یادداشت دانشجویی |

نهضت حسینی(ع)؛ مکتبی انسان‌ساز

امام حسین (ع) به دنبال پیروانی واقعی بود که اگر امروز ما به عنوان شعیان ایشان به شناخت و تهذیب نفس نپردازیم، بی‌تعارف زمان ظهور به مانند کوفیان رودروی امامی قرار می‌گیریم که بار‌ها برای آمدنش لحظه شماری می‌کردیم.

کد خبر: ۸۷۰۶۱۵

شنبه - ۰۱ شهريور ۱۳۹۹ / August 22, 2020

گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، ایمان محمدی؛ سالها از واقعه دهم محرم ۶۱ و شهادت انسان کامل و حجت خدا، امام حسین (ع) می‌گذرد. بنا به فرمایشات امامان معصوم (ع)، هر ساله مراسم عزاداری در رثای و سوگ ایشان و یاران حضرت برگزار می‌شود، اما به نظر می‌رسد که هدف این قبیل مراسمات در حدود ۱۰۰ سال اخیر دچار تغییراتی از جانب تشیع انگلیسی (در زمانه پیش از انقلاب اسلامی) شده و حتی گروه های انحرافی پس از انقلاب نیز دست از تغییر ماهیت این مراسمات و آیین ها بر نداشتند و متاسفانه باید گفت که هدف اصلی نهضت، در بسیاری از این مراسم گم شده است و این برنامه ها فقط در ظاهر و فرم مناسکی خلاصه شده اند تا جایی که حتی اعتراض رهبر انقلاب اسلامی را نیز بر می انگیزد...

حال باید اندیشید که چرا نهضتی به این عظمت و آرمانی به این بزرگی تنها در مناسکی که بعضاً برخی از آنها انحرافی و فاقد سند روایی و نقلی و فقهی اند، اسیر شده است که البته عمده این انحراف را میتوان نتیجه ورود استعمارگران به ایران دانست. زیرا نهضت و شعور حسینی خطری دائمی برای آنها بوده و اینگونه شد که شعور حسینی را منحصر به شور حسینی، برای منفعت طلبی و کسب سودشان تبدیل کردند و با ریشه دواندن شور حسینی( به جای شعور حسینی) در میان مردم، فضا برای تامین منافع استعماری و حتی کسب درآمد از این فضا آرام آرام مهیا شد.

به نحوی که امروزه، شناخت امام حسین(ع) را خلاصه می‌کنند در ده روز اول ماه محرم و در روزهای دیگر سال، هیچ کاری با شناخت و درک احساس عظمت ایشان ندارند و با میدان دادن بیش از حد به برخی از مداحان و بالا بردن بیش از حد جایگاه آنها در هیآت مذهبی، فضا را برای علما و اندیشمندان و اندیشیدن درباره نهضت حسینی بسته اند.

امروز برخی از مداحان قدرت و نفوذی بین مردم و مسئولین دارند که متاسفانه مرجعیت فکری جوانان را به عمد یا به سهو، در دست خود گرفته اند و مرید تربیت می‌کنند و به پدیده‌ی دین بدون روحانیت و اسلام سَبُک و بدون اندیشه و صرفاً احساسی، دامن زده‌اند و بعضاً با اظهار نظراتی شاد  و احساسی و خلاف مصالح دینی و اجتماعی و ملی، سخنانی میگویند که موجب وهن مراسمات دینی است.

مثلا یکی از آنها اخیراً گفته که ما در حصار حسین (ع) کرونا نمی‌گیریم یا اختیار جان ما دست خودمان است! یا می‌گویند: که من به هر قیمتی دسته راه می اندازم! هنگامی که عقل و اندیشه از دین حذف شود، عرصه برای این قبیل خرس خاله های شر رسان که تعدادشان کم است ولی سخنانشان بازتاب رسانه‌ای پیدا میکند، باز می‌شود! یا در حالت های بعدی انگار فراموش کردند که ائمه اطهار چقدر به عقلانیت اهمیت میدادند!

البته لزوم هر نقد منصفانه‌ای پرداختن به تمام ویژگی هاست وما علیرغم اینکه گرفتار این آقایان هستیم مداحانی هم داریم که جایگاه خود را میدانند و عاقلانه و عاشقانه برای امامشان نوکری می‌کنند. جا دارد یادی کنیم از سلیم موذن زاده اردبیلی که اخلاصش زبان‌زد خاص و عام بود و نوای زینب زینبش همچنان آتش در دل سوختگان عالم عشق میزند.

به هرحال همانطور که پیشتر گفته شد، باید اهداف فراموش شده نهضت حسینی (ع) را دوباره احیا کنیم که مهمترین آن عدالت طلبی و سکوت نکردن در برابر ظلم و امر به معروف و نهی از منکر است.

امام حسین (ع) به دنبال پیروانی واقعی بود که اگر امروز ما به عنوان شعیان ایشان به مطالعه و شناخت و تهذیب نفس نپردازیم بی تعارف زمان ظهور به مانند کوفیان رودروی امامی قرار میگیریم که بارها برای آمدنش لحظه شماری میکردیم!

امید است که درکنار سوگواری برای امام شهیدمان، با شناخت ایشان، راه نهضت حسینی و قیام مهدوی را با شناخت دقیق طی کنیم تا ان شا الله هم خداوند و هم امامان معصوم از ما راضی باشند.

ایمان محمدی - عضو بسیج دانشجویی دانشگاه علم و فرهنگ

انتشار یادداشت‌های دانشجویی به معنای تأیید تمامی محتوای آن توسط «خبرگزاری دانشجو» نیست و صرفاً منعکس کننده نظرات گروه‌ها و فعالین دانشجویی است.