وبلاگ «آخرين خاطرات ميراب»؛

آيا اينجا سواحل ايران اسلامي است؟

گذشته از اين مسائل خلاف عفت عمومي، به چشم ديدم که گروهي از جوانان و اراذل و اوباش به راحتي در پيش چشم ساير مسافرين اقدام به صرف مشروبات الکلي مي کردند که به  خاطر اين موضوع و تذکر دادن نزديک بود که به شدت در گير شويم.

کد خبر: ۸۱۹۹۹

سه‌شنبه - ۱۲ مرداد ۱۳۸۹ / August 03, 2010

به گزارش گروه پاتوق شيشه اي «شبكه خبر دانشجو»، در آخرين بروزرساني وبلاگ  آخرين خاطرات ميراب آمده است:

السلام علي الحسين و علي الارواح التي حلت بفنائک جميعا"سلام ا... ما بقيت و بقي الليل و النهار و لا جعله ا.. آخر العهد مني لزيارتکم السلام علي الحسين و علي علي ابن الحسين و علي اولاد الحسين و علي اصحاب الحسين

والسلام علي من اتبع الهدي

در مقدمه اينکه قصد از نگاشتن اين مطالب بيان واقعيت هائي بود که نشان‌دهنده رشد ابتذال و بي بند و باري در جامعه ما مي باشد.

چند روز قبل  جهت سياحت و سبک کردن استخوان و احساس بهبودي به يکي از شهر هاي شمال کشور (البته به پيشنهاد پزشکان) به همراه خانواده سفري داشتيم که متاسفانه با چنان صحنه هاي زشت و زننده اي در آنجا مواجه شديم که به يک لحظه تصور کرديم که در اروپا هستيم و اشتباهي آمديم. اين صحنه ها چنان ملال آور بود که بهبود که هيچ با حالي بدتر مراجعه کردم.

قضيه از اين قرار بود که وقتي به همراه خانواده به لب ساحل مراجعه کرديم مشاهده نموديم که زنان و مردان به راحتي و بدون هيچ گونه مشکلي در دريا با همديگر شنا مي کنند و خدا مي داند که چه اعمال زشت و خلاف عفت عمومي و شرع مرتکب مي شدند و تازه درد بدتر اينکه اينان اکثرا" با يکديگر زن و شوهر بودند و خيلي راحت که گوئي در منزلشان تنها هستند.

در اين سفر گروهي از جانبازان 70% يکي از شهرستانها را نيز جهت تفريح آورده بودند که وقتي هم صحبت شديم يکي از اين عزيزان اظهار داشت که به خدا وارد شدن و شنا کردن در اين دريا حرام است.

باور بفرماييد در اين سفر، چنان حقير و شرمنده اين جانبازان شديم و جلوي خانواده هايمان خجالت کشيديم كه مانده بوديم به نگاه هاي پرسشگر همسر و فرزندانمان چه جوابي بدهيم.

به خدا شرم دارم بگويم که چه ديدم.

حال گذشته از اين مسائل خلاف عفت عمومي به چشم ديدم که گروهي از جوانان و اراذل و اوباش به راحتي در پيش چشم ساير مسافرين اقدام به صرف مشروبات الکلي مي کردند که به  خاطر اين موضوع و تذکر دادن نزديک بود که به شدت در گير شويم و نيروي انتظامي محل  پس از تماس ما  در مورد اول (ابتذال) فقط يک گشت( قايق) ساحلي فرستادند که فقط به مدت پنج دقيقه زنان را به خارج شدن از دريا دعوت مي کرد و در مورد دوم (صرف مشروبات الکلي) نيز بعد از يک ساعت مراجعه نموده که اراذل و اوباش با هماهنگي مسئولين ويلا محل را ترک نموده بودند.

چه بگويم؟ به کجا داريم مي رويم؟ کجاي کارمان اشکال دارد؟

ما انقلاب کرديم  شهيد داديم خون داديم قطع نخاعي داديم شيميائي داديم که اين مسائل از چهره جامعه ما زدوده شود ولي اين مسائل دوباره دارد عين قارچ هاي سمي رشد مي کند و ارکان جامعه را بيمار مي کند.

تا کي بايد تحمل کنيم حرف هم که بزنيم مي گويند الان ديگر دهه شصت نيست بايد مردم را آزاد بگذاريم خوش باشند.

آزادي يعني اين؟ و اگر واقعاً آزادي اين است به چه قيمتي قرار است به دست بيايد؟

خوشي هاي لحظه اي به چه قيمتي؟

به قيمت ديدن انجام منکر خدا و صرف مشروبات الکلي در پيش چشم ديگران؟

روي صحبتم با مسئولين است. آيا مي دانيد که امر به معروف ونهي از منکر يکي از واجبات دين ما است؟ آيا مي دانيد که در آيات شريفه قران چند بار بر روي اين واجبات تاکيد شده است؟ و در آخر مي دانيد که ما چند شهيد امر به معروف و نهي از منکر داريم؟

چگونه مي خواهيد جواب خون شهدا را بدهيد؟

آقا جانم مولاي من يوسف زهرا کجائي آقا؟ ترا به جد بزرگوارت حسين(ع) بيا و ببين

جان مادرت بياجان زهرا بيا آقا

اللهم عجل لوليک الفرج

والسلام وعليکم و رحمه" ا... و برکاته

فدائي ولايت و جانباز بسيجي

/انتهاي پيام/