توافق‌نامه‌های امضا شده میان ساف و تل‌آویو: از پیمان اسلو دهه ۹۰ تاکنون

گرچه توافق «اسلو» شناخته‌شده ترین توافق میان «ساف» و رژیم صهیونیستی است اما از دهه نود قرن گذشته میلادی تا کنون چندین توافق دیگر نیز میان دو طرف امضا شده است.

کد خبر: ۸۵۳۱۹۱

يکشنبه - ۱۸ خرداد ۱۳۹۹ / June 07, 2020

به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو، «محمود عباس» رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین در نوزدهم ماه می از لغو توافقنامه‌های امضا شده با آمریکا و رژیم صهیونیستی در پی تصمیم این رژیم برای اشغال اراضی بیشتر کرانه باختری خبر داد.

اگرچه توافق «اسلو» بارزترین توافق امضا شده میان سازمان آزادیبخش فلسطین «ساف» و رژیم صهیونیستی است اما پیش از آن نیز توافق‌های متعدد سیاسی، امنیتی و اقتصادی بین دو طرف بسته شده است.

خبرگزاری «آناتولی» در گزارشی به تشریح این توافق‌ها از دهه نود میلادی تا کنون پرداخت.

نشست صلح مادرید در ۱۹۹۱

در سی اکتبر ۱۹۹۱ نشستی در مادرید با نظارت آمریکا و شوروی سابق و با هدف صلح دائمی میان کشورهای عربی و رژیم صهیونیستی برگزار شد و این اولین بار بود که نمایندگان فلسطینی و اسرائیلی رو در رو می‌نشستند.

این نشست منجر به مذاکرات دوجانبه میان اسرائیل و کشورهای عربی شرکت‌کننده در آن سوریه، مصر، لبنان و هیأت مشترک اردنی-فلسطینی شد اما این مذاکرات شکست خورد. پس از نشست مادرید، مذاکرات میان هیأت اسرائیلی و هیأت مشترک اردنی-فلسطینی به واشنگتن منتقل و یازده دور مذاکره بدون نتیجه برگزار شد.

با آغاز سال ۱۹۹۳ مذاکرات محرمانه میان هیأت ساف و رژیم صهیونیستی در اسلو با نظارت نروژ آغاز و توافقنامه اسلو امضا شد.

توافقنامه اسلو و بارزترین بندهای آن

در سپتامبر ۱۹۹۳ «اسحاق رابین» نخست‌وزیر وقت رژیم صهیونیستی و «یاسر عرفات» رئیس وقت کمیته اجرایی ساف توافق اسلو را در واشنگتن امضا کردند که بارزترین بندهای آن به شرح زیر است:

دو طرف به صورت متقابل یکدیگر را به رسمیت شناختند

اعلام اصول برای تحقق صلح و خروج تدریجی رژیم صهیونیستی از کرانه باختری و نوار غزه

تشکیل تشکیلات خودگردان با اختیارات محدود و بحث درباره مسایل باقی مانده طی حداکثر سه سال.

توافق یا پروتکل پاریس

توافق یا پروتکل پاریس در آویل ۱۹۹۴ میان ساف و رژیم صهیونیستی در پاریس امضا شد تا بخش اقتصادی توافقنامه اسلو باشد و روابط اقتصادی فلسطینی-اسرائیلی را سازماندهی می‌کرد .

توافق غزه-اریحا

توافقی که در می ۱۹۹۴ امضا شد واولین گام برای خروج اسرائیل از غزه و اریحا و تأسیس تشکیلات خودگردان به شمار می‌رفت.

توافق طابا (اسلوی دوم)

این توافق در ۲۸ سپتامبر ۱۹۹۶ میان فلسطینی‌ها و اسرائیلی‌ها در شهر طابای مصر امضا شد. در این توافق که مربوط به مرحله دوم خروج رژیم اسرائیل از اراضی فلسطینی است، تل‌آویو تعهد داد از شش شهر عربی و ۴۰۰ روستا در آغاز ۱۹۹۶ خارج شود، ۸۲ عضو برای شورای قانونگذاری انتخاب و اسرای فلسطینی را آزاد کند.

پروتکل بازانتشار (الخلیل) در ۱۹۹۷

بر اساس این پروتکل که در ۱۵ ژانویه ۱۹۹۷ با هدف بازانتشار نیروهای صهیونیستی در شهر الخلیل امضا شد، الخلیل به دو منطقه تقسیم شد:
الخلیل H۱: ۸۰ درصد از مساحت شهر راتشکیل می‌داد و تحت سیره فلسطینیها بود.

الخلیل H۲: ۲۰ درصد از مساحت شهر را شامل می‌شود و تحت تسلط امنیتی رژیم اسرائیل بود و اختیارات مدنی آن از آن تشکیلات خودگردان بود.

یادداشت تفاهم «وای ریور» (Wye River) اول

این یاداشت تفاهم در ۲۳ اکتبر ۱۹۹۸ در وای‌ریور واشنگتن و پس از مذاکرات هشت روزه میان عرفات و «بنیامین نتانیاهو» نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی امضا شد.

این یادداشت تعهد رژیم صهیونیستی از برخی مناطق در کرانه باختری، تدابیر امنیتی برای مقابله با تروریسم، تقویت روابط اقتصادی میان دو طرف و ازسرگیری مذاکرات نهایی را مطرح می‌کرد.

وای‌ریور دوم

این توافق بر اساس یادداشت تفاهم وای‌ریور اول در شرم‌الشیخ مصر و در ۴ سپتامبر ۱۹۹۹ میان دو طرف امضا شد. در این توافق برخی بندهای مربوط به وای‌ریور اول مانند بازانتشار، آزادی بازداشتی‌ها، گذرگاه امن، بندر غزه ، مقدمات امنیتی و غیره اصلاح یا تغییرداده شد. توافق گذرگاه‌ها

این توافق در ۱۵ نوامبر ۲۰۰۵ امضا شد و به عبور و مرور فلسطینی‌ها بویژه در نوار غزه با هدف بهبود وضعیت اقتصادی می‌پرداخت.