دغدغه هاي دانشجويان جهادي در آستانه ديدار يار - 3

آماده خدمت جهادي در گوشه گوشه جهان اسلام هستيم

افق ديد خدمت رساني سازندگي و فرهنگي ما از خراسان و سيستان و بوشهر و خوزستان و ايلام گذشته است، اشاره اي نماييد آماده خدمت جهادي در پاكستان و افغانستان و عراق و لبنان و پاره تن اسلام – فلسطين نيز هستيم.

کد خبر: ۸۹۸۲۲

سه‌شنبه - ۳۰ شهريور ۱۳۸۹ / September 21, 2010

به گزارش گروه فرهنگي «شبکه خبر دانشجو»، دانشجويان جهادي در حالي روز چهارشنبه به ديدار رهبر معظم انقلاب مي روند كه دغدغه هاي فراواني در ارتباط با اردوهاي جهادي دارند.

آنچه مي خوانيد نمونه اي از اين دغدغه ها و درددل هاست به محضر سكاندار كشتي انقلاب:

تعريف جهاد را پيشوايان ما با عمل در تاريخ ثبت كرده اند تفكري كه با عمل عجين گردد، ضمانت بقا دارد.

شايد ظالمان و مغرضان تاريخ بتوانند در ذهن عده اي رشادت ها و ايثارهاي امير مومنان در جنگ هاي صدر اسلام را در حد جنگ آوري پايين بياورند، ولي با طنين نواي مولا از دل نخلستان ها و چاه هاي مدينه و كوفه چه مي كنند همان ها كه حاصلش وقف نيازمندان و محرومين مي شد.

ممكن است عده اي بخواهند كم كاري و كسالت را به جامعه تزريق كنند و در آن آب گل آلود تيشه به ريشه اسلام بزنند، ولي با صداي هل من ناصر حضرت ثارالله كه هر روز به گوش مي رسد، چه مي كنند كه براي زنده نگه داشتن دين جدش و احياي امر به معروف و نهي از منكر قيام كرد و جان خود و عزيزانش را در اين راه فدا نمود.

بيرق جهاد سازندگي و فرهنگي چهارده قرن است كه به اهتزاز درآمده و به حول و قوه الهي و با عنايت حضرت صاحب الامر و همت علويان و حسينيان تا قيام قيامت زمين گذاشته نخواهد شد.

شهيد عباس محمد وراميني يكي از شاگردان اين مكتب در نامه اي كه با مادرش مي نويسد به همگان مي فهماند كه شيعه مولا علي است و ارزش دنيا براي او فقط به دليل عبادت خدا و خدمت به خلق اوست و چه شيوا بيان مي كند اين منظور را به جهاد سازندگي رفتم و در كنار مردم رنج ديده بلوچ نشستم و با تمام وجدم دردشان را حس كردم و در خود فرو رفتم و با خود گفتم: آيا ديگر من مي توانم در اين دنيا در كنار اين همه درد و رنج و محروميت خوش زندگي كنم؟ ديدن همين صحنه ها بود كه هر گاه به طرف دنيا كشيده مي شدم شلاق رنج هاي مردم و جوان خفته ام را  بيدار مي كرد؟

آقاجان! خيالتان راحت باشد بسيجيان‌تان قسم خورده اند كه در اين راه از جان و مال بگذرند، اين حرف آخرين شهداي جهادي مان احمد سرگزي، محمد حسيني و غلامحسين طهراني – شهداي حادثه تروريستي مسجد جامع زاهدان و بازرگانان اين قافله است.

ما همان سربازان حاج احمد متوسليان هستيم و مي خواهيم پرچم اسلام را در آن سوي افق بر زمين بكوبيم.

مي دانيم كه كار جهادي كار يك روز و دو روز و يك سال و دو سال نيست. مرحوم حاج عبدالله والي 23 سال در بشاگرد مجاهدانه سازندگي كرد، ولي آن منطقه هنوز هم احتياج به رسيدگي دارد. بشاگردها در ايران كم نيستند و عبدالله والي ها نيز همچنين، ولي بيش از كار سازندگي كار فرهنگي زمان و هزينه مي برد.

شايد وجود اين همه نقاط محروم در كشور به دليل خدمات سازندگي غير عدالت محور بوده باشد و در سال هاي اخير با آسيب شناسي اين معضل و قطع يد مفسيدن اقتصادي، ‌سازندگي مناطق محروم شتاب بيشتري گرفته باشد ولي آيا كسي نيست كه فريادهاي پدر راحل‌مان را بشنود كه هنوز پس از چهل سال به گوش مي رسد كه علماي اسلام به داد اسلام برسيد.

وجود بدحجابي و فساد و حضور گروه هايي چون شيطان پرستي و ... در شهرهاي بزرگ و فرقه هاي ضاله اي چون بهائيت و وهابيت در برخي مناطق محروم و دورافتاده نشان از عدم كار فرهنگي در ميهن‌مان دارد.

دل نصايح امام راحل‌مان و خون امضاي پيمان شهداي‌مان ما را در راهمان استوار نگه داشته ولي كودكانه دست‌مان را به سويتان دراز مي كنيم تا هميشه راهنمائي‌مان كنيد و از لغزش و انحراف‌مان جلوگيري نماييد.

فرزندان‌تان هميشه گوش به فرمان‌تان بوده و هستند؛ نصايح‌تان را چراغ هدايت و دعايتان را بدرقه راهشان نماييد، اميد آنكه با جهادمان جهان را براي پذيرش حجت الهي آماده كنيم./انتهاي پيام/