رئیس کمیته دستمزد کانون عالی شورا‌ها:

نماینده کارگران: آقای وزیر به فکر مطبخ خانه کارگران هم باشید

رئیس کمیته دستمزد کانون عالی شورا‌ها با اشاره به اینکه کسب و کار کشور به نوسانات نرخ ارز گره خورده است گفت: تاوان شرایط سخت اقتصادی را کارگران می‌پردازند. بسیاری از کارگران با دستمزد ناچیز و عدم برابری هزینه‌ها و دستمزد کار می‌کنند.

کد خبر: ۸۲۸۹۲۶

جمعه - ۰۲ اسفند ۱۳۹۸ / February 21, 2020

به گزارش گروه اقتصادی خبرگزاری دانشجو، در هفته گذشته بود که محمد شریعتمداری، وزیرکار با حضور در نشست هیات نمایندگان اتاق ایران، با اشاره به وضعیت دشوار اقتصادی و بیکاری کارگران گفت: نسبت افراد بیکار رو به افزایش است و در سال ۸۰ نزدیک به ۹۳ هزار نفر بیکار را تحت پوشش داشتیم و در سال ۹۸ تعداد پوشش بیمه بیکاری ما به حدود ۲۵۰ هزار نفر افزایش یافته است.

وی اظهار داشت: بنابراین از کارفرمایان خواهش می‌کنیم تا جایی که امکان دارد از اخراج کارگران خودداری کنند و با حداقل‌ها آن‌ها را حفظ کنند.

وزیر تعاون کار و رفاه اجتماعی اظهار داشت:‌در شرایط فعلی کشور معتقدم اگر بنگاهی فرار مالیاتی داشته باشد و از دودکش آن بنگاه اقتصادی دود بلند می‌شود و یک عده در آن کار می‌کنند و تولید در جریان است نباید به فکر پس گرفتن آن فرار مالیاتی باشیم و باید اجازه دهیم چرخ‌های آن بنگاه اقتصادی به هر ترتیبی که ممکن است بچرخد حتی اگر ما بخواهیم به حق مالیات را وصول کنیم.

فرامرز توفیقی، رئیس کمیته دستمزد کانون‌عالی شورا‌ها در گفتگو با خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم، با ارائه یادداشتی نسبت به اظهارات وزیرکار واکنش نشان داد و با گلایه از رئیس جمهور درخواست توجه به مشکلات متعدد جامعه کارگری کرد.

وی در این یادداشت در واکنش به اظهارات وزیرکار مبنی بر اینکه اگر بنگاهی فرارمالیاتی دارد و از دودکش آن بنگاه اقتصادی دود بلند می‌شود و تولید در جریان است نباید به فکر پس گرفتن آن فرارمالیاتی باشیم گفت:آیا نمی‌توانید بعنوان ابتدائی‌ترین حقوق اجتماعی کارگران به فکر دود دوکش مطبخ خانه کارگران هم باشید و معافیت مالیاتی آن‌ها را نیز در نظر بگیرید؟ چطور است کارگر تا دستمزدی دریافت ننموده است، در همان ماه از دسترنجش باید خراج را بپردازد، اما اگر بنگاهی فرار مالیاتی داشت تنها بدلیل کار کرد بنگاه باید بدنبال دریافت خراج واقعیش نباشیم؟ آیا شرایط فعلی کشور مختص کارفرمایان است؟ ایا تاوان این شرایط را باید کارگران از سفره (که دیگر سفره‌ای نمانده، چون نان خالی را در دست میگیریم و سق می‌زنیم) خود بپردازند؟

توفیقی در ادامه یادداشت خود با گلایه از اینکه چرا کسب و کارکشور به گرانی ونوسانات دلار گره خورده است گفت:کسب و کار میلیون‌ها ایرانی این روز‌ها به زلف پریشان و شکننده نرخ تبدیل دلار به پول ایران گره خورده است و هیچ فردی در ایران نمی‌داند این زلف پریشان به کدام سو گرایش دارد؟ آیا بادی خواهد وزید که سر این زلف را به سوی پایین حرکت دهد یا اتفاقاتى رخ داده و زلف آشفته دلار را به بالا می‌برند و از دسترس خارج می‌کنند؟
شاید بهترین تحلیل در این روز‌ها همان است که چند هفته پیش یک استاد علوم سیاسی گفته اند و برخی رسانه‌ها آن را تیترکردند: آمد و شد ایرانیان در دنیای سیاست در درون یک غبار غلیظ انجام می‌شود و کسی نمی‌داند این رفت و آمد به کدام سوی است.

شاید به درستى بتوان گفت: مشابه همین رفت و آمدهاى عالم سیاست در دنیای اقتصاد نیز هست و بیشتر بازرگانان، صنعتگران، معدن‌کاران و صاحبان بنگاه‌های اقتصادی قدم به این غبار غلیط گذاشته اند و به مدد دولتی کارفرمائی در حال رصد باد می‌باشند تا خود را با آن وفق دهند.

دراین سپهر پر رمز و راز که کسب و کار و معیشت شهروندان ایرانی در درون غباری سخت گم شده است؛ شاید کسی نداند این دود و مه سنگین مردم را درکجا به مرز خفگی می‌رساند. اکثریت شهروندان ایرانی این روز‌ها از سر ناامیدی و از سر بیچارگی تنها به این می‌اندیشند که آیا مرزی برای ایستادن نرخ دلار در برابر ریال هست تا در ان نقطه ارزیابی تازه‌ای از روزگار خویش داشته باشند؟

در این وانفسای از ریخت افتادن کسب و کار ایرانیان و به نفس افتادن معیشت شمار قابل اعتنایی از مردم، اما برخی رفتار‌ها و برخی حرف‌هاى دولتمردان و تصمیم‌گیران نیز نمک پاشیدن بر زخم‌هاست. این روز‌هایی که بر ایرانیان به ویژه گروه‌هاى کم درآمد که تنها دارایی که برای کسب درآمد دارند نیروی کار آن‌ها و دستمزد دریافتى است که هر روز از ارزش آن کاسته می‌شود، ایام بسیارسختى است.

این روزهائی که بررسی بسیاری از کاستی ها، ناکارامدی‌ها و تصمیمات اشتباه نیازی به دانشی عمیق در علوم مالیه ندارد و آنقدر موج یا بهتر بگوییم سونامی‌های تصمیمات غلط واضح و مبرهن است که می‌توان برای تک تک آن‌ها مزاری ساخت و بر سر آن مزار گریست.

از جمله آن‌ها عدم واقع بینی و اعتنا به آمارهائی است که در خصوص بیکاری اختیاری یا ترک کار اختیاری (در باطن، اما در ظاهر با توافقی ناجوانمردانه بین کارگر و کارفرما غیر ارادی) به دلیل دستمزدی ناچیز و بدون قدرت برابری با هزینه هاست که متولیان امر خود اقدام به استحصال این آمار نموده اند و حال در مقابل چاره اندیشی برای برون رفت از این معضل و کاهش بیمه گیران بیکاری کاذب به دلیل تصمیم گیری‌های غلط خود در این سال‌ها و سرکوب دستمزدی صحبت از نگاه داری کارگران با حداقل‌ها می‌کنند!

بدون بررسی اخراج، تعدیل و یا بیکاری ناشی از تعطیلی بنگاه صحبت از اخراج در بحبوحه تعیین دستمزد برای سال ۱۳۹۹ خطائی تاکتیکی است که نه تنها اثر مثبتی در چانه زنی نخواهد داشت بلکه گمانه زنی مواضع کارفرمائی دولتمردان را در شورای سه جانبه کارگری اظهر من الشمس نمود و آفتاب آمد دلیل آفتاب.

آیا هرگز آمده اید ببینید دلیل این ترک کار چیست؟ ارادی و غیر ارادی بودنش را در محاق امتحان قرار داده اید؟ آیا فرار‌های بیمه‌ای را محاسبه نموده اید؟ شما که به راحتی اعلام می‌کنید دسترسی به اطلاعاتی دارید که با کمک آن یارانه را قطع می‌کنید یا مستحقین سبد معیشت را شناسائی می‌کنید. آیا هرگز به فکر ارتباط دستمزدی در بنگاه‌های اقتصادی، دستمزد واقعی پرداختی و دستمزد اعلامی به سازمان تامین اجتماعی به عنوان ماخذ بیمه افتاده اید؟ آیا آماری از فرار بیمه‌ای دارید؟ آیا آماری از بیکاری بدلیل تعطیلی بنگاه یا اخراج و تعدیل به شرط بقای بنگاه دارید؟ اگر دارید بعنوان معالجه این بیمار چه نسخه‌ای پیچیده اید؟

از موارد دیگر صحبت از چشم پوشی بر فرار‌های مالیاتی بنگاههاست، چون دود از دودکششان بیرون می‌آید؟ آیا نمی‌توانید بعنوان ابتدائی‌ترین حقوق اجتماعی کارگران به فکر دود دوکش مطبخ خانه کارگران هم باشید و معافیت مالیاتی آن‌ها را نیز در نظر بگیرید؟ چطور است کارگر تا دستمزدی دریافت ننموده است، در همان ماه از دسترنجش باید خراج را بپردازد، اما اگر بنگاهی فرار مالیاتی داشت تنها بدلیل کار کرد بنگاه باید بدنبال دریافت خراج واقعیش نباشیم؟ آیا شرایط فعلی کشور مختص کارفرمایان است؟ ایا تاوان این شرایط را باید کارگران از سفره (که دیگر سفره‌ای نمانده، چون نان خالی را در دست میگیریم و سق می‌زنیم) خود بپردازند؟ و نباید بدنبال پس گرفتن فرار‌های مالیاتی و راستی آزمائی مالیاتی از کارفرما‌ها باشیم؟ این نسخه شما برای برون رفت از مشکلاتی است که خودتان دلیل بوجود آمدنش هستید؟ ایا درست است بگوئیم حتی اگر بخواهیم به حق مالیات وصول کنیم بدنبال احقاق حق مردممان نباشیم و چشم بر دور زدن قانون ببندیم؟ اآیا این با آموزه‌های دینمان، کشور داری و سیاست‌های کلان کشور داریمان در تضاد نیست؟ آیا در کشور‌های سرمایه داری، با قانون شکنان مالیاتی همچون شما برخورد می‌کنند و چشم بر خطاهایشان می‌بندند بصرف اینکه دودی از دودکش بیرون می‌آید؟ تا کی کارگران باید تاوان سهم شما را بپردازند؟

همانطوریکه بازپرداخت فرار‌های قانونی کارفرما‌ها را محول به آینده می‌نمائید خوب بیائید بسیاری از مطالباتتان را از خانوار‌ها نیز موکول به آینده‌ای کنید که نه کسی دیده نه کسی گرفته.

داستان زندگی امروز کارگران به حدی آشفته است و آن‌ها نیز نمی‌دانند در این شرایط نااطمینانی که روزانه تصمیمات متعدد ابلاغ مى‌شود، باید زندگی خود، آینده خود، فردای خود را برپایه کدام متر ومعیار اقتصادی اداره و یا برنامه ریزی کنند.
حرکت در دود و مه و غبار تهیدستان را آزار می‌دهد و باید راهی برای بیرون آمدن از این روزگار آشفته جستجو کرد. چراغ در دست کیست؟ آن کس که باید نفر نخست صف باشد کیست؟

از منظر قانون اساسی رئیس جمهور (وقتی می‌گوئیم رئیس جمهور یعنی دولت یعنی تک تک این وزارتخانه‌های عریض و طویل) همان کسی است که باید چراغ را روشن کند و از روشنایی و نور آن به همه گوشه و کنار‌های تاریک بتاباند تا راه از بیراهه بازشناسایی شود و کورسوی امید دیده شود. او باید فاش و آشکار بگوید چه شد که به اینجا رسیدیم و کسب وکارایرانیان به زلف آشفته دلار بسته شده است.

آیا رییس جمهور راه را نشان می‌دهد و چراغ را روشن می‌کند؟ شهروندانی که به آقای روحانی رای دادند از او طلب دارند و باید او بدهی‌اش را با گفتن همه راستی‌ها و درستی‌ها بپردازد.