اکران‌های مردمی، نماد مردمی بودن جشنواره عمار است

کارگردان مستند «به عطر سیب» گفت: اکران مردمی ابتکار عملی بود که اولین بار توسط جشنواره عمار رقم خورد و یکی از مؤلفه‌های «مردمی بودن» این جشنواره محسوب می‌شود.

کد خبر: ۸۱۶۸۷۸

چهارشنبه - ۱۱ دی ۱۳۹۸ / January 01, 2020

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو، داوود جلیلی کارگردان عرصه فیلم کوتاه و مستند، به اثر ارسالی خود در دوره پیشین جشنواره فیلم عمار اشاره کرد و گفت: «به عطر سیب» یک مستند ۲۵ دقیقه‌ای در مورد فعالیت یکی از ائمه جمعه کشور بود که فراتر از حیطه کاری خود اقداماتی را در راستای بهبود فضای عمومی شهر و منطقه خود انجام داده بود. سوژه‌ای که به طور خاص در مستند «به عطر سیب» به آن پرداخته شده است، اقدامات عام المنفعه و انسان‌دوستانه امام جمعه فلارد در شهرستان لردگان است.

کارگردان مستند «به عطر سیب» ادامه داد: از جمله اقداماتی که توسط امام جمعه فلارد صورت گرفته بود می‌توان به پیگیری پروژه آبرسانی به روستا‌های محروم در منطقه فلارد، راه‌اندازی کمپ ترک اعتیاد، شغل‌یابی برای معتادینی که پس از طی مراحل درمانی موفق به ترک اعتیاد شده بودند و فعالیت‌های متعدد دیگری که در حیطه وظایف ائمه جمعه نیست، ولی می‌تواند در بهبود فضای معنوی جامعه نقش‌آفرین باشد؛ اشاره کرد.

وی افزود: به طور مثال یکی از اقدامات انسان‌دوستانه‌ای که امام جمعه فلارد انجام داده بود اینکه از مجتمع پتروشیمی شهرستان لردگان قول همکاری گرفته بود و تعدادی از معتادینی که از کمپ خارج شده بودند را به استخدام مجتمع پتروشیمی درآورده بود، حتی برای برخی از آنان چکِ ضمانت گذاشته بود تا به این شکل بتواند برای افراد مذکور راه درآمد ایجاد کند و چندین خانواده را از بلای خانمان‌سوز اعتیاد نجات دهد.

کارگردان مستند «به عطر سیب» عنوان کرد: علاوه بر این امام جمعه فلارد با تشکیل تیم فوتبال برای اهالی منطقه و توجه به ورزش‌های گروهی سعی کرده بود به نوعی نشاط اجتماعی و روحیه شاد زیستن را در بین مردم آن منطقه احیا کند.

داوود جلیلی همچنین از احتمال حضورش در دهمین دوره جشنواره فیلم عمار خبر داد و اعلام کرد: برای سال جاری یک اثر مستند در رابطه با شخصیت مرحوم «آیت الله مومن» از اعضای سابق مجلس خبرگان رهبری تهیه کرده‌ایم که طی روز‌های آینده به دبیرخانه جشنواره ارسال خواهیم کرد و امیدواریم این مستند نیز بتواند در شمار آثار خوب جشنواره قرار گیرد.

کارگردان مستند «به عطر سیب» در بخش دیگری از سخنان خود، سازوکار فراخوان مردمی جشنواره عمار را شایسته تقدیر دانست و در تشریح این موضوع عنوان کرد: عموما جشنواره‌ها و فستیوال‌هایی که در حوزه‌های هنری و فرهنگی برگزار می‌شوند قادر به زمینه‌سازی برای دیده شدن همه آثار نیستند و به طور طبیعی بخش زیادی از آثار ارسال‌شده به اینگونه جشنواره‌ها از گردونه رقابت با دیگر آثار خارج می‌شوند و عرصه‌ای برای ظهور و بروز نمی‌یابند.

وی خاطرنشان کرد: جشنواره عمار با در دست گرفتن ابتکار عمل، سازکاری را تدوین کرده است که طی آن افراد و تشکل‌های مردم‌نهاد بتوانند متناسب با دغدغه و احساس نیازی که نسبت به مسائل اجتماعی دارند، فراخوان‌هایی را در فضای هنری و فرهنگی مطرح کنند و آثار ساخته‌شده حول موضوعات مدنظرشان را مورد تقدیر قرار دهند؛ با خلق چنین ایده‌ای در جشنواره عمار و توسعه این رویه در فضای هنری، آثار ساخته‌شده توسط هنرمندان کشور به موضوعات مطرح‌شده در جشنواره‌ها و فستیوال‌های رسمی محدود نخواهد شد، به عبارتی چتر موضوعات وسیع خواهد شد و هر اثر می‌تواند در یک یا چند فراخوان عرضه شود.

این کارگردان آثار مستند در تکمیل سخنان خود اظهار کرد:امروزه در سطح کشور با موضوعات بسیار متنوعی روبه‌رو هستیم که قابلیت مستند شدن دارند، اما بسیاری از این موضوعات نمی‌توانند به عنوان محور جشنواره‌های رسمی معرفی شوند چراکه جشنواره‌ها در تعداد موضوع با محدودیت مواجه‌اند، بنابراین بسیاری از آثار تولیدشده توسط هنرمندان کشور از راهیابی به جشنواره‌های رسمی باز می‌مانند. از سوی دیگر جشنواره‌های رسمی به‌دلیل محدودیت‌هایی که در تعداد موضوعات دارند ناچار به کلی‌گویی گرفتار می‌شوند و از توجه به موضوعاتِ جزئی‌تر باز می‌مانند به طور مثال در یک جشنواره اعلام می‌شود از آثاری که حول موضوع «دفاع مقدس» تولید شده است تقدیر صورت می‌گیرد، اما این امکان برای جشنواره وجود ندارد که به طور جزئی‌تر در مورد مسائلی همچون مهندسی جنگ، تجهیزات نظامی در دوران دفاع مقدس، نقش کامیون‌داران در کمک به جبهه‌ها و اینگونه موضوعات پرداخته شود.

فراخوان‌های مردمی در واقع به‌عنوان بازو‌های یک جشنواره عمل می‌کنند و این امکان را محقق می‌سازند تا تعداد بیشتری از آثار که در موضوعات مختلف ساخته شده‌اند مورد توجه و تقدیر قرار گیرند

کارگردان مستند «به عطر سیب» تصریح کرد: فراخوان‌های مردمی در واقع به‌عنوان بازو‌های یک جشنواره عمل می‌کنند و این امکان را محقق می‌سازند تا تعداد بیشتری از آثار که در موضوعات مختلف ساخته شده‌اند مورد توجه و تقدیر قرار گیرند؛ شاید تقدیری که توسط تشکل‌های مردمی صورت می‌گیرد ارزش مادی چندانی نداشته باشد، اما به طور قطع موجب دلگرمی و ایجاد اعتماد به نفس در سازندگان آثار هنری می‌شود به‌خصوص اگر آثار تقدیرشده مربوط به افرادی باشد که تجربه و پیشینه چندانی در عرصه فیلم‌سازی نداشته‌اند.

جلیلی همچنین به فرآیند «اکران مردمی» اشاره و اظهار کرد: اکران مردمی کمک می‌کند تا آثار متنوع در گستره‌ای وسیع‌تر دیده شود و هیچ چیز برای تولیدکنندگان آثار هنری مهم‌تر و ارزشمندتر از دیده شدن آثار و بازتاب یافتن آن در سطح جامعه نیست؛ «اکران مردمی» ابتکار عملی بود که اولین بار توسط جشنواره عمار رقم خورد و یکی از مؤلفه‌های «مردمی بودن» این جشنواره محسوب می‌شود.

این کارگردان در ادامه به بیان یکی از خاطرات دلنشین خود در عرصه فیلم‌سازی پرداخت و بیان کرد: بنده چندسال پیش فیلمی تحت عنوان «به رنگ زندگی» در یکی از روستا‌های دورافتاده در شمال کشور تولید کردم که بیشتر بازیگران و عوامل فیلم نیز از بین مردم روستا انتخاب شده بود، فیلم «به رنگ زندگی» در نهایت در جشنواره عمار حضور یافت و در یکی از بخش‌های جشنواره برگزیده شد.

وی گفت:، اما اتفاقی که برای بنده اهمیت بیشتری داشت این بود که عوامل جشنواره عمار به صورت خودجوش زمینه اکران فیلم بنده را در همان روستا فراهم کردند و از ما نیز برای تماشای فیلم در کنار اهالی روستا دعوت شد؛ شور و شوقی که بنده در بین مردم آن روستا مشاهده کردم از هر جایزه‌ای ارزشمندتر بود و جالب‌تر از آن، تاثیری بود که فیلم «به رنگ زندگی» بر مردم روستا گذاشت تا جایی که بعد‌ها متوجه شدم چندنفر از دختران نوجوانی که در آن فیلم حضور داشتند به‌واسطه علاقه‌ای که در آن‌ها به‌وجود آمده بود در مقاطع تحصیلی دانشگاهی وارد شاخه‌های سینمایی و رسانه‌ای شده‌اند.