آيت الله مجتبي تهراني:

انتشار شُبهات و بيماري‌هاي روحي در جامعه جايز نيست

اگر کسي بيمار شد آيا مجاز است که بيماري‌اش را به ديگران منتقل کند؟ اسلام مي‌گويد همان‌طور که عُقلاء نسبت به جسم مي‌گويند «نه»، ما هم نسبت به روح مي‌گوييم «نه»؛ حق نداري بيماري‌ات را در شريان جامعه وارد کني.

کد خبر: ۷۸۹۵۳

يکشنبه - ۲۰ تير ۱۳۸۹ / July 11, 2010

حالا که مريض شده‌اي، اگر ريگي به کفشت نيست به طبيب مراجعه کن و خودت را معالجه کن؛ همان‌طور که اگر ايدز گرفتي يا معتاد شدي بايد به طبيب مراجعه کني و حق نداري بيماري‌ات را در شريان جامعه وارد کني يا ديگران را هم معتاد کني.

اگر مبناي استوار اسلام را بپذيريم اين مسائل خيلي ساده و روشن است؛ هم عقل و هم عُقلاء اين مبنا را تصديق و تأييد مي‌کنند. اسلام مي‌گويد القاء شبهه در جامعه حرام است و اگر کسي خودش مبتلا به بيماري روحي شد، حق ندارد بيماري‌اش را به ديگران منتقل کند. البته اين براي افرادي است که بي‌غَرَض باشند و از بي‌سوادي و جهالت و نفهمي برايشان شبهه‌ها ايجاد شده باشد؛ امّا برخورد اسلام با کساني که در باب شبهات رفتارهاي بيمارگونه و مغرضانه دارند متفاوت است که به يک نمونه اشاره کنم.

شبهه افکني مغرضانه و غير مغرضانه

برخورد علي(ع) با شبهه‌افکنان مُغرض

اين قضيه در نهج البلاغه است؛ علي(عليه السلام) روزي ديدند که مغيرة بن شعبه و عمّار ياسر نشسته‌اند و مغيره دائم القاء شبهه مي‌کند و عمّار هم جوابش را مي‌دهد . در نهج البلاغه اين‌طور آمده است: «قالَ عليه السلام لِعَمَّارِ بْنِ يَاسِرٍ وَ قَدْ سَمِعَهُ يُرَاجِعُ الْمُغِيرَةَ بْنَ شُعْبَةَ كَلَاماً دَعْهُ يَا عَمَّار»؛[3] حضرت رو کردند به عمّار و به او فرمودند رهايش کن اي عمّار، «دَعْهُ يَا عَمَّارُ فَإِنَّهُ لَمْ يَأْخُذْ مِنَ الدِّينِ إِلَّا مَا قَارَبَهُ مِنَ الدُّنْيَا»؛ اين مغيره از دين چيزي نياموخته است مگر آن چيزهايي که او را به دنيا نزديک مي‌کند، که ما از آن تعبير مي‌کنيم به «استفاده ابزاري از دين براي دنيا»؛ «وَ عَلَى عَمْدٍ لَبَسَ عَلَى نَفْسِه»، و اين شبهاتي که مطرح مي‌کند، نه اينکه نمي‌فهمد، خوب هم مي‌فهمد که دارد مزخرف مي‌گويد؛ يعني مسائل را با توجه و عمداً بر خودش مشتبه ساخته و عمداً اشتباه کرده است. چرا؟ «لِيَجْعَلَ الشُّبُهَاتِ عَاذِراً لِسَقَطَاتِهِ» براي اينکه شبهه‌ها را بهانه خطاهاي خودش قرار دهد. يعني با القاء شبهاتي که مي‌داند بر خلاف اسلام است، مي‌خواهد کج‌روي‌ها و بدروي‌هايش را بپوشاند.

پس آنچه در باب بيماري روحي و ضرورت مراجعه به کارشناس ديني مطرح است، درباره کسي است که واقعاً حقيقت را نمي‌داند و در ذهنش شبهه دارد؛ وگرنه، اگر مي‌داند و با اين حال شبهه‌افکني مي‌کند و براي شهرت‌طلبي و قدرت‌طلبي‌اش به بُعد ديني جامعه ضربه مي‌زند، بحث چيز ديگري است و از نظر وِزر هم وضعش خيلي خراب است و بار گناهش سنگين‌تر است.

منبع: پايگاه آيت الله مجتبي تهراني.

/انتهاي پيام/