درس زندگي

نقش انتظار فرج در زندگى ما

نتيجه انتظار منتظران واقعى يعني، انتظارى كه در پرتو آن خودسازى و اجراى احكام اسلام و رسانيدن نداى دين با استفاده از قلم و بيان و تمام وسايل روز به اقصى‏ نقاط عالم تحقّق يابد.

کد خبر: ۸۱۱۰۸

دوشنبه - ۰۴ مرداد ۱۳۸۹ / July 26, 2010

گروه معارف «شبکه خبر دانشجو»، امام علي(ع) فرمود: «الْمُنْتَظِرُ لِامْرِنا كَالْمُتَشَحِطِّ بِدَمِه‏ فى سَبيلِ اللَّهِ»؛

«كسى كه در انتظار ظهور ما باشد مانند كسى است كه در ميدان جهاد به خون آغشته است» « بحار الانوار، ج 10».

شرح و تفسير

دو تفسير براى اين روايت مى‏توان ذكر كرد؛ كه منافاتى با يكديگر ندارد.

1- منتظران ظهور اعمالى انجام مى‏دهند كه نتيجه‏اش با نتيجه جهاد در راه خداوند يكى است؛ همان‏گونه كه حضرت على عليه السلام مى‏فرمايد: «جهاد باعث عظمت و علوّ و سربلندى دين و نصرت حق و عدالت مى‏شود» « نهج البلاغه، كلمات قصار».

نتيجه انتظار منتظران واقعى نيز همين امور است، انتظارى كه در پرتو آن خودسازى و اجراى احكام اسلام و رسانيدن نداى دين با استفاده از قلم و بيان و تمام وسايل روز به اقصى‏ نقاط عالم تحقّق يابد.

سؤال: ما چگونه منتظرانى هستيم؟

پاسخ: برخى از منتظران فقط با تكرار اين جمله «آقا! در ظهورت شتاب كن»، خود را منتظر مى‏دانند!

برخى ديگر، انتظار را فقط در خواندن دعاى «ندبه» و زيارت «آل‏ياسين» و مانند آن خلاصه كرده‏اند.

برخى علاوه بر اين، به مسجد مقدّس جمكران نيز مشرّف مى‏شوند، و همين را كافى مى‏دانند!

اين‏گونه تفسيرها از انتظار سبب مى‏شود كه وقتى چنين روايات پرمعنايى را مى‏بينيم تعجّب مى‏كنيم و از خود مى‏پرسيم: «كه چطور ثواب يك دعا، با تلاش مجاهدى كه در خون خود غلطيده برابر است؟!». امّا اگر انتظار را به آماده‏سازى مردم سراسر جهان براى ظهور آن حضرت تفسير كنيم، انتظار معادل جهاد بلكه گاهى ابعاد گسترده‏تر دارد!

2- بُعد بيرونى انتظار همان تفسير اوّل بود؛ امّا بُعد درونى انتظار جهاد با نفس است، ما بايد خود را بسازيم و آماده كنيم. چون او مجرى عدالت است، من اگر ظالم باشم چگونه مى‏توانم منتظر ظهور او باشم. او طيّب و طاهر است، من اگر آلوده باشم چگونه مدعى انتظار اويم و .... بنابراين انتظار واقعى در صورتى تحقّق مى‏يابد كه جهاد با نفس را انجام دهيم و چنان ساخته شويم كه لايق سربازى آن حضرت گرديم. روشن است كه جهاد با نفس به مراتب سخت‏تر از جهاد با دشمن است، به همين جهت حضرت رسول صلى الله عليه و آله در آن حديث مشهور خطاب به مسلمانانى كه از جنگى سخت برگشته بودند فرمود: «مَرْحَباً بِقَوْمٍ قَضَوْا الْجِهادَ الْاصْغَرَ وَ بَقِىَ عَلَيْهِمُ الْجِهادُ الْاكْبَرَ، قالُوا: وَ مَا الْجِهادُ الْاكْبَرُ؟ قالَ: الْجِهادُ مَعَ النَّفْسِ» «ميزان الحكمة».

نتيجه اين كه انتظار بايد در بعد درونى و بيرونى آن براى مردم تفسير شود تا به صورت بى‏محتوى در نيايد و در محدوده دعا خلاصه نشود. اگر ما در انتظار مهمان محترمى باشيم، چه مى‏كنيم؟ هم خود را تميز مى‏كنيم و هم خانه تكانى مى‏نماييم. آيا منتظران امام زمان- عجل اللَّه فرجه- نبايد خانه تكانى كنند؟!

/انتهاي پيام/