درس زندگي

حقيقت روزه

روزه از آتش تو را باشد سپر          مى‏فزايد عقل و فكرت اى پسر دوم آمد از فروع دين تو               واجب اندر مذهب و آئين تو

کد خبر: ۸۳۱۸۶

چهارشنبه - ۲۰ مرداد ۱۳۸۹ / August 11, 2010

گروه معارف «شبکه خبر دانشجو»، همان طور كه انسان داراى روح و جسم است، تمام عباداتى كه انجام مى‏دهد نيز داراى جسم و روح است؛ جسم عبادت همان ظاهر آن است كه همه كس آن را درك مى‏كند و روح عبادت، فلسفه وجودى آن و مصالحى كه در درون آن نهفته، مى‏باشد.

به عنوان مثال نماز جماعت جسمى دارد و روحى؛ بسيارى هستند كه جسم و شكل ظاهرى اين عبادت بزرگ را خوب انجام مى‏دهند، مانند نمازهاى جماعت ميليونى مكّه و مدينه در ايّام برگزارى مراسم پرشكوه حجّ، امّا متأسّفانه روح نماز حاكم نيست. روح نماز جلوگيرى از فساد و فحشا است؛ ولى در شهرهاى عربستان، گذشته از مكّه و مدينه، فساد غوغا مى‏كند. روح نماز جماعت وحدت و يكدلى است، امّا متأسّفانه اين همه مسلمان يكپارچه و متّحد نيستند!

حضرت اميرمؤمنان عليه السلام در جمله 252 از كلمات قصار نهج البلاغه، فلسفه بيست حكم از احكام اسلامى، را در ضمن جملاتى كوتاه و پرمعنى، بيان مى‏كند؛ مثلًا در مورد حجّ مى‏فرمايد: «فَرَضَ اللَّهُ ... الْحَجَّ تَقْرِبَةً لِلدينِ؛ خداوند حجّ را واجب كرد تا وسيله‏اى براى نزديكى مسلمين به يكديگر باشد». در ايّام حجّ هر چند ميليون‏ها مسلمان در كنار يكديگر قرار مى‏گيرند و جسم آن‏ها در قرب يكديگر است، امّا روح و قلب آن‏ها با هم فاصله زيادى دارد، بدين جهت در اين كنگره عظيم مشكلى از مشكلات جهان اسلام حل نمى‏گردد، گويا مسلمين هيچ مشكل عمده‏اى ندارند!

روزه نيز جسمى دارد و روحى؛ جسم روزه خوددارى از خوردن و آشاميدن و ساير چيزهايى است كه روزه را باطل مى‏كند، امّا روح روزه علاوه بر خوددارى از مفطرات روزه، پرهيز از تمام گناهان است! تا جايى كه به تعبير قرآن مجيد صائم به قلّه پرافتخار تقواى الهى برسد. و روشن است كه جسم بى‏روح مجسّمه‏اى بيش نيست!

با توجّه به همين مسأله، روزه را بر سه قسم كرده‏اند:

1- روزه كسانى كه فقط از مفطرات پرهيز مى‏كنند، امّا چشم و گوش و ساير اعضاء بدن آن‏ها روزه نيست!

2- روزه كسانى كه علاوه بر پرهيز از مفطرات، از گناهان نيز اجتناب مى‏نمايند.

3- روزه كسانى كه كعبه دل را از همه چيز جز خدا پاك نموده و جز عشق خدا را در آن راه نمى‏دهند.

قال على عليه السلام: «الصيامُ اجْتِنابُ الَمحارِمِ، كَما يَمْتَنِعُ الرَّجُلُ مِنَ الطَّعامِ وَ الشَّرابِ»؛

«روزه پرهيز از گناهان است، همان‏گونه كه خوددارى كردن از خوردن و آشاميدن مى‏باشد» « ميزان الحكمه، باب 2359».

/انتهاي پيام/