چرا ویروس کرونا فقط بعضی از ارگان‌ها را درگیر می‌کند؟

کووید ۱۹ در بیشتر موارد روی ریه‌ها و برخی ارگان‌های داخلی مثل قلب، کبد، کلیه و بخش‌هایی از سیستم عصبی تاثیر می‌گذارد، اما به نظر می‌رسد که بقیه ارگان‌ها هیچ تاثیری از این ویروس عجیب نمی‌پذیرند.

کد خبر: ۸۶۸۶۳۶

پنجشنبه - ۲۳ مرداد ۱۳۹۹ / August 13, 2020

به گزارش گروه فناوری خبرگزاری دانشجو، محققان اسپانیایی با مطالعه روی افرادی که به ویروس کرونا مبتلا شده‌اند، دریافتند که علیرغم اینکه ویروس کرونا در بدن در گردش است، اما فقط برخی از ارگان‌های داخلی و به ویژه روی ریه‌ها را درگیر می‌کند و روی اندام‌های دیگر تاثیری ندارد.

ویروس کرونا برای ورود به سلول‌های انسان متکی به تعامل با پروتئین فراوانی در بدن به نام آنزیم مبدل آنژیوتانسین ۲ است. این گیرنده‌ها یا آنزیم‌ها در اکثر ارگان‌های انسان وجود دارند؛ در نتیجه زمانی که ویروس در داخل بدن در گردش است، می‌تواند وارد یکی از این ارگان‌ها شود و آن را درگیر کند. اما با این وجود، گویا ویروس کرونا فقط ارگان‌های خاصی را انتخاب می‌کند و براساس انتخاب مکانیسم‌های خاصی روی اندام‌ها تاثیر می‌گذارد.

زمانی که پروتئین‌های ویروس کرونا وارد سلول انسان می‌شود، با پروتئین‌های موجود در بدن ارتباط برقرار می‌کند و اجازه پیدا می‌کند تا سلول‌ها را آلوده کند. با این اوصاف، همانطور که گفته شد، کووید ۱۹ فقط به زیرمجموعه‌ای از اندام‌ها آسیب می‌زند و محققان با مشاهده این موضوع حدس زدند که باید مسیر متفاوتی برای انتقال آن وجود داشته باشد. از این رو برای کشف این مسیر، جابه‌جایی پروتئین‌های موجود در ریه‌ها و نحوه تعامل ویروس با پروتئین‌های اندام‌های دیگر را مورد بررسی قرار دادند.

محققان می‌گویند: برای اینکه دو پروتئین (پروتئین ویروس و گیرنده در بدن) یکدیگر را پیدا کنند و تعامل پیچیده‌ای را شکل دهند، لازم است که پروتئین ویروس به داخل سلول انسان به روشی کاملا فرسایشی راه پیدا کند.

آن‌ها حرکت ویروس را به یک فرد مست تشبیه می‌کنند که در یک خیابان شلوغ راه می‌رود. حضور افراد دیگر برای او موانع به شمار می‌آیند و مانع حرکت و رسیدن او به مقصد می‌شوند. به طور مشابهی، پروتئین‌‌های یک سلول با موانع متعددی روبه‌رو هستند و به ندرت پیش می‌آید که به این موانع غلبه کنند و با پروتئین ویروس ارتباط برقرار کنند.

محققان با در نظر گرفتن این موارد، یک مدل ریاضی نوشتند که به آن‌ها امکان می‌داد گروهی از ۵۹ پروتئین موجود در ریه‌ها را پیدا کنند که به عنوان فعال کننده‌های اصلی موثر با سایر اعضای بدن عمل می‌کنند. زنجیره‌ای از فعل و انفعلات باید صورت بگیرد تا تغییراتی در پروتئین‌های موجود ایجاد شود و در نهایت سلامتی‌ آن‌ها تحت تاثیر قرار گیرد.

با این حال، هنوز محققان کشف نکرده‌اند که چگونه پروتئین‌های آسیب دیده بین اندام‌های بدن سفر می‌کنند.