پاسخ قاطع و علمي آيت الله سبحاني به اشکالات بي اساس وهابيون

آيت الله سبحاني در ششمين نشست از سلسله نشست هاي کلام اسلامي، با بيان اينکه توسل اين است که به وسيله قرآن يا نبي يا امام به درگاه خدا تقرب بجوييم، خاطرنشان کردند: وسيله سبب است و توسل بکارگيري وسيله مي باشد.

کد خبر: ۸۱۰۰۸

يکشنبه - ۰۳ مرداد ۱۳۸۹ / July 25, 2010

به گزارش گروه معارف «شبکه خبر دانشجو»، به نقل از پرس و جو، آيت الله العظمي سبحاني در ادامه سلسله جلسات آموزش کلام اسلامي در جمع طلاب و اساتيد مدرسه عالي نواب مشهد به پنج اشکال بي اساس وهابيون پاسخ گفت.

آيت الله سبحاني در ادامه بحث خود در مدرسه علميه عالي نواب مشهد، توسل به ذات پيامبر اکرم (ص) را مورد بررسي قرار داد و گفت: وهابيون اين مطلب را شرک مي دانند.

توسل به ذات پيامبر شرک نيست

وي با استناد به روايتي از «سنن ترمذي» درباره فرد نابينايي که از پيامبر (ص) درخواست دعا براي سلامتي اش نمود و رسول خدا به وي فرمودند نماز بخواند و دعا کند، اظهار داشت: پيامبر گرامي اسلام در اين ماجرا براي وي دعا نکرد، بلکه به او تعليم دعا نمود و فرد نيز به ذات، مقام و قداست آن حضرت توسل جست.

معظم له با بيان اينکه هيچ کس بر اين روايت خدشه اي نياورده و ابن تيميه نيز آن را صحيح دانسته است، يادآور شد: وهابيون تأويل آورده اند که اين روايت در جايي است که رسول اکرم (ص) در قيد حيات باشند در حالي خودشان تأويل را قبول ندارند.

وي به حديث ديگري که در زمان عثمان اتفاق افتاده و همين بحث پيش آمده است، اشاره کرد و با بيان اينکه توسل انجام شده در زمان موت رسول الله بوده است، خاطرنشان کرد: اينها به سند اين مطلب خدشه دارند، اما بنده در تحقيقي که درباره سند آن انجام داده ام متوجه شدم که نام راوي مورد نظر را اشتباهاً ذکر مي کنند.

آيت الله سبحاني افزود: راويي که آنان نام آورده اند، روح بن صلاح است، اما با توجه به تحقيق اينجانب، راوي روح بن قاسم است که مورد خدشه نيست و ثقه مي باشد.

وي اضافه کرد: فرضاً اين راوي همان روح ابن صلاح باشد، فقط يک نفر او را تأييد ننموده است.

معظم له توسل به ذات را مؤثر دانسته و براي سخن خود به روايتي از کتاب فتح الباري اثر ابن حجر اشاره کرد و گفت: در اين کتاب آمده که ابوطالب در زمان نوجواني پيامبر (ص) به ذات ايشان متوسل و دعاي طلب باران کرده اند.

آيت الله سبحاني افزود: در طول تاريخ تمام بشر براي برآورده شدن حاجات خود به ذات افراد توسل جسته اند.

وي به روايتي در صحيح بخاري نيز اشاره کرد: در جلد دو صفحه 32 اين کتاب آمده که در زمان يکي از خلفا براي طلب باران به عموي پيامبر (ص) (عباس) توسل جسته اند.

برزخيان صداي ما را مي شنوند

معظم له در ادامه به اشکال وارده درباره حائل بودن براي کساني که در برزخ به سر مي برند با توجه به آيه «لَعَلِّي أَعْمَلُ صَالِحًا فِيمَا تَرَکْتُ کَلَّا إِنَّهَا کَلِمَةٌ هُوَ قَائِلُهَا وَمِنْ وَرَائِهِمْ بَرْزَخٌ إِلَى يَوْمِ يُبْعَثُونَ»( المؤمنون : 100 ) اشاره کرد و پاسخ داد: اين آيه اشاره دارد که برگشت به دنيا امکان ندارد، پس اين امر مانع از شنيدن سخن افرادي که در دنيا هستند، نيست.

آيت الله سبحاني با اشاره به اشکال دوم وهابيون که با توجه به آيات قرآن کريم « وَمَا يَسْتَوِي الْأَحْيَاءُ وَلَا الْأَمْوَاتُ إِنَّ اللَّهَ يُسْمِعُ مَنْ يَشَاءُ وَمَا أَنْتَ بِمُسْمِعٍ مَنْ فِي الْقُبُورِ»( فاطر : 22 ) و « إِنَّکَ لَا تُسْمِعُ الْمَوْتَى وَلَا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعَاءَ إِذَا وَلَّوْا مُدْبِرِينَ»( النمل : 80 )، «مردگان نمي شنوند» و نمي شود با آنان سخن گفت، پاسخ داد: ابن حجر در اينجا آورده که اگر اينطور است پس چرا مي گويند ميت صداي پاي مشايعت کنندگان را مي شنود و تلقين براي او مي خوانند؟

وي در ادامه پاسخ خود به کتاب «الروح» اشاره کرده و گفت: در آن کتاب نفي شنيدن را براي منفعت مي داند و مراد از آيات را نفي انتفاع از شنيدن ذکر مي کند نه نفي شنيدن.

ارتباط مردگان با دنيا قطع نمي شود

معظم له اشکال سوم را قطع ارتباط با مرگ عنوان کرده و با اشاره به «اذا مات انقطع عمله الا عن ثلاث ...» عنوان کرد: اين ها با توجه به اين سخن معتقدند که حتي پيامبر (ص) نيز پس از مرگ به عنوان يک انسان قادر به شنيدن نيست، در صورتي که از اين آيه بدست مي آيد که انقطاع و قطع عمل زماني است که خود ميت منتفع شود از آن عمل و البته اين مطلب هم با سه قيد بيان شده است.

توسل به پيامبر بعد از مرگ شرک نيست

اين مرجع تقليد در ادامه به اشکال چهارم نيز اشاره کرد و افزود: وهابيون توسل به پيامبر (ص) بعد از موت را شرک مي دانند و معتقدند که با توجه به آيه «وَيَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَضُرُّهُمْ وَلَا يَنْفَعُهُمْ وَيَقُولُونَ هَؤُلَاءِ شُفَعَاؤُنَا عِنْدَ اللَّهِ قُلْ أَتُنَبِّئُونَ اللَّهَ بِمَا لَا يَعْلَمُ فِي السَّمَاوَاتِ وَلَا فِي الْأَرْضِ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى عَمَّا يُشْرِکُونَ»( يونس : 18 )، بت پرستان هم قضاء حاجات خود را از بت ها طلب مي نموده اند.

وي به اين اشکال اينگونه پاسخ داد که با توجه به آيه «وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَتَّخِذُ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنْدَادًا يُحِبُّونَهُمْ کَحُبِّ اللَّهِ وَالَّذِينَ آَمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ وَلَوْ يَرَى الَّذِينَ ظَلَمُوا إِذْ يَرَوْنَ الْعَذَابَ أَنَّ الْقُوَّةَ لِلَّهِ جَمِيعًا وَأَنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعَذَابِ»(البقرة : 165 ) بت پرستان معتقد به ربوبيت ، اولوهيت ، نصرت و عزت داشتن به دست بتها بوده اند در حالي که ما معتقد به ربوبيت، اولوهيت خداي تعالي و بدست آوردن نصرت و عزت از سوي او هستيم.

آيت الله سبحاني ادامه داد: بايد دقت کرد که ميزان در اين مطلب صورت عمل نيست بلکه ميزان باطن آن مي باشد.

وي توضيح داد: اگر ميزان، صورت اعمال باشد، تمام کار ها در حج همان کارهايي است که بت پرستان انجام مي داده اند ، پس فرق در اين است که ما معتقديم «وَمَا جَعَلَهُ اللَّهُ إِلَّا بُشْرَى لَکُمْ وَلِتَطْمَئِنَّ قُلُوبُکُمْ بِهِ وَمَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَکِيمِ»( آل عمران : 126 )

پاسخ به اشکال پنجم

اين مرجع تقليد در پايان به آخرين اشکال وهابيون که بنا به آيه «أَلَا لِلَّهِ الدِّينُ الْخَالِصُ وَالَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِيَاءَ مَا نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونَا إِلَى اللَّهِ زُلْفَى إِنَّ اللَّهَ يَحْکُمُ بَيْنَهُمْ فِي مَا هُمْ فِيهِ يَخْتَلِفُونَ إِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي مَنْ هُوَ کَاذِبٌ کَفَّارٌ»( الزمر : 3 ) منظور اين است که بت پرستان هيچ مقامي براي بت ها قائل نبوده، بلکه آنها را بنده خدا و مايه نزديکي به الله مي دانسته اند، اشاره کرده و گفت: اولاً بنا به آيات قبل، بت پرستان قائل به اولوهيت بت ها بوده اند و ثانياً با توجه به آيه «إن الله لا يهدي من هو کاذب کفار» بت پرستان دروغ گفته و خدا را کنار گذاشته و بت ها را ناصر و عزيز مي دانستند.

آيت الله سبحاني در پايان علت تدريس دروس کلام در مشهد را احساس خطر نسبت به ترويج شبهات کلامي از سوي وهابيت عنوان کرد./انتهاي پيام/