شفاء بودن عسل‏

واژه «شفاء» در قرآن درباره ‏خوردنيها به كار نرفته است، مگر در مورد عسل؛... فِيهِ شِفَاءٌ لِلنَّاسِ.

کد خبر: ۸۹۴۵۰

يکشنبه - ۲۸ شهريور ۱۳۸۹ / September 19, 2010

گروه معارف «شبكه خبر دانشجو»؛ قرآن عسل را عامل شفا مى‏داند، عسل غذاى لذيذى است كه از زنبور عسل توليد مى‏كند. خداوند در قرآن بدان توجه دارد و مى‏فرمايد: فِيهِ شِفَاءٌ لِلنَّاسِ «سوره‏ى نحل، آيه‏ى 69» در عسل براى مردم شفاء است».

پيامبر اسلام (ص) هم فرمود: مريض با (هيچ چيزى) مانند نوشيدن عسل شفاء پيدا نمى‏كند. «بحارالانوار، علامه مجلسى، ج 66، ص 292»

واژه «شفاء» در قرآن درباره ‏خوردنيها به كار نرفته است، مگر با عسل. نام يك سوره‏قرآن هم به نحل (زنبور عسل) اختصاص داده شده است. قرآن درباره وحى به زنبور عسل مى‏فرمايد:

«پروردگار تو به زنبور عسل وحى (و الهام غريزى) نمود كه از كوه‏ها و درختان و داربست‏هايى كه (مردم) مى‏سازند، خانه‏هايى برگزين و تمام ثمرات (و شيره‏ى گلها) بخور (خوردن در اينجا مجاز است منظور نوشيدن خاص است) و راه‏هايى را كه پروردگارت براى تو تعيين كرده است براحتى بپيما.» و از شكم‏هايشان شرابى با رنگ‏هاى مختلف خارج مى‏شود كه در آن براى مردم شفا است بيقين در اين امر نشانه‏ى روشنى است براى جمعيتى كه مى‏انديشيدند». «سوره‏ى نحل، آيات 69- 68»

فوايد عسل‏

دانشمندان، فوايد زيادى براى عسل برشمرده‏اند. به طور خلاصه به آنها اشاره مى‏كنيم.

مواد معدنى: پتاسيم، آهن، فسفر، يد، منيزيم، سرب، منگنز، آلومينيوم، مس، سولفور، كروميوم، ليتيوم، نيكل، روى، تينانيم، سديم، مواد آلى، ضمغ، پولن، اسيد لاكتيك، اسيد فرميك (تركيب عسل با آن از فساد عسل جلوگيرى مى‏كند و ضد رماتيسم است)، اسيد ماليك، اسيد تارتاريم، اسيد اگزاليك، اسيد سيتريك، رنگ‏ها، روغن‏هاى معطر، ازته.

مواد تخميرى: انورتاز، آميلاز، كاتالاز كه در هضم غذا مفيد است.

عناصر ديگر: گلوكز، لولز، ساكارز، دكسترين، سولفات‏ها، انورتين، آب ...

عسل داراى ويتامينهاى شش گانه ( (E, K, D, C, B, A است به اعتقاد برخى ويتامين «PP» نيز دارد. «اولين دانشگاه و آخرين پيامبر، دكتر پاك‏نژاد، ج 5، ص 129»

حدود هفتاد نوع مواد معدنى «نفحات من اعجاز طبى قرآن، ص 60» تخميرى و ويتامين‏در عسل هست، براى درمان يا پيشگيرى امراض پوست (دمل، جوش، ترميم ضايعات بافت و ...) گوارش، قلب، دندان، سرطان، تنفس، كبد، صفرا، چشم و گوش، بينى، زنان و براى تقويت رشد طفل و ... مؤثر است. « دكترعبدالحميد دياب و دكتر قرقوز، طب در قرآن، ترجمه چراغى، ص 25»

عسل از مهم‏ترين مواد قندى طبيعى است و تاكنون پانزده نوع قند در آن كشف شده است، مانند: فركتوز 40%، گلوكز 30%، نيشكر 40%. يك كيلوگرم عسل 3250 كالرى حرارت دارد.

عسل پاد زهر افيون خوردگى و نيش حشرات است.

عسل بيماريهاى اعصاب، بى‏خوابى، درد پهلو، سياتيك، ديفترى، كم خونى، كبد، استخوان، ريه، كمى و زيادى فشار خون را علاج مى‏كند، فوائد زيادى براى درمان «يرقان» دارد و در رشد و نيروسازى مؤثر است.

خوردن عسل در حال ناشتا براى زخم معده و اثنى‏عشر و كاهش ترش كردن معده مفيد است. در تنظيم قند خون موثر است. مجارى ادرار را ضدعفونى‏ مى‏كند و در پيشگيرى از زكام مفيد است. « اسلام پزشك بى‏دارو، احمد امين شيرازى، ص 117 به نقل از: اسرار خوراكى‏ها، ص 274»

دانشمندان در مصر عسل چند هزار ساله يافتند كه فاسد نشده بود، «اسرار خوراكى‏ها، جزايرى، ص 281» چون عسل اسيد فرميك دارد.

عسل داراى عوامل قوى ضد ميكروب است و ميكروبهايى كه عامل بيمارى انسان هستند، قادر به ادامه حيات در عسل نيستند. از جمله وجود آب اكسيژنه در عسل، موجب از بين رفتن ميكروب مى‏شود و هيچ قارچى نمى‏تواند در آن رشد كند.

براى رشد كودكان، درآمدن دندان، جلوگيرى از اسهال و سوء تغذيه و ... مفيد است.
تحقيقات نشان داده است كه زنبور داران كمتر دچار سرطان مى‏شوند.

عسل براى زخم معده و التهاب معده مفيد است و در تنظيم اسيدهاى معده نقش موثرى دارد.

عسل براى درمان بيماريهاى چشم، مانند: التهاب پلك، التهاب قرنيه (سل چشم، سيفليس، تراخم) زخم قرنيه و سوزش چشم موثر است.

نكته‏

مردم در طول تاريخ از عسل به عنوان ماده غذايى استفاده مى‏كردند و فوايد آن را مى‏شناختند، حتى در طب جالينوسى و بقراطى يونانى فوائد آن آمده است.

براى همين بيان قرآن در مورد شفا بودن عسل، يك شگفتى علمى؛ است نه اعجاز علمى.

يادآورى‏

عسل زمينه‏ساز آثار فوق است؛ نه علت تامه؛ يعنى ممكن است به خاطر وجود موانعى اثر نكند، يا براى بيمارىِ خاصى اثر منفى داشته باشد. در نتيجه شفا بخشى عسل اكثرى است؛ نه در همه موارد.

براى مطالعه بيشتر

1. اسلام پزشك بى‏دارو، احمد امين شيرازى، انتشارات اسلامى، ص 117.

2. پژوهشى در اعجاز علمى قرآن، دكتر محمدعلى رضايى اصفهانى، انتشارات مبين، ص 406- 417.

3. دكتر عبدالحميد دياب و قرقوز، طب در قرآن، ترجمه چراغى، انتشارات حفظى، ص 25.

/انتهاي پيام/