معناى انس با قرآن‏

انيس و مونس، آن است كه در مقابل چيزى يا كسى حضور و ظهور مستمر يا زياد داشته باشد، قرآن‏گريزى نيز محصول عدم آشنايى و عدم انطباق با فرهنگ و معارف قرآن و نبود انس با آن است.

کد خبر: ۸۵۷۵۳

شنبه - ۰۶ شهريور ۱۳۸۹ / August 28, 2010

گروه معارف «شبكه خبر دانشجو»، انس در لغت به معناى بروز و ظهور است، و كسى كه در برابر اين ظهور قرار گيرد صاحب درك و احساس مى‏شود، چنان‏كه فرمود: «وآنَسَ مِنْ جانِبِ الطُورِ ناراً» «. قصص/ 29»

بنابر اين، انيس و مونس، آن است كه در مقابل چيزى يا كسى حضور و ظهور مستمر يا زياد داشته باشد.

در كار برد بعدى، واژه‏ى انس در مقابل نفرت و وحشت به كار مى‏رود، « ر. ك: راغب اصفهانى، مفردات، ماده‏ى انس» از اين رو كسى كه با شخصى و يا چيزى مأنوس باشد، نه تنها از آن فرارى نيست بلكه در عطش هم‏نشينى با او است.

انيس از مأنوس و مأنوس، از مونس نمى‏رهد، زيرا معمولًا گريختن معلول ترس و وحشت است، چنان‏كه يك پرنده يا يك آهوى وحشى، اگر در قفسى زيبا، در بهترين مكان و با بهترين مواد غذايى پذيرايى شود، به محض آن‏كه در قفس باز شود رهايى را بر قرار ترجيح مى‏دهد، چون حيوانات تمدن گريزند و نمى‏توانند خود را با شهر و شهرنشينى انطباق دهند.

قرآن‏گريزى نيز محصول عدم آشنايى و عدم انطباق با فرهنگ و معارف قرآن و نبود انس با آن است، شگفتا! بعضى به جاى انس با قرآن كه بايد موجب آرامش باشد، و به وسيله‏ى آن رفع تنهايى كند، با آن نامأنوس، بلكه از آن وحشتناكند.

راستى كسى كه ولىّ خدا و خدا وليش نباشد، از خدا و قرآنش بيگانه خواهد بود، و اگر در سلك اولياى خدا قرار گيرد، خدا و قرآن انيس و مونس او خواهد شد، چنان‏كه مولى الموحدين مى‏فرمايد: «اللّهمّ انّكَ آنَسُ الآنِسِينَ لَاوْليَائِكَ ... اِنْ اوْحَشَتْهُمُ الْغُرْبَةُ آنَسَهُمْ ذِكْرُكَ: «نهج البلاغه، خ 227»

خدايا تو با دوستانت از همه انس گيرنده‏ترى! ... اگر تنهايى و غربت به وحشت‏شان اندازد، ياد تو و ذكر تو (قرآن) آرام‏شان مى‏كند». قرآن هم مى‏فرمايد: «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذا ذُكِرَاللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَ إِذا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آياتُهُ زادَتْهُمْ إِيماناً ...: «انفال/ 2»

مؤمنان تنها كسانى هستند كه هرگاه نام خدا برده شود، دل‏هاشان ترسان مى‏گردد، و هنگامى‏ كه آيات او بر آنان خوانده شود، ايمان‏شان فزون‏تر مى‏گردد».

/انتهاي پيام/