مسئول سياسي بسيج دانشجويي دانشگاه تهران:

امام مصلحت را در پذيرش قطعنامه ديدند

مسئول سياسي بسيج دانشجويي دانشگاه تهران با بيان اينكه آرمان امام پذيرش قطعنامه نبود، تصريح كرد: امام مصلحت را در پذيرش قطعنامه ديدند.

کد خبر: ۸۰۲۳۲

سه‌شنبه - ۲۹ تير ۱۳۸۹ / July 20, 2010

محمد ذوقي در گفت‌وگو با خبرنگار سياسي «شبكه خبر دانشجو»، با اشاره به فضاي سياسي كشور در اوايل انقلاب اظهار داشت: پذيرش قطعنامه در تضاد با آرمان هاي انقلاب اسلامي نبود و اگر اين قطعنامه پذيرفته نمي شد، ممكن بود جريانات سياسي داخل، فعل و انفعالات منفي انجام داده و اصل وجودي انقلاب به خطر بيفتد.

اين فعال دانشجويي افزود: آن دوره، هنوز زمان تثبيت انقلاب بود و جزو اهداف اصلي به شمار مي رفت كه پذيرفتن قطعنامه از طرف امام هم به تثبيت فضاي انقلاب كمك كرد؛ هر چند پذيرش قطعنامه اتفاق تلخي بود، اما چون تثبيت انقلاب و آرمان هاي آن در نظر بود، حركت مثبتي به نظر مي رسيد.

ذوقي با اشاره به آرمان هاي امام عنوان كرد: به کار بردن تعبير «نوشيدن جام زهر» براي پذيرش قطعنامه از سوي امام(ره) در دوران جنگ نشان مي دهد که آرمان امام پذيرش قطعنامه نبود و ايشان برخلاف ميل خود قطعنامه را پذيرفتند، ولي چون يك مصلحت كلان مد نظر بود که به فضاي سياسي حاكم در آن دوره مربوط مي شد اين واقعه به وقوع پيوست.

مسئول سياسي بسيج دانشجويي دانشگاه تهران افزود: محسن رضايي، فرمانده سپاه؛ ميرحسين موسوي، نخست وزير و مسئول امور اجرايي كشور و هاشمي رفسنجاني مديريت مباحث سياسي و كلان آن دوران را دنبال مي كردند و اين موضوع در نقل قول هاي همين دوستان، بخصوص در يكي دو سال گذشته مشهود بوده است كه آنها به امام مراجعه كرده و تاكيد داشتند جنگ هر چه زودتر پايان يابد.

وي افزود: آنها سعي مي كردند فضايي از ناهنجاري ها را ترسيم كنند، در حالي كه نگاه اصلي ما به جنگ اين نبود و اگر امام فرمان مي دادند قطعاً مشكلي با عنوان «خالي شدن جبهه ها از رزمندگان» به وجود نمي آمد.

ذوقي گفت: اين سه ضلع مثلث (موسوي، هاشمي و رضايي) كه مديران دوران جنگ را تشكيل مي دادند، مواضعي اتخاذ كردند كه به جهات داخلي و بين المللي پذيرش قطعنامه را به مصلحت كشور مي دانست و امام(ره) نيز برخلاف ميل باطني خود در راستاي نگاه آرماني، قطعنامه را پذيرفتند.

مسئول سياسي بسيج دانشجويي دانشگاه تهران افزود: به نوعي بايد گفت كه آنها اين قطعنامه را به امام تحميل كردند؛ البته در طول تاريخ به كرات شاهد چنين تحميل هايي بوديم، همچون تحميل صلح به امام حسن(ع) كه سعي كردند فضا را به نوعي طراحي و ترسيم كنند كه يك موضوع به ولي مسلمين تحميل شود.

وي ادامه داد: اگر در فضاي سياسي داخل كشور و جريانات موجود اتحاد وجود داشت و همه پيرو امام و فرمايشات ايشان بودند و با معادلات مادي و تفكرات انحرافي به جنگ نگاه نمي كردند و از سوي ديگر به شعارهاي جنگ مثل «جنگ، جنگ تا پيروزي» و يا «جنگ تا رسيدن به قدس» ايمان داشتند، فضايي فراهم مي شد كه با راهبري امام به هدف اصلي كه از جنگ داشتيم، دست مي يافتيم.

ذوقي گفت : هدف تثبيت نظام باعث شد ولي امر زمان مجبور شود كه از نگاه آرماني خويش صرف نظر كرده و قطعنامه را بپذيرد؛ اين عدم پيروي از ولي فقيه، بخصوص در سال هاي اخير نيز خود يكي ديگر از نمونه هايي بود كه حوادث ناخوشايند را به وجود آورد.

مسئول سياسي بسيج دانشجويي دانشگاه تهران خاطرنشان كرد: وقتي يك فرمانده احساس كند فرماندهان لشكرش در فضاي جنگ دچار سستي و خستگي شده اند و استقامت لازم براي ادامه كار را ندارند، مجبور مي شود تمهيداتي را بينديشد كه ثمرات ناشي از سستي و كناره گيري، مشكلات بعدي را به وجود نياورد.

وي ادامه داد: در آن زمان نخست وزير وقت به عنوان يكي از مسئولان كشور به جاي استقامت و اعتماد به ولي امر، بنابر مشكلات موجود استعفا داد و با اين كار خود به امام گفت كه ما پشت شما نيستيم؛ امام نيز در پاسخ به اين رفتار فرمودند: «اگر هدف استعفا است، پدر پيرتان در استعفا بر شما اولويت دارد.» اين چنين اعمالي نشان مي دهد كه گروهي ايستادگي و استقامت لازم را نداشتند.

ذوقي با بيان اينكه صدور قعطنامه چه سودي را عايد عراق مي كرد، عنوان كرد: يك امر قطعي در سياست بين الملل وجود دارد مبني بر اينكه اگر دشمن مي توانست كار بهتري انجام دهد تا منفعت بيشتري برايش داشته باشد، حتماً‌ آن كار را انجام مي داد، بنابراين اگر نپذيرفتن قطعنامه سود بيشتري براي عراق داشت، حتماً ‌اين كار را مي كرد.

مسئول سياسي بسيج دانشجويي دانشگاه تهران تصريح كرد: طرح قطعنامه، قبول آن و اينكه صدام اعلام كرد ما ديگر نمي توانيم جنگ را ادامه بدهيم و حتي اگر مي توانستيم 10 درصد از خاك ايران را بگيريم به جنگ با ايران ادامه مي داديم، نشان مي دهد كه عراق در موضع ضعيف قرار گرفته و چاره اي جز قبول قطعنامه ندارد و در غير اين صورت صدام بايد با ادامه جنگ هزينه هاي سنگيني را متحمل مي شد.

وي به نقش كشورهاي بين الملل در صدور قطعنامه اشاره و عنوان كرد: به طور حتم در صدور قطعنامه صرفاً عراق يك سوي اين قرارداد نبود و ما تنها با عراق طرف نبوديم، بلكه با بيش از 20 كشور كه رسما‌ً با دولت ايران وارد جنگ شده بودند، طرف بوديم.

ذوقي گفت: اين مسئله با اسيران جنگي عراق كه مليت هاي مختلف داشتند و تجهيزات نظامي متعلق به كشورهاي مختلف كه غنيمت گرفته مي شد، به اثبات مي رسيد.

مسئول سياسي بسيج دانشجويي دانشگاه تهران با بيان اينكه اين جبهه چند جناحي نهايتاً به جايي رسيد كه چاره‌اي جز صدور قطعنامه و پذيرفتن آن نداشت، تصريح كرد: اين جبهه كلان و بين المللي قطعنامه را صادر كرد و پذيرفت؛ اين كشورهاي اصلي بودند كه ساختار كلي نظام بين الملل را به لحاظ دولت هايشان شكل مي دادند و فضاي عراق هم خارج از اين فضاي بين المللي نبود./انتهاي پيام/