السلام عليك يا اباعبدالله

آموزگار عشق و حماسه

امام حسين عليه السلام همراه پدر بزرگوارش، اميرمؤمنان عليه السلام و برادر ارجمندش، امام حسن عليه السلام در مسير هدايت مسلمين و دفاع از مظلومان حضور سازنده‏اى داشت.

کد خبر: ۷۹۴۹۱

پنجشنبه - ۲۴ تير ۱۳۸۹ / July 15, 2010

به گزارش گروه معارف «شبکه خبر دانشجو»، مطابق نقل برخى از مورّخان آن حضرت در سه شنبه، يا پنج شنبه پنجم شعبان سال چهارم هجرى بدنيا آمده است. «1»

ولى مطابق برخى ديگر از نقل‏ها ولادت امام حسين عليه السلام در سال سوم هجرى روز سوم شعبان بوده است. «2»

مرحوم علّامه مجلسى پس از نقل اين اختلافات معتقد است كه: «مشهورتر آن است كه ولادت آن حضرت سوم شعبان است». «3»

به دستور رسول خدا صلى الله عليه و آله نام آن حضرت را حسين عليه السلام ناميدند، كه به گفته برخى از مورّخان: «مردم آن محيط پيش از آن با نام حسن و حسين آشنا نبودند تا فرزندان خود را به اين دو اسم نامگذارى كنند و اين دو نام از جانب خداوند بر پيامبر صلى الله عليه و آله وحى شد، تا آن حضرت بر فرزندان على عليه السلام و فاطمه عليها السلام اين نام‏ها را بنهد». «4»

جلال الدّين سيوطى (از علماى معروف اهل سنّت در قرن دهم) نقل كرده است كه: «حسن و حسين دو نام از نام‏هاى اهل بهشت است و مردم عرب پيش از اين، اين دو نام را بر فرزندان خويش نمى‏نهادند». «5»

شخصيّت ممتاز امام حسين(ع)‏

امام حسين عليه السلام در ميان جامعه اسلامى و مسلمانان در همان زمان، داراى شخصيّت خاصّى بود؛ چرا كه فرزند فاطمه زهرا عليها السلام بود و از اين رو فرزند رسول خدا نيز ناميده مى‏شد. اين دو بزرگوار (حسن و حسين) به سبب محبّت ويژه رسول خدا و كلمات ارزشمندى كه حضرت درباره آنان فرموده بود، مورد توجّه ويژه همه مسلمين قرار داشتند. در اينجا به نمونه‏هايى از كلمات و برخوردهاى محبّت‏آميز رسول خدا صلى الله عليه و آله با آن حضرت توجّه مى‏كنيم:

1. رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله درباره امام حسن و امام حسين عليهما السلام اين جمله معروف را فرمود:

«الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ سَيِّدا شَبابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ؛ حسن و حسين سرور جوانان بهشتند». «6»

2. در حديث ديگرى آمده است كه: گروهى با رسول خدا صلى الله عليه و آله به مهمانى مى‏رفتند، آن حضرت پيشاپيش آن جمع حركت مى‏كرد. در اثناى راه، حسين عليه السلام را ديد. رسول خدا صلى الله عليه و آله خواست او را در آغوش بگيرد، ولى حسين عليه السلام به اين سو و آن سو مى‏دويد؛ پيامبر صلى الله عليه و آله از مشاهده اين حالت تبسّم كرد، تا آن‏كه او را در آغوش گرفته، يك دست‏ خود را به پشت سر او و دست ديگر را به زير چانه او نهاد و لب‏هاى مباركش را بر لب‏هاى حسين قرار داد، بوسه زد و فرمود:

«حُسَينٌ مِنّي وَ أَنَا مِنْ حُسَينٍ أَحَبَّ اللَّهُ مَنْ أَحَبَّ حُسَيناً؛ حسين از من است و من از حسينم. هر كس حسين را دوست دارد، خداوند وى را دوست مى‏دارد». «7»

3. رسول خدا صلى الله عليه و آله حسن و حسين عليهما السلام را بر روى شانه خود سوار مى‏كرد و با خواندن اشعارى به آنان محبّت مى‏نمود. «8»

و گاه رسول خدا بر منبر خطبه مى‏خواند و با ديدن حسن و حسين عليهما السلام از منبر فرود مى‏آمد و در برابر چشم همگان آنها را در آغوش مى‏گرفت و به آنان محبّت مى‏كرد (تا جايگاه آن دو را به همگان بفهماند)؛ «9» و گاه در پاسخ اين سؤال كه كدام يك از افراد خانواده، نزد شما محبوبتر است؟ مى‏فرمود: «حسن و حسين» و همواره آن دو را مى‏بوييد و به (سينه) خويش مى‏چسبانيد. «10»

امام حسين عليه السلام در زمان خلفاى سه گانه‏

امام حسين عليه السلام به سبب شخصيّت ممتاز و نسب برجسته‏اش، در زمان خلفاى سه گانه مورد احترام دستگاه خلافت بود، تا آنجا كه انتقادات سخت آن حضرت را با بردبارى تحمّل مى‏كردند و سعى در حفظ حرمت وى داشتند.

در برخى از كتب اهل سنّت آمده است كه: روزى خليفه دوم بر منبر، خطابه مى‏خواند كه حسين عليه السلام خطاب به وى فرمود: «از منبر پدرم فرود آى و بر منبر پدر خويش بنشين!». عمر با خونسردى پاسخ داد: «پدرم كه منبرى ندارد!». آنگاه حسين عليه السلام را در كنار خويش نشاند (و به او اظهار محبت كرد). «11»
همين ماجرا با تفاوت‏هايى در كتب شيعه نيز نقل شده است. «12»

در زمان عثمان نيز، در چند ماجرا حضور امام حسين عليه السلام ثبت شده است كه هر كدام به گونه‏اى نشان احترام و عظمت آن حضرت ميان عموم مسلمانان و مراعات حريم آن حضرت از سوى دستگاه حاكميّت بود.

امام حسين عليه السلام همراه پدر بزرگوارش اميرمؤمنان عليه السلام و برادر ارجمندش امام حسن عليه السلام در مسير هدايت مسلمين و دفاع از مظلومان حضور سازنده‏اى داشت و گاه خشم خليفه سوم را بر مى‏انگيخت، ولى به هرحال، از روى ناچارى حرمتش را مراعات مى‏كردند.

در ماجراى بدرقه ابوذر- آن هنگام كه عثمان وى را به سرزمين ربذه تبعيد كرد و همگان را از بدرقه و همراهى ابوذر ممنوع ساخت- امام حسين عليه السلام همراه پدر و برادرش در مراسم بدرقه حاضر شدند و سخنانى با اين مضمون براى تقويت ابوذر و تسلّاى خاطر وى بيان كرد؛ فرمود: «عموجان! خداوند تواناست كه اين اوضاع را دگرگون سازد و هر روز در كار تازه‏اى است. اين گروه دنياى خويش را از تو دريغ داشتند و تو دين خود را از (دستبرد) آنان بازداشتى! پس چقدر تو از دنياى آنان بى نيازى؛ ولى آنان به دين تو سخت نيازمندند، صبر پيشه كن! چرا كه خير در صبر و شكيبايى است و شكيبايى نشانه شخصيّت است». «13»

امام حسين عليه السلام به وظيفه خويش- بدون توجّه به تهديدات مخالفان- عمل مى‏كرد و در عين حال مورد تعرّض دستگاه خلافت قرار نمى‏گرفت، آنگونه كه ابوذر و عمّار و عبداللّه بن مسعود، مورد تعرّض و ضرب و شتم عثمان و عمّال وى قرار گرفتند، زيرا افكار عمومى سخت با اين كار مخالف بود.

پي نوشت ها:

1- ارشاد مفيد، ص 368، و مناقب ابن شهر آشوب، ج 4، ص 84.

2- اقبال سيّد بن طاووس، ج 3، ص 303. مرحوم كلينى نيز در كافى( ج 1، ص 201) بدون اشاره به ماه تولّد، روز ميلاد آن حضرت را سوم شعبان دانسته است.

3- بحارالانوار، ج 44، ص 201.

4- . اسد الغابة، ج 2، ص 9.

5- تاريخ الخلفاء، ص 209.

6- اين حديث با تعبيرات مختلف در منابع سنّى و شيعه نقل شده است از جمله: مسند احمد، ج 3، ص 3، 62، 64 و 82؛ سنن ترمذى، ج 5، ص 321؛ مستدرك حاكم، ج 3، ص 167؛ بحارالانوار، ج 43، ص 21، 25، 124، 191- 192.

7- مسند احمد، ج 4، ص 172؛ سنن ابن ماجه، ج 1، ص 51 و مناقب ابن شهر آشوب، ج 3، ص 226.

8- كنز العمّال، ج 13، ص 664، 666 و 667 و بحارالانوار، ج 43، ص 285- 286.

9- بحارالانوار، ج 43، ص 284.

10- سُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ أَىُّ أَهْلِ بَيْتِكَ أَحَبُّ إِلَيْكَ؟ قالَ: الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ. وَ كانَ يَشُمُّهُما وَ يَضُمُّهُما إِلَيْهِ.( سير اعلام النبلاء، ج 4، ص 382).

11- . كنز العمّال، ج 13، ص 654، حديث شماره 37662. شبيه همين اعتراض از امام حسين عليه السلام نسبت به ابوبكر و تأثّر ابوبكر از سخنان وى نيز نقل شده است.( مستدرك الوسائل، ج 15، ص 165، ح 3).

12- احتجاج طبرسى، ج 1، ص 292 و امالى طوسى، ج 2، ص 313.

13- كافى، ج 8، ص 207 و شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج 8، ص 131

/انتهاي پيام/