20 رمضان؛

فتح مكه بدست پيامبر اسلام(صلى الله عليه وآله)

در دهم رمضان سال هشتم هجرى قمرى، پيامبر(ص) براى فتح مكه خارج شده و در روز بيستم رمضان با لشكر اسلام وارد مكه گرديد.

کد خبر: ۸۶۳۶۹

سه‌شنبه - ۰۹ شهريور ۱۳۸۹ / August 31, 2010

گروه معارف «شبكه خبر دانشجو»، در روز بيستم ماه رمضان بعد از ورود پيامبر(ص) به مكه، بدون جنگ، قريش تسليم شدند. حضرت على(ع) پرچم را به دست گرفت و فرمود: امروز روز رحمت است، منادى از طرف پيامبر(ص) اسلام ندا مى كرد: هر كس داخل مسجدالحرام يا داخل منزل ابى سفيان شود يا سلاح خود را به زمين بگذارد در اَمان است.

پيامبر(ص) قبل از ورود به مكه فرموده بود: به كسى اذيت نرسانيد مگر شخصى كه با شما بجنگد. پيامبر(ص) در حالى كه عمامه سياهى بر سر داشت، وارد مسجدالحرام شد و سوره فتح را قرائت نمود و تكبير گفت، چوبى در دست مبارك داشت كه به هر يك از بتها مى زد بت مى افتاد و مى فرمود: «جاءَ الْحَقُّ وَ زَهَقَ الْباطِلُ إِنَّ الْباطِلَ كانَ زَهُوقا» سى صد بت به اشاره عصاى حضرت شكست، بتهاى بزرگ كه بر بام كعبه بود، حضرت على(ع) پاى بر دوش پيامبر(ص) نهاد و آنها را بر زمين افكند، به جهت رعايت احترام رسول خدا(ص) خود را از ميزاب كعبه به زمين انداخت.

پيامبر(ص) خطاب نمود: اى اهل مكه در حق خود چه مى گوئيد و چه گمان مى كنيد، كه من به شما چه خواهم كرد، عرض كردند: تو برادر كريم و پسر برادر كريم هستى، و به هر چه كه خواهى قدرت دارى. آن مظهر رحمت، اشك از چشمان به رخسار مباركش جارى گشت، فرمود: اِذْهَبُو فَأَنْتُمُ الطُّلقاء، «برويد، شما آزاد هستيد» و عفو عمومى را صادر نمود. وقت نماز شد، پيامبر(ص) به بلال دستور داد تا بر بام كعبه رفته و اذان بگويد، عده اى از مشركين بلال را مسخره كردند، حضرت آنها را حاضر كرد و به آنها تذكر داد.

مرحوم طبرسى در تفسير نفيس نوشته: بعد از فرمايش پيامبر(ص) و عفو عمومى همگى به اسلام مشرف شدند.

حضرت دست مبارك را در جامى پر از آب داخل كرد و فرمود: از زنان هركس مى خواهد با من بيعت كند دست در اين جام گذارد.

پس از فتح مكه اهالى مدينه نگران بودند كه حضرت در مكه بماند و از مدينه اعراض نمايد، آن مظهر وفا، فرمود: اى اهل مدينه شما در موقع سختى مرا يارى كرديد و هر نوع محبتى نموديد، محال است كه در موقع پيروزى و پيشرفت اسلام شما را رها كنم، البته به مدينه بر مى گردم و تا آخر عمر آنجا خواهم ماند; آنها از شنيدن كلام حضرت خوشحال شدند و فكرشان راحت گرديد.(1)

1-حوادث الايام، صفحه 212/انتهاي پيام/