یادداشت دانشجویی |

ناسیونالیسم عرب

طرح عادی‌سازی روابط امارات و اسرائیل، هرچند به مخالفت برخی کشور‌های عربی اسلامی رسید؛ اما نه نقطهٔ آغازین در روند شناسایی رسمی اسرائیل است و نه نقطهٔ پایان آن.

کد خبر: ۸۷۰۵۸۹

شنبه - ۰۱ شهريور ۱۳۹۹ / August 22, 2020

گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، معصومه بدوی؛ تجربهٔ تلخ ملت زدایی و تاسیس کشوری که اصلی ترین پایه های آن یعنی ملت و سرزمین، از بدیهیات تشکیل دولت، از اساس لنگ میزند پدیده ای بی همتا و بی بدیل در تاریخ روابط بین المللی بوده است که در نهایت شگفتی، کشورهای عربی که همواره به بهانه های مختلف از مرتجعان و قاتلانی مانند صدام حسین در جنگ عراق و ایران، به اسم ناسیونالیسم عرب حمایت می کردند، در مقابل آن ساکت و در دههٔ اخیر آن را به بهای سود و منفعت بیشتر کاملا نادیده گرفته اند.

به استثنای چند کشور مقاومت عرب، بعد از شکست تاریخی ۶۷ اعراب از اسرائیل گویی بیماری از خودباختگی این حکومت ها در مقابل غدهٔ سرطانی اسرائیل به اوج خود رسید که اسلو و کمپ دیوید را به مفتضحانه ترین صورت رقم زد و ننگ تاریخی را بر پیشانی عرفات و انور سادات نشاند.

اما پیرامون توافقات امارات و اسرائیل چند نکته قابل ذکر است:
۱) حمایت برخی سران کشورهای اسلامی از جمله مصر و بحرین از پیمان عادی سازی روابط امارات_ اسرائیل گویای آن است که روند پیوستن و همگرایی خود را، در نهایت نادیده گرفتن صدای امت اسلام، در آینده نزدیک و در صورت عدم مقابله جدی با اقدام امارات از سوی کشور های عضو کنفرانس اسلامی رقم خواهند زد.

۲) محور مقاومت کشور های اسلامی منطقه کفه ی سنگین ترازویی را اشغال کرده است که اسرائیل اینچنین برای برقراری تعادل آن، دست به دامن کشور هایی شده است که خود تنها با تکیه بر ترس از قدرت گرفتن جریان مقاومت برای اسرائیل آغوش گشوده اند. فلذا توافق اخیر تکه ای از جورچینی است که با مدیریت اسرائیل و دست های پشت پرده آمریکایی که چیده شده تا با تشکیل اتحاد و محور دفاعی، ظرفیت بازدارندگی خود را در مقابل محور مقاومت افزایش بدهد و روند موازنه سازی را برقرار کند.

بنابراین از نتایج ضمنی این توافق، قدرت برتر امروزین مقاومت در منطقه است که شکل اتحاد ها و ائتلاف ها را بهم میریزد.

۳) به جبران کاهش نفوذ و نقش آمریکا در منطقه به دنبال ترور سرداران مقاومت، این کشور به دنبال راهکاری است که نه افزایش قدرت بلکه صرفا به دلیل تهی شدن از پوستین پوشالی هژمون، آخرین تلاش های خود را در نمایش قدرت بکار ببندد و راهکاری مانند فشار پشت پرده به برخی کشور های عربی همراه با فرآیند تطمیع و فریب توام با تهدید را برای علنی کردن روابط این کشور ها با اسرائیل را بکار گیرد تا بدین صورت حضور کمرنگ خود را از طریق پررنگ تر نشان دادن اتحاد هایی با رنگ و بوی اسرائیلی جبران کند.

سناریوی عادی سازی روابط با دولت اسرائیل به مثابه شناسایی رسمی رژیمی که با کشتار و تبعید ملتی را از کشور خود بیرون رانده تا استیلای خود را بر آن جایگزین کند، هرچند از آغاز مورد اعتراض امت اسلامی و سایر ملل آزادیخواه جهان قرار گرفته است اما در عین حال خدعه ای نوظهور است که اگر دولت ها و ملت ها با فشار بر دولت های خود و سازمان های بین المللی برای مقابله با آن نهایت اعتراض خود را فریاد نزده و تلاش خود را بکار نبندند، مسیر تدریجی گسترش مرز های اسرائیلی و محو کشور فلسطینی را رقم میزند که در طول هفتاد سال جنگ و مقاومت و آوارگی اتفاق نیفتاد.

معصومه بدوی - کارشناسی علوم سیاسی علامه و عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی حکمت

انتشار یادداشت‌های دانشجویی به معنای تأیید تمامی محتوای آن توسط «خبرگزاری دانشجو» نیست و صرفاً منعکس کننده نظرات گروه‌ها و فعالین دانشجویی است.