند؛ ولي اگر در مقابل شاه و گدا است، ريا براي شاه بکند؛ (فَافهَم اِن کُنتَ مِن اَهلِه: اين نکته را درياب، اگر اهلش هستي!)[به سوي محبوب:70]

معيار اصلي، نماز است. اين نماز، بالاترين ذکر است، شيرين ترين ذکر است، برترين چيز است... همه چيز تابع نماز است؛ بايد سعي کنيم اين نماز را حسابي درستش کنيم... وقتي نماز درست شد، با حال گشت، انسان آدم شده است. بالاخره محک، نماز است![در خلوت عارفان:103]

وقتي بنده از پيشگاه مقدس حضرت حقّ باز مي گردد، اولين چيزي را که سوغات مي آورد، سلام از ناحي? او است. در دعاي مسجد کوفه آمده است: (اَللهُمَّ اَنتَ السَّلامُ، وَ مِنکَ السَّلامُ، وَ اِليکَ يَرجِعُ، وَيَعُودُ السُّلامُ، حَيِّنا رَبَّنا مِنکَ السَّلام: خداوندا، تو خود سلامي و سلام از ناحي? تو است و به سوي تو باز مي گردد. پروردگارا، ما را به سلام از ناحي? خود تحيّت گوي!)[نکته هاي ناب:83]

چه قدر تناسب دارد تکبير براي ورود به نماز، و تسليم براي خروج از آن! ... در تکبير، اکبر مناسب است... يعني تمام امور دنيا و هم? بزرگها را کنار بگذاريد، چون خداوند متعال اکبر است... نمازگزار، با تکبير، در حرم الهي وارد مي شود؛ ولي ما چه مي دانيم که اينها يعني چه! در روايت است که: (لَو عَلِمَ المُصَلِّي مايَغشاهُ مِن جَلالِِ الله، لَمَا انفَتَل عَن صَلاتِه: اگر نمازگزار مي دانست که از جلال الهي چه چيزهايي او را فرا گرفته است، هرگز از نماز روي برنمي گرداند!)[نکته هاي ناب:84]

ذکر خدا در حال نماز، بهترين ذکر است؛ چون نماز به منزل? کعبه است؛ و نمازگزار در کعبه و حرم امن الهي داخل شده و بنا گذاشته است که از باب تکبير، داخل و از باب تسليم، خارج شود.[نکته هاي ناب:84]

در جايي دارد که: خدا منّت گذاشته که امر فرموده است مخلوق، با خالق خود خلوت کند و اين منافاتي ندارد که در مرآي مردم باشد. کانّه وقتي بنده با خدا خلوت مي کند، خالق هم با او خلوت کرده است![نکته هاي ناب:88]

بلي مي شود انسان در نماز دست به دعا بردارد و بگوييد: (اَللهُمََّ ارزُقنِي زَوجَةً صالِحَةً: خداوندا، زن شايسته اي را روزي من کن!) يا بگويد: (اَللهُمََّ ارزُقنِي وَلَداً باراً: خداوندا، فرزند نيکوکاري را روزي من کن!)[فريادگر توحيد:213]

پايگاه آيت الله بهجت.

/انتهاي پيام/