غيبت امام هم لطف است‏

هنگامى كه دوستان امام دانستند كه هر لحظه منتظر ظهور امام غائب خود مي باشند و انتظار آمدن و بسط يد و امامت او را مي كشند، قهرا از امر و نهى وى مي ترسند و بدين ملاحظه از ارتكاب زشتيها بر كنار مي مانند و واجبات را بجا مى‏آورند.

کد خبر: ۸۵۶۷۱

جمعه - ۰۵ شهريور ۱۳۸۹ / August 27, 2010

گروه معارف «شبكه خبر دانشجو»؛ سيّد مرتضى1 در اين باره مي گويد: اينكه مخالفين از ما مي پرسند: چرا امام زمان براى‏ دوستانش آشكار نميشود؟ سؤال بى‏موردى است: زيرا اگر مقصود آنها اينست كه در حال غيبت لطف براى دوستان امام حاصل نيست، و بنا بر اين تكليفى نخواهند داشت مي گوئيم اين اشكال بر ما وارد نيست، چرا كه براى دوستان امام، در حال غيبت هم لطف حاصل است.

زيرا هنگامى كه دوستان امام دانستند كه هر لحظه منتظر ظهور امام غائب خود مي باشند و انتظار آمدن و بسط يد و امامت او را مي كشند، قهرا از امر و نهى وى مي ترسند و بدين ملاحظه از ارتكاب زشتيها بر كنار مي مانند و واجبات را بجا مى‏آورند.

پس‏ غائب بودن امام در نظر دوستانش مثل اينست كه وى در شهرى و دوستانش در شهرى ديگر باشند. بلكه ملاحظه دوستان از شخص امام زمان عليه السّلام در حال غيبتش بيشتر است، زيرا در حال غيبت، دوستان احتمال مي دهند امام در شهر و نزديك به آنها و در همسايگى آنها باشد و آنها را ببيند ولى آنها امام را نشناسند و از اخبار او آگاهى نيابند. اما اگر مثلا در شهرى باشد احتمال مي دهند خبر وى به امام نرسد و كارهاى او از نظر امام مخفى بماند.

و ناگفته معلوم است كه در صورت نخست دورى دوستان از ارتكاب قبائح بيشتر از صورت دوم است، پس وقتى لطف وجود امام براى دوستان در هر حال حاصل باشد اگر از نظر آنها غائب گردد، اشكالى ندارد.

1- علم الهدى على بن احمد موسوى بغدادى متوفى بسال 436 معروف به« سيد مرتضى» برادر بزرگتر نابغه نامى مرحوم« سيّد رضى» از پيشوايان فقها و متكلمين و نوابغ شيعه است. سيد مرتضى فرزند، طاهر ذو المناقب، بزرگترين شخصيت علوى عصر سلاطين آل بويه در بغداد و نوه دخترى ناصر كبير است كه در مازندران قيام نمود و با سلاطين سامانى جنگها كرد و بسيارى از مردم آن سامان را شيعه نمود.

مادر سيّد مرتضى نيز از بانوان فاضله شيعه بوده و همانست كه شيخ مفيد كتاب« احكام- النساء» را بخاطر او تأليف كرد. سيد مرتضى در زمان خود مشهورترين شخصيت علمى عصر بود و نزد خلفاى عباسى و سلاطين ديلمى و عامه مردم محترم ميزيست. وى بزرگترين شاگرد شيخ مفيد و استاد عاليقدر شيخ طوسى است. در علوم فقه و اصول و كلام و فنون ادب و لغات عرب سرآمد دانشمندان عصر بوده.

ابن خلّكان مينويسد:« وى پيشواى دانشمندان مخالف و موافق عراق بود. علماى عراق در مسائل علمى بدرگاه وى رو مى‏آوردند و بزرگان آنجا علوم خود را از او ميگرفتند و بدين گونه اخبارش در جهان منتشر گشت و آثارش شناخته شد». كتابهاى: الذريعه و خلاف در اصول، امالى، تنزيه الأنبياء، مقنع در غيبت، شافى در كلام از تصنيفات مشهور اوست. اين كتاب را شيخ خلاصه كرده« و تلخيص الشّافى» ناميده است.

مهدى موعود-ترجمه جلد سيزدهم بحار/انتهاي پيام/