بازخوانی ماجرای «جام زهر» - 3

امیریان: امام به خدا ایمان داشت نه سلاح پیشرفته

امام(ره) برخلاف برخي مسئولان وقت واقعاً به خدا و نيروي مردمي و بسيجي ايمان داشت و ايشان اعتقاد راسخ داشت كه آنچه در اين هشت سال جنگ تحميلي باعث آبرومندي اسلام و ايران و پيشروي در جنگ و به ذلت كشاندن صدام شده بود، توپ و اسلحه و مهمات جنگي نبوده است.

کد خبر: ۷۹۷۸۱

يکشنبه - ۲۷ تير ۱۳۸۹ / July 18, 2010

گروه سياسي - مهدي اميريان *؛ همانگونه كه آغاز يك جنگ به صورت تصادفي و دفعي اتفاق مي‌افتد در مورد پايان جنگ نيز اينگونه است.

نگاه امام راحل(ره) به دفاع مقدس و ادامه آن در واقع برگرفته از قرآن كريم بود؛ به اين مفهوم كه تا سركوب كامل متجاوزان و رفع تمام فتنه جنگ بايد ادامه يابد كه بارها و بارها از سخنان گوهر بار آن يار سفر كرده مي توان دريافت.

اما پذيرش ناگهاني قطعنامه 598 سازمان ملل متحد از سوي امام (ره) و به ويژه تعبير نوشيدن جام زهر در برنامه تاريخي امام امت به ملت، علامت سئوال‌هاي زيادي را در اذهان به وجود آورد كه به دليل برخي ملاحظات سياسي تاكنون واكاوي عميقي نشده است.

در عين حال آنچه مسلم است اينكه در بخشي از افكار عمومي جهان چنين القاء شد كه پذيرش قطعنامه به دليل ضعف نظام جمهوري اسلامي ايران بوده است كه البته شكست‌هاي مفتضحانه‌اي عمليات‌هاي نظامي عراق بعد از پذيرش قطعنامه و عمليات كذايي فروغ جاويدان كه توسط منافقين برنامه ريزي شده بود، همه نشان از قدرت و حقانيت ايران عزيز اسلامي داشت؛ كه جزء با اعتقاد به مباني اسلامي و پيروي جانانه از رهبري خميني كبير(ره) محقق نمي شد و دشمن غاصب حتي در آخرين روزهاي تجاوزش هم به اين واقعيت روشن اعتراف كند و عقب نشيني ارتش عراق و شكست عمليات فروغ جاويدان ثابت كرد كه ايران نه تنها از موضع ضعف، بلكه اتفاقاً از موضع صلابت و قدرت قطعنامه را پذيرفته است.

اما نكته بسيار مهمتر، تعبير معنادار جام زهر و نوشيدن آن از سوي حضرت امام(ره) بود. چرا كه امام(ره) برخلاف برخي مسئولان وقت واقعاً به نيروي مردمي و بسيجي ايمان داشت و ايشان اعتقاد راسخ داشت كه آنچه در اين هشت سال جنگ تحميلي باعث آبرومندي اسلام و ايران و پيشروي در جنگ و به ذلت كشاندن صدام شده بود، توپ و اسلحه و مهمات جنگي نبوده است. و اينكه هر گاه با كمبود اينگونه ابزار مواجه شديم، نتوانيم به جنگ ادامه بدهيم، بلكه با اتكاء به ايمان قوي، روحيه حقيقت طلبي و اسلام خواهي، ظلم ستيزي و استكبار ستيزي و ولايت پذيري مردمي بود كه همه سختي‌ها و شقاوت‌ها را به جان خريده بودند.

ولي افسوس كه برخي از مسئولان سياسي و نظامي وقت در خوش بينانه ترين حالت، خستگي و عافيت طلبي خود را به حساب مردم گذاشتند و با ارائه گزارشات اغراق آميز در مورد كمبود تجهيزات و بودجه جنگي و فرسايشي شدن جنگ و خستگي مردم، متاسفانه ديدگاه سياسي خود را بر مسائل نظامي جنگ غالب كردند و چنان شد كه آن پيرمراد مصلحت نظام را در آن ديدند كه قطعنامه 598 را به پذيرند.

از موارد ديگري كه مي توان بر پايمردي و اعتقاد راسخ امام به رويكرد تهاجمي در مقابل نظام كفر نام برد كه آن‌ها هم از موضع قدرت نظام در پذيرش قطعنامه نشات گرفته بود، يكي تعطيلي حج توسط امام(ره) بعد از حادثه خونين مكه، كه چند سال بعد از آن نيز توسط مقام معظم رهبري تعطيل بود و ديگري حكم اعدام سلمان رشدي كه تاثير و بازتاب گسترده‌اي در جهان داشت اگر چه آن زمان قدري برايمان سخت و عجيب بود كه چرا بخشي از مسئولان ارشد چنين مي گفتند و چنان عرصه‌اي تدارك ديدند كه امام تعبیر نوشيدن جام زهر را به كار بردند (اين تعبير از آن جهت با اهميت است كه شخصيت امام(ره) به گونه‌اي بود كه هرگز سخن و حتي كلمه‌اي را بدون دليل و هدف به كار نمي بردند و قطعاً بر زبان آوردن اين تعبير معنا و مفهوم خاصي داشته است).

اما امروز ديگر با مشخص شدن مواضع همان مسئولان ارشد هم در ديپلماسي خارجي و بين المللي و هم با كنار رفتن پرده‌ها و شفاف شدن ماهيت واقعي مسئولان آن وقت، كاملاً قابل درك است كه اينان وقتي در دوران ثبات و بالاترين حد قدرت نظامي و سياسي ايران در دوران پس از انقلاب، از تهديدهاي پوشالي نظام سلطه هراس دارند و حتي براي دستيابي و ماندگاري در قدرت به دامن بيگانگان پناه مي برند، در زمان جنگ كه دشمن تا بن دندان مسلح و پشت دروازه‌هاي ايران تهديد و خودنمايي مي كند، تكليفشان مشخص است.

* دبير آموزش و نخبه پروري دفتر تحكيم وحدت

/انتهاي پيام/