معاون سياسي بسيج دانشجويي دانشگاه اميركبير:

خائنان به انقلاب کساني بودند که بعد از جنگ، سرمايه فرهنگي انقلاب را از بين بردند

معاون سياسي بسيج دانشجويي دانشگاه اميركبير گفت: كساني كه سرمايه فرهنگي ما را كه همان تلاش بود از بين بردند، بزرگترين خيانت را به كشور و ملت كردند كه جبران آن شايد به آساني امكان نداشته باشد.

کد خبر: ۸۰۶۳۹

جمعه - ۰۱ مرداد ۱۳۸۹ / July 23, 2010

محمدمهدي ميرزايي پور در گفت‌وگو با خبرنگار سياسي «شبكه خبر دانشجو»، به دلايل پذيرش قطعنامه 598 از سوي ايران اشاره کرد و اظهار داشت: خواست ايران اين بود كه حتماً مقصر و آغازگر جنگ مشخص شود تا از اين طريق حقانيت ايران ثابت گردد.

معاون سياسي بسيج دانشجويي دانشگاه اميركبير تصريح كرد: پذيرش قطعنامه از جانب ايران نشان داد كه ملت ما ملت جنگ طلب نبود.

وي با اشاره به فشارهاي بين المللي براي پذيرش قطعنامه افزود: اينكه پذيرش قطعنامه در عرصه بين المللي چه تصويري به وجود آورد، قابل بحث است؛ چرا كه برداشتي كه از آن مي شود اين است كه بعد از تحميل فشارهاي بين المللي، دولت ايران قطعنامه را پذيرفت.

ميرزايي پور با بيان اينكه حمله آمريكا به هواپيماي مسافربري كشور ما در آب‌ هاي خليج فارس نوعي اعلان جنگ عليه ايران بود، گفت: كمك‌هاي كشورهاي عربي و غربي به عراق زمينه ساز فشارهاي زيادي به ايران بود؛ به طوري كه بر اساس مستندات، در جنگ هشت ساله از 12 كشور، اسير و از 40 كشور نيز غنايم جنگي به دست آورديم؛ اين يعني همان فشارهاي بين المللي كه به ايران وارد مي شد.

اين فعال دانشجويي ادامه داد: امام (ره) شخصيتي تاريخي داشتند و كساني كه ادعا مي كردند نبايد قطعنامه پذيرفته شود، نگاهي همه جانبه به موضوع نداشتند.

وي تصريح كرد: پذيرش اين قطعنامه به اين معني بود كه ما به مقصود حقيقي خود كه همان اثبات حقانيت اسلام و نظام جمهوري اسلامي ايران بود، رسيديم.

ميرزايي پور با بيان اينكه ما از اين جنگ به دنبال فتح بغداد يا آزادي قدس نبوديم، بلكه مي خواستيم انگيزه‌اي به وجود آوريم تا اين مناطق را به دست مردم اين سرزمين ها آزاد و پيروز كنيم، گفت: نگاه ما به انقلاب، يك نگاه فرهنگي بود؛ ما با خون شهيدان به دنيا ثابت كرديم كه حقانيت داريم؛ اين در حالي است كه با نگاه نظامي و سياسي به اين مسئله درمي يابيم كه با پذيرش قطعنامه حداقل به تمام خواسته‌هايمان نرسيديم.

معاون سياسي بسيج دانشجويي دانشگاه اميركبير انتقاد برخي به پذيرفتن قعطنامه را قابل بحث دانست و گفت: واقعيت اين است كه بايد انتقاد برخي نسبت به پذيرش قطعنامه را بايد از منظر فرهنگي مورد بررسي قرار داد، اتفاقاتي كه بعد از پذيرش قطعنامه صورت گرفت به شكل گيري و گرايش مردم به مدرنيته منجر شد؛ شايد همين امر باعث شد كه گروهي به انتقاد از پذيرش قطعنامه پرداخته و بگويند كه ما از روي ناتواني آن را پذيرفتيم.

وي با اشاره به سياست‌هاي اقتصادي كشور در سال‌هاي 61 و دستور امام در خصوص واگذاري صادرات و واردات به بخش خصوصي گفت: برخي با اين قضيه مخالفت كردند و گفتند كه چطور مي توانيم سرمايه‌هاي كشور را به يكسري افراد زالو صفت واگذار كنيم، بنابراين اصلي ترين تصميم در پذيرش قطعنامه از جانب خود امام بود و اين هم بنا بر مصلحت كشور صورت گرفت كه در طول تاريخ با نمونه ‌هاي بسياري از آن مواجه بوده ايم؛ به طوري كه امام حسن (ع) مصلحت ديد جنگ نكنند، اما امام حسين (ع) مصلحت را چنين در اين دانستند كه دست به جنگ بزنند.

ميرزايي پور به ضعف برخي منتقدان اشاره و خاطرنشان كرد: مسئوليت و سنگيني اقداماتي همچون پذيرش قطعنامه تنها از جانب افرادي همچون امام بر مي آمد و منتقدان وزنه مهم يعني امام را ناديده گرفتند؛ كساني كه سرمايه فرهنگي ما را كه همان تلاش بود از بين بردند، بزرگ ترين خيانت را به كشور و ملت كردند كه جبران آن شايد به آساني امكان نداشته باشد.

معاون سياسي بسيج دانشجويي دانشگاه اميركبير گفت: به طور كلي سياسيون جامعه ما از ابتداي انقلاب يك زاويه‌اي با امام داشتند؛ كساني كه گرايش‌هاي سرمايه داري و كمونيستي در آنها وجود داشت كه ريشه آن در عدم اعتقادات قلبي آنها بود.

اين فعال دانشجويي در خصوص ارتباط جريانات فتنه با افكار منتقدان افزود: جريانات اخير به طور حتم با سياسيوني كه در آن زمان با امام زاويه داشتند و كساني كه بعد از سال 68 وارد ميدان اجرايي شدند و سرمايه فرهنگي ما را از دستمان خارج كردند، مرتبط هستند.

ميرزايي پور با بيان اينكه سياسيون ما بعد از جنگ معتقد بودند كه بايد درهاي واردات را باز كنيم تا سرمايه داران و خانواده ‌هايشان وارد كشور شوند و جامعه به سمت رفاه پيش رود، گفت: اين عده بر اين اعتقاد بودند كه مردم ما انقلاب كرده اند و دوست دارند نتيجه آن را ببينند.

معاون سياسي بسيج دانشجويي دانشگاه اميركبير ادامه داد: اين افكار از ديد اشتباه سياسيون آن دوران نسبت به فلسفه و هدف انقلاب اسلامي ناشي مي شد؛ آنها به جاي اينكه به صورت پلكاني و با حفظ فضاي معنوي و اسلام واقعي و ساده زيستي بتدريج رفاه را در جامعه ايجاد كنند، نسلي را فدا كردند تا قشري ديگر كه هميشه طلبكار انقلاب بودند به رفاه برسند و بيشترين بهره از انقلاب نصيب آنها شود؛ از جمله اين اقدامات مي توان به سرمايه گذاري غربي در عرصه فرهنگ اشاره كرد كه باعث شد هميشه طلبكار بمانند و عقده هميشگي در دل آنها باقي بماند و نهايتاً اتفاقات اخير رقم بخورد.

وي ادامه داد: از جمله شاخصه هاي انقلاب اسلامي، اميد است؛ يعني ما مي توانيم به قله‌هاي بزرگ آزادي برسيم و اميد به بهبود وضع داسته باشيم؛ چون به خاطر خدا قيام كرده ايم و خداوند همواره يار و پشتيبان ماست.

ميرزايي پور گفت: اميد يا نااميدي از نظام مهمترين معيار براي نشان دادن پشتيباني افراد از نظام است؛ اظهار نااميدي‌ ها در زمان جنگ از سوي ارگان اصلي كشور باعث شد كه امام قطعنامه را بپذيرند و جام زهر را بنوشند.

معاون سياسي بسيج دانشجويي دانشگاه اميركبير با اشاره به سخنراني‌هاي مقام معظم رهبري در دوران اصلاحات كه بر پيشرفت‌ها، گسترش مرزها و بهبود اوضاع تاكيد داشت، تصريح كرد: در آن دوران نيز اقدامات فرهنگي ناديده گرفته مي شد، در واقع همان اظهاراتي كه در زمان جنگ و سال‌هاي ابتدايي پس از آن از سوي برخي گفته مي شد مبني بر اينكه ما جنگ كرديم، اما چه چيزي به دست آوريم! در زمان اصلاحات نيز مطرح شد.

وي افزود: تحليل اين سياسيون از انقلاب و جنگ يك تحليل مادي بود كه مردم به خاطر مسائل اقتصادي و مادي و يك فرهنگ جزئي انقلاب كردند، اما انقلاب‌هاي الهي متفاوت است و هرگز خاموش نمي شود.

ميرزايي پور با بيان اينكه جناح چپ و راست و حزب‌ها و گروه‌ هاي مختلف چون آزادي گرايان و كارگزاران و غيره كه نسبت به اوضاع نااميد بودند در اين موضوع با هم مشترك بودند، تصريح كرد: به خاطر همين اشتراك همه پشت هم مي ايستادند و در اين ميان، سياسيون نيز مدعي بودند كه ما نمي توانيم و به نوعي براي ولي فقيه تعيين تكليف مي كردند./انتهاي پيام/