به بهانه ولادت علي اكبر(ع)

اشبه الناس برسول

على اکبر(ع) شباهت بسيارى به پيامبر داشت، هم در خلقت، هم در اخلاق و هم در گفتار.

کد خبر: ۸۰۶۲۵

جمعه - ۰۱ مرداد ۱۳۸۹ / July 23, 2010

گروه معارف «شبکه خبر دانشجو»، فرزند بزرگ سيد الشهدا و شبيه پيامبر که روز عاشورا فداى دين شد.مادر على اکبر، ليلا دختر ابى مره بود.در کربلا حدود 25 سال داشت.سن او را 18 سال و 20 سال هم گفته‏اند.او اولين شهيد عاشورا از بنى هاشم بود.(1)

على اکبر شباهت بسيارى به پيامبر داشت،هم در خلقت،هم در اخلاق و هم در گفتار.به همين جهت روز عاشورا وقتى اذن ميدان طلبيد و عازم جبهه پيکار شد،امام حسين«ع»چهره به آسمان گرفت و گفت:«اللهم اشهد على هؤلاء القوم فقد برز اليهم غلام اشبه الناس برسولک محمد خلقا و خلقا و منطقا و کنا اذا اشتقنا الى رؤيه نبيک نظرنا اليه...»(2)شجاعت و دلاورى على اکبر و رزم آورى و بصيرت دينى و سياسى او،در سفر کربلا بويژه در روز عاشورا تجلى کرد.سخنان،فداکاريها و رجزهايش دليل آن است.وقتى امام حسين از منزلگاه«قصر بنى مقاتل»گذشت،روى اسب چشمان او را خوابى ربود و پس از بيدارى«انا لله و انا اليه راجعون»گفت و سه بار اين جمله و حمد الهى را تکرار کرد.على اکبر وقتى سبب اين حمد و استرجاع را پرسيد،حضرت فرمود:در خواب ديدم سوارى مى‏گويد اين کاروان به سوى مرگ مى‏رود.پرسيد:مگر ما بر حق نيستيم؟فرمود:چرا.

گفت:«فاننا اذن لا نبالى ان نموت محقين»پس باکى از مرگ در راه حق نداريم!(3) روز عاشورا نيز پس از شهادت ياران امام،اولين کسى که اجازه ميدان طلبيد تا جان را فداى دين کند او بود.گر چه به ميدان رفتن او بر اهل بيت و بر امام بسيار سخت بود،ولى از ايثار و روحيه جانبازى او جز اين انتظار نبود.وقتى به ميدان مى‏رفت،امام حسين«ع»در سخنانى سوزناک به آستان الهى،آن قوم ناجوانمرد را که دعوت کردند ولى تيغ به رويشان کشيدند،نفرين کرد.

على اکبر چندين بار به ميدان رفت و رزمهاى شجاعانه‏اى با انبوه سپاه دشمن نمود.

هنگام جنگ،اين رجز را مى‏خواند که نشان دهنده روح بلند و درک عميق اوست:

انا على بن الحسين بن على‏   ***  نحن و رب البيت اولى بالنبى‏

تالله لا يحکم فينا ابن الدعى‏    ***  اضرب بالسيف احامى عن ابى‏

ضرب غلام هاشمى عربى(4)

پيکار سخت،او را تشنه‏تر ساخت.به خيمه آمد.بى آنکه آبى بتواند بنوشد،با همان تشنگى و جراحت دوباره به ميدان رفت و جنگيد تا به شهادت رسيد.قاتل او مره بن منقذ عبدى بود.پيکر على اکبر با شمشيرهاى دشمن قطعه قطعه شد.وقتى امام بر بالين او رسيد که جان باخته بود .صورت بر چهره خونين على اکبر نهاد و دشمن را باز هم نفرين کرد:

«قتل الله قوما قتلوک...»و تکرار مى‏کرد که:«على الدنيا بعدک العفا».و جوانان هاشمى را طلبيد تا پيکر او را به خيمه گاه حمل کنند.(5) على اکبر،نزديکترين شهيدى است که با حسين«ع»دفن شده است.مدفن او پايين پاى ابا عبد الله الحسين«ع»قرار دارد و به اين خاطر ضريح امام،شش گوشه دارد.(6)

الگوى شجاعت و ادب،اکبر    ***   در دانه فاطمى نسب،اکبر

فرزند يقين ز نسل ايمان بود    ***   پرورده دامن کريمان بود

آن يوسف حسن،ماه کنعانى‏    ***   در خلق و خصال،احمد ثانى‏

آن شاهد بزم،سرو قامت بود    ***   دريا دل و کوه استقامت بود

آن دم که لباس رزم مى‏پوشيد    ***   از کوثر عشق،جرعه مى‏نوشيد

از فرط عطش فتاده بود از تاب‏    ***   گرديد ز دست جد خود سيراب‏

در راه خدا ذبيح دين گرديد    ***    بر حلقه عاشقان نگين گرديد

داغش کمر حسين را بشکست‏   ***   با خون سرش حناى خونين بست‏

ديباچه داستان حق،اکبر    ***   قربانى آستان حق،اکبر(7)

1ـ حياه الامام الحسين،ج 3،ص 245 و مقاتل الطالبيين.

2ـ بحار الأنوار،ج 45،ص .43

3ـ اعيان الشيعه،ج 8،ص .206

4ـ همان،ص .207

5ـ حياه الامام الحسين،ج 3،ص .248

6ـ از جمله براى شرح حال او ر.ک:«على الاکبر»از عبد الرزاق الموسوى،چاپ 1368 قمرى،نجف،146 صفحه.

7ـ جواد محدثي

/انتهاي پيام/