حوزه هنری: احمدعلی راغب طلایه‌دار موسیقی انقلاب بود/ در فراغ موسپیدِ روسپید

مرکز موسیقی حوزه هنری انقلاب اسلامی با انتشار پیامی درگذشت احمدعلی راغب آهنگساز و نوازنده انقلابی را تسلیت گفت.

کد خبر: ۸۹۶۶۱۲

جمعه - ۲۱ آذر ۱۳۹۹ / December 11, 2020

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو به نقل از پایگاه خبری حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی، مرکز موسیقی حوزه هنری طی پیامی درگذشت این استاد موسیقی و هنرمند انقلابی را تسلیت گفت.

متن این پیام به شرح زیر است:

«هنر ایران‌زمین در سوگ یکی از شایسته‌ترین فرزندان خود نشسته است؛ اگرچه هنر و هنرمند را مرگ و پایانی نیست. مرحوم استاد احمدعلی راغب، موسپیدِ روسپیدِ هنر انقلاب اسلامی، پنج دهه از عمر شریف و با برکتش را وقف اعتلای موسیقی ایران و حفظ ارزش‌های آن کرد.

در روزگار‌های سخت، او و رفقای هم‌درد و همراهش، موسیقی اصیل ایران را در مسیر اصیل ارزش‌های انسانی و الهی حفظ کردند و سامان دادند. بسیاری از سرود‌ها و موسیقی‌های تاریخ‌ساز انقلاب اسلامی، حاصل ذوق و سلوک این موسیقی‌دان مجاهد و خستگی‌ناپذیر است؛ هنرمندی که هیچ‌گاه آلوده به عوارض متداول عالم هنر نشد.

استاد راغب بار دیگر ثابت کرد که موسیقی، پیوند و خویشاوندی کتمان‌ناپذیری با معنویت، حماسه و حقیقت دارد. بی‌شک مسیری که راغب‌های هنر ایران پیموده‌اند، بدون سلوک شخصی و اجتماعی امکان‌پذیر نبوده است؛ و چه کمیاب‌ند محرمان عالم سلوک در هنر روزگار ما.

نهضت موسیقی حماسی و معنوی انقلاب اسلامی، میراث استاد راغب و هم‌قطاران و شاگردان اوست. راغب را می‌توان طلایه‌دار موسیقی انقلاب اسلامی دانست؛ هرچند به‌جد از این عناوین و تعاریف گریزان بود.

موسیقی‌های راغب و صدالبته شعر‌هایی که غالباً از زنده‌یاد سبزواری بود، نقش مهم هنر در شوق‌آفرینی و تحولات مثبت اجتماعی را اثبات کرد. باشد که این مسیر پرافتخار و الهی را شاگردان آن بزرگ و دیگر اهالی هنر انقلاب اسلامی، بی‌امان و پرشتاب دنبال کنند.

درگذشت استاد احمدعلی راغب را به خانوادۀ محترم ایشان، رهبر معظم انقلاب و همۀ دوستداران آن عزیز تسلیت عرض می‌کنیم. امیدواریم خداوند ما را در ادامۀ راه آن بزرگ، توفیق و مدد رساند.»

همچنین محمدمهدی دادمان، رئیس حوزه هنری انقلاب اسلامی در بخشی از پست اینستاگرامی خود که به همین مناسبت منتشر نموده، آورده است: «… مرحوم استاد احمدعلی راغب هنرمندی بود که همۀ دردها، شادی‌ها، امید‌ها و اندیشه‌های مردمش را عاشقانه در بر گرفته و به زبان موسیقی روایت می‌کرد.

چه آنجا که مرگ بر آمریکا و نیرنگش را نواخته بود و چه آنجا که در سوگ آن «مجاهد، شهید مطهر» مرثیه را با لحنی حماسی ترکیب کرده بود و چه آنجا که «خجستگی روز پیروزی» از طنین نواهایش بیرون ریخته بود و همین مسیر در تمام هزار آهنگش بود ….»