راهكارهاى سالم سازى ارتباط دختر و پسر چيست؟

نقش حيا در سالم سازى روابط به گونه‏اى پر اهميت است كه بدون آن حتى ايمانى وجود ندارد و جايى كه ايمان وجود نداشته باشد، رابطه معنا ندارد و براى ايجاد يك ارتباط خوب و شايسته، حيا ضرورت دارد.

کد خبر: ۸۵۷۱۹

شنبه - ۰۶ شهريور ۱۳۸۹ / August 28, 2010

گروه معارف «شبكه خبر دانشجو»، سالم سازى ارتباط دختر و پسر وابسته به تقويت مبانى اخلاقى و اعتقادى است كه طرفين (دختر و پسر) با تقويت اين دو مبنا مى‏توانند ارتباط سالمى در جامعه اسلامى داشته باشند.

در صورت عدم تحقق مبانى پيش گفته و ضرورت ارتباط طولانى مدت، راهكار شرعى، ايجاد عقد موقت است.

توضيح راهكارها

1. تخلق به اخلاق معاشرت كه در زمينه‏هاى زير توصيه مى‏گردد:

الف- حيا

از اميرالمومنين على (ع) نقل شده است كه حيا موجب پيدايش هر زيبايى است «« الحياء سبب الى كل جميل»، بحارالانوار، ج 77، ص 211، ح 1»؛ بنابراين، براى زيبا شدن هرچه بيشتر زندگى و جلا بخشيدن به روابط و معاشرت، به كار بردن اين مفهوم راهگشاست. شرم و حيا به معناى خوددارى از حركت و عملى است كه انجامش مورد سرزنش و ملامت باشد. و در اين مورد خاص حالتى بسيار با ارزش و مانعى فوق العاده مهم در برابر گناه و كيفيتى قابل توجه است. بى‏ترديد كسى كه به خداوند ايمان دارد و از قيامت و حوادث آن بيمناك است، چه در آشكار و چه در پنهان از اين‏كه در محضر پروردگار به گناه و معصيت دست بزند، حيا و شرم مى‏كند و در نهايت با كمك و يارى اين حالت نفسانى، به سوى گناه گام بر نمى‏دارد.

پيامبر اسلام (ص) فرمود: اما حيا، حقيقتى است كه امور و خصلت‏هايى از آن منشعب مى‏شود؛ مانند نرم خويى، مهربانى، آگاهى و توجه به مراقبت خدا در پنهان و آشكار، سلامت نفس، دورى از گناه و شر، خوش رويى، بزرگوارى و بلندى نظر، پيروزى، نام نيك در ميان مردم ...؛ اين‏ها خصلت‏هايى است كه خردمند به وسيله حيا به آن‏ها مى‏رسد؛ پس خوشا به حال كسى كه خيرخواهى خدا را بپذيرد و از رسوايى‏اش در محضر حق بترسد. «حسين انصاريان، فرهنگ مهرورزى، ص 120. به نقل از تحف العقول، ص 17 و بحارالانوار، ج 1، ص 118، باب 4، حديث 11»

از رسول گرامى اسلام (ص) نقل شده است كه مانند پيامبران باقى نمى‏ماند مگر سخن مردم كه اگر حيا نكنى هر كارى انجام خواهى داد. «عيون اخبار الرضا، ج 2، ص 56، حديث 207»

اين سخن رسول خدا كه بيانگر و مؤيد ضرب المثل معروف عرب است، روشنگر اين واقعيت مى‏باشد كه حيا جوهره هر خوبى است؛ زيرا اگر انسان به مرتبه‏اى برسد كه هرچه بخواهد انجام بدهد، از مرتبه انسانيت خارج مى‏شود و آنچه در اين راستا پيشگير، مانع و همچون سدى است در برابر تمايلات انسانى، حياء و شرم مى‏باشد.

همچنين از اميرالمومنين على (ع) نقل شده است كه عاقل‏ترين مردم با حياترين آن‏هاست. «. غررالحكم، 2900»

نقش حيا در سالم سازى روابط به گونه‏اى پر اهميت است كه بدون آن حتى ايمانى وجود ندارد «لا ايمان لمن لاحياء له»:( امام صادق( ع))، كافى، ج 2، ص 106، حديث 5» و جايى كه ايمان وجود نداشته باشد، رابطه معنا ندارد و براى ايجاد يك ارتباط خوب و شايسته، حيا ضرورت دارد.

ب- رعايت حجاب شرعى‏

دختر در ارتباط با پسر بايد مراقب حريم خود باشد و در پاسخ بى‏حيايى او خود را در دژ مستحكم حجاب بپوشاند؛ زيرا پوشش كامل همچون سدى‏ مى‏تواند جلوى روابط ناسالم را بگيرد و روابط سالم را تقويت كند؛ البته از نظر روابط اجتماعى ثابت شده است كه افراد بى‏حيا نسبت به افراد محجب و پوشيده مراقب اعمال خود هستند و آن گاه بى‏حيايى خود را ظاهر مى‏سازند كه از طرف مقابل نيز بى‏حيايى ببينند. استاد شهيد مرتضى مطهرى در اين زمينه مى‏نويسد: نبودن حريم ميان زن و مرد و آزادى معاشرت‏هاى بى‏بند و بار، هيجان‏ها و التهاب هاى جنسى را افزايش مى‏دهد و تقاضاى سكس را به صورت يك عطش روحى و يك خواست اشباع نشدنى در مى‏آورد. غريزه جنسى غريزه‏اى نيرومند، عميق و دريا صفت است، هرچه بيشتر اطاعت شود سركش‏تر مى‏گردد؛ همچون آتش كه هرچه به آن بيشتر خوراك بدهند، شعله‏ورتر مى‏شود «مساله حجاب، استاد مرتضى مطهرى» ...»

ضرورت حجاب و پوشش در مورد زن جاى هيچ شك و ترديدى نيست، ولى آنچه در سالم‏سازى روابط كمك مى‏كند، افزون بر پوشش زن، پوشش مرد است.

درست است كه مردها وظيفه دارند تنها شرمگاه (از ناف تا زانو) خود را بپوشانند، ولى مرحوم صاحب عروه الوثقى مسئله را اين گونه مطرح مى‏كند: «بر مردان پوشش واجب نيست، مگر در عورت؛ اما اگر علم داشته باشيم كه زنان عمداً به بدن ما نگاه مى‏كنند، پوشش از باب حرمت تعاون بر اثم واجب‏ است.  به اين معنا كه اگر مرد برهنه ظاهر شود؛ در صورت نگاه زنان به او مقدمات گناه فراهم مى‏شود.»

اگر مردى با قصد به حرام انداختن زن بدون لباس بيرون بيايد، كمك به گناه صدق مى‏كند؛ زيرا قصد وقوع گناه توسط زنان را نموده و اين كار كمك به انجام دادن گناه است، ولى اما اگر چنين قصدى نداشته باشد و فقط احتمال داشته باشد از عدم پوشش وى عده‏اى به گناه بيفتند، كمك به گناه صدق نمى‏كند.

اما آنچه در سالم سازى روابط دختر و پسر مطرح مى‏باشد، پوشش طرفين است؛ آن جا كه دختر و پسر با هم معاشرت دارند، بايد تمامى مقدمات احتمالى وقوع گناه از جمله برهنه بودن مرد برداشته شود و مرد با ظاهرى محجوب حاضر شود و البته حجاب مرد ارتباطى كامل و استوار با حيا دارد كه پيش‏تر از آن ياد شد.

ج- عفت چشم و چشم پوشى‏

نگاهى شهوت آلود به جنس مخالف تنها به زن و شوهر اختصاص دارد و هيچ زن و مرد ديگرى نمى‏توانند چنين نگاهى به يكديگر داشته باشند.

نگاه بدون قصد شهوت به غير از دست و صورت زن نامحرم حرام است. در مورد نگاه كردن به دست و صورت زن نامحرم صاحب عروه الوثقى و حضرت امام مى‏فرمايند: احتياط در اين است كه نگاه كردن جايز نباشد. «ر. ك: معاشرت زنان و مردان، حسن صادقى»

افزون بر اين، آگاهى از آثار وضعى نگاه به نامحرم مى‏تواند گام مؤثرى در تقويت اين راهكار باشد. از امام صادق (ع) روايت شده است: «نگاه، تيرى است از تيرهاى زهرآگين شيطان؛ كسى كه براى خداوند متعال نگاه را ترك كند، خداوند عزوجل آرامشى همراه با ايمان به او مى‏چشاند. « وسايل الشيعه، ج 14، باب 104، مقدمات نكاح، ح 5»

از سوى ديگر توجه به آثار فراوان چشم پوشى، خود راهكارى است براى سالم‏سازى ارتباط دختر و پسر كه تنها به يك نمونه اشاره مى‏شود. از امام صادق (ع) روايت شده است: «هر كس زنى را ببيند و چشمش را به آسمان‏ بياندازد يا آن را برگرداند، به زودى خداوند مزه ايمان را به او خواهد چشاند. «همان»»

د- تقويت اعتقاد به مبدأ و معاد

امام خمينى (ره) در كلام نغز و شيوايى كه برگرفته از آيات و روايات است، مى‏فرمايند: «عالم محضر خداست، در محضر خدا معصيت نكنيد.»

تمام هستى (عالم) به صورت يك مجموعه واحد محضر و دفتر دادگاه است و قاضى اين دادگاه نيز حاضر است؛ اعتقاد به وجود خداى متعال و نظارت دائمى او و همچنين اعتقاد به روز رستاخيز از مهم ترين راهكارهاى سالم سازى ارتباط دختر و پسر است. در اين زمينه، اشاره به ارتباط حضرت يوسف (ع) و زليخا مى‏تواند راه‏گشاى بسيارى از مسايل پيش آمده براى جوانان باشد. حضرت يوسف (ع) در پاسخ افزون طلبى زليخا به او يك جمله گفت: «معاذ الله»؛ «و آن [زنى‏] كه آن (: يوسف) در خانه‏اش بود، از وجودش تمنّاى كامجويى كرد؛ و همه درها را محكم بست و گفت: «بيا (كه من آماده) براى توام!» (يوسف) گفت: «پناه بر خدا! در حقيقت او پرورش دهنده من است؛ جايگاه مرا نيكو داشت؛ (پس خيانت به او ستمكارى است و) قطعاً ستمكاران رستگار نمى‏شوند.» « يوسف، 23»

پيام‏هاى هشدارآميز داستان يوسف و زليخا:

1. پسرهاى جوان كه در خانه‏هاى زنان كم تقوا و نامحرم هستند، تنها نباشند؛ زيرا باب مراوده باز مى‏شود.

2. گناهان بزرگ با مراوده و نرمش شروع مى‏شود.

3. حضور زن و مرد، پسر و دختر در فضاى در بسته، زمينه را براى گناه فراهم مى‏كند.

4. عشق در اثر مراوده و به تدريج پيدا مى‏شود، نه به صورت دفعى و يك باره؛ بنابراين از معاشرت‏هاى طولانى مدت تا حد امكان پرهيز شود.

5. در برابر قدرت شهوت، همسر پادشاه نيز به زانو در مى‏آيد.

6. موقع هجوم حمله شيطان ياد خدا بهترين راهكار است.

7. ياد عاقبت گناه مانع ارتكاب آن است.

8. توجه به خدا مهم‏ترين عامل بازدارنده است.

9. يك لحظه گناه، انسان را از رستگارى ابدى دور مى‏سازد.

10. ضرورت شكر نعمت دهنده اقتضا مى‏كند گناه نكنيم. «ر. ك: تفسير نور، ج 6، ص 46»

/انتهاي پيام/