السلام عليك يا اباعبدالله

چون مژده تولدش به سيد كائنات حضرت محمد(ص) رسيد، به خانه فاطمه(س) تشريف آورد، اسماء بنت عميس او را در پارچه‌اي سفيد پيچيد و پيش آن حضرت نهاد، پيامبر اسلام در گوش راست او اذان و در گوش چپش اقامه گفت.

کد خبر: ۷۹۴۶۳

پنجشنبه - ۲۴ تير ۱۳۸۹ / July 15, 2010

حسين بن علي بن ابي طالب، امام سوم شيعيان و معروف به ابوالائمه است كينه آن حضرت، ابوعبدالله و القاب ايشان: زكي، شهيد، سيد، سبط است.

آن حضرت روز سه شنبه سوم شعبان سال چهارم هجري در مدينه چشم به جهان گشود و بنا به روايت مدت حمل وي شش ماه بوده است.

معروف است كه هيچ فرزند شش ماهه‌اي متولد نشده كه زنده باشد مگر آن حضرت و حضرت يحيي بن زكريا (س).

چون مژده تولدش به سيد كائنات حضرت محمد(ص) رسيد، به خانه فاطمه(س) تشريف آورد، اسماء بنت عميس او را در پارچه‌اي سفيد پيچيد و پيش آن حضرت نهاد، پيامبر اسلام در گوش راست او اذان و در گوش چپش اقامه گفت سپس فرمود: من در تسميه او از حق تعالي سبقت نمي گيرم در اين هنگام، جبرئيل فرود آمد و گفت: يا رسول الله امام حسن را به نام يكي از پسران هارون نام نهادي، اين فرزند نيز بايد هم نام ديگر پسر او باشد.

حضرت سوال كرد: پسر هارون چه نام داشت؟ جبرئيل گفت: شبير كه به عربي حسين خوانند پس پيامبر(ص) نام او را حسين نهاد.

در كتب حديث، روايات متعددي نقل شده كه رسول خدا(ص) فرموده است: حسين از من است و من از حسين هستم خداوند دوست دارد كسي را كه حسين را دوست دارد؛ آن حضرت امام حسين را بسيار دوست مي داشت.

در اين قسمت به چند روايت از سخنان و موعظه‌هاي آن حضرت مي پردازيم.

علي بن شعبه روايت كرده است كه مردي نزد امام حسين(ع) آمد تا چيزي از آن حضرت بخواهد، امام(ع) خطاب به او فرمود: اي برادر انصاري! آبروي خود را به سبب سوال كردن مريز، حاجت خود را در نامه‌اي بنويس كه ان شاء الله تعالي موجبات خوشحالي تو را فراهم مي كنم.

مرد انصاري حاجت خود را در نامه اين گونه نوشت اي اباعبدالله فلاني پانصد دينار از من طلبكار است و براي دريافت طلب خود، مرا تحت فشار قرار داده است شما به او بگوييد تا به من مهلت دهد؛ امام حسين(ع) وقتي نامه را خواند، به منزل رفت و كيسه‌اي دربسته كه در آن هزار دينار بود را آورد و آن را به آن مرد داد و فرمود: با پانصد دينار آن، بدهي و قرض خود را بده و پانصد دينار ديگر در نيازهاي زندگي خود خرج كن و در پايان فرمود: حاجت خود را به جز نزد يكي از اين سه نفر مبر‌:
1- نزد شخصي ديندار
2- كسي كه جوانمردي و مردانگي دارد
3- كسي كه داراي حسبي و نسبي است،.

دين دار دينش را حفظ مي كند و  تو را محروم نمي كند، شخص جوانمرد به سبب همان جوانمردانگي و جوانمردي‌اش شرم مي كند تو را محروم كند و كسي كه حسب و نسبي دارد مي داند كه تو بيهوده آبروي خود را در راه خواسته و حاجتت نزد او نبرده‌اي و براي حفظ آبروي تو، بي آن كه حاجتت را برآورد تو را باز نمي گرداند.

در روايت آمده است كه مردي به نزد امام حسين(ع) آمد و عرض كرد من گناهكارم و نمي توانم از گناه و معصيت دست بكشم!

امام به او فرمود: پنج كار را انجام بده و هر چه خواستي گناه كن.

نخست آن كه روزي خدا را نخور و هر چه خواستي گناه كن.

دوم آن كه از ظلم و حكومت خدا بيرون آاي و هر چه خواستي گناه كن.

سوم آن كه جايي را اختيار كن كه خدا ترا نبيند و هر چه خواستي  گناه كن.

چهارم هنگامي كه فرشته مرگ آمد، تا جانت را بگيرد، او را از خود دور كن و هر چه مي خواهي  گناه كن.

پنجم هنگامي كه مالك دوزخ خواست تو را به دوزخ ببرد، وارد آن نشو و هر چه خواستي گناه كن./انتهاي پيام/