نداى آسمانى در هنگام قيام مهدى (عج)

گوش فرا ده روزى كه دعوت گر از مكانى نزديك ندا مى‏دهد، همان روزى كه بانگ بزرگ ستاخيز را به حق مى‏شنوند.

کد خبر: ۸۷۹۰۳

جمعه - ۱۹ شهريور ۱۳۸۹ / September 10, 2010

گروه معارف «شبكه خبر دانشجو»؛ قرآن كريم در آيات چهل و يكم تا چهل و چهارم سوره ق به بانگ بيدار باش رستاخيز و حالات مردم در آن روز اشاره مى‏كند و مى‏فرمايد:

وَاسْتَمِعْ يَوْمَ يُنَادِ الْمُنَادِ مِن مَكَانٍ قَرِيبٍ* يَوْمَ يَسْمَعُونَ الصَّيْحَهَ بِالْحَقِّ ذلِكَ يَوْمُ الْخُرُوجِ* إِنَّا نَحْنُ نُحْيِى وَنُمِيتُ وَإِلَيْنَا الْمَصِيرُ* يَوْمَ تَشَقَّقُ الْأَرْضُ عَنْهُمْ سِرَاعاً ذلِكَ حَشْرٌ عَلَيْنَا يَسِيرٌ

و گوش فرا ده روزى كه دعوت گر از مكانى نزديك ندا مى‏دهد،* (همان) روزى كه بانگ (بزرگ ستاخيز) را به حق مى‏شنوند؛ آن روز خروج (از قبرها) است.* در حقيقت فقط ما زنده مى‏كنيم و مى‏ميرانيم، و فرجام (همه) تنها به سوى ماست.* روزى كه زمين برآنان بشكافد، بسرعت (از آن بيرون مى‏آيند)؛ اين گرد آورى است كه براى ما آسان است.

نكات و اشارات

1. در اين آيات خطاب به پيامبر اسلام «ص» است كه گوش به منادى رستاخيز دهد، ويا انتظار آن روز را بكشد «مقصود از گوش فرادادن در اين آيات انتظار كشيدن است.( نمونه، ج 22، ص 296)» ولى در حقيقت مقصود آيات همه انسان‏ها هستند، كه منتظر حادثه وحشتناك رستاخيز باشند و دائماً گوش دهند تا صداى بانگ آسمانى رستاخيز را بشنوند.

2. منادى روز رستاخيز يا خداى متعال است و يا اسرافيل آن فرشته بزرگ الهى است كه در شيپور بيدار باش رستاخيز مى‏دمد و بانگ آسمانى او در فضا مى‏پيچد و از نزديك به گوش همگان مى‏رسد.

3. مقصود از مكان نزديكى كه منادى رستاخيز از آن ندا مى‏دهد، آن است كه صداى او (همچون امواج راديويى) چنان نزديك است كه گوئى در گوش انسان سخن مى‏گويد. «البته برخى مفسران نيز گفته‏اند كه آن مكان نزديك، صخره بيت المقدس است( همان، ص 297)»

4. مقصود از بانگ آسمانى در اين آيات همان بانگ دوم است كه براى زنده شدن مردگان وخروج آنها از زمين به سوى صحنه رستاخيز است، آرى در آن روز همه انسان‏ها به سوى خدا بازمى گردند.

5. يكى از مصاديق اين ندا قيام و خروج حضرت مهدى است چنانچه على بن ابراهيم در تفسير منسوب به امام صادق (ع) مى‏گويد: امام فرمودند: «منادى صيحه حضرت قائم و نام پدرش را ندا مى‏كند و اينكه‏ خداوند فرموده: «يوم يسمعون الصيحه بالحق ذلك يَوم الخروج» منظور صيحه از سوى آسمان بنام قائم است و آن روز خروج و ظهور است. «. تفسير على بن ابراهيم قمى، ج 2، ص 327»

6. واژه «حَشْر» به معناى گردآورى از هرسو است كه دراينجا مقصود جمع كردن مردم در رستاخيز است و اين كار براى خدا آسان است چون علم و قدرت بى نهايت دارد و جاى همه را مى‏داند و مى‏تواند همگان را جمع كند.

7. در احاديث حكايت شده كه اولين كسى كه زنده مى‏شود و از قبر خارج گشته و وارد صحنه رستاخيز مى‏شود، پيامبر اسلام «ص» است و امام على «ع» همراه اوست. « نور الثقلين، ج 5، ص 119»

آموزه‏ها و پيام‏ها

1. آموزه آيه چهل و يكم براى ما آن است كه منتظر و گوش به بانگ رستاخيز باشيد.

2. پيام آيه آن است كه نداى رستاخيز را از نزديك خواهيد شنيد.

3. پيام آيه چهل و دوم آن است كه بانگ رستاخيز حق است.

4. پيام ديگر آيه آن است كه مردم با بانگ رستاخيز زنده و از زمين خارج مى‏شوند.

5. پيام آيه چهل و سوم آن است كه زندگى، مرگ و بازگشت شما به سوى خداست.

6. پيام آيه چهل و چهارم آن است كه رستاخيز روز شكافته شدن زمين و شتاب مردم و جمع آورى آنان است.

7. پيام ديگر آيه آن است كه رستاخيز شما، بر خدا سخت نيست.

/انتهاي پيام/