برای مشخصه‌یابی؛

تیمی تحقیقاتی نانوذرات کربن حساس به نور را بررسی می‌کند

یک گروه تحقیقات بین‌المللی اقدام به تحقیق پیرامون نانوذرات کربنی کرده و راهبرد‌هایی برای مشخصه‌یابی بهتر این نانومواد ارائه کرده‌اند.

کد خبر: ۸۹۸۴۴۶

شنبه - ۲۹ آذر ۱۳۹۹ / December 19, 2020

به گزارش گروه فناوری خبرگزاری دانشجو، با توجه به اهمیت فناورانه نانوذرات کربنی، یک گروه تحقیقات بین‌المللی اقدام به تحقیق پیرامون این مواد کرده و راهبرد‌هایی برای مشخصه‌یابی بهتر این نانومواد ارائه کرده‌اند.

نور نه‌تنها منبع اصلی انرژی برای زندگی در کره زمین است، بلکه اهمیت زیادی برای تعدادی از کاربرد‌های فنی نیز دارد. نانومواد از جمله نانوکلوئید‌های کربن (CNC) در برهم‌کنش میان نور و ماده نقش مهمی در فناوری آینده خواهند داشت. آن‌ها به‌عنوان یک محصول پایدار به جلوگیری از تولید زباله‌های سمی و مصرف بی‌رویه منابع کمک خواهند کرد. با این حال، دامنه کاربرد آن‌ها تاکنون محدود بوده است که دلیل این امر، ناهمگنی این مواد است. این ناهمگنی مانعی در مسیر محققان برای یافتن روشی یکنواخت به‌منظور توصیف CNC‌ها در حالت برانگیخته است.

یک تیم تحقیقات بین‌المللی از FAU به سرپرستی دریک ام گولدیاز بخش شیمی فیزیک، موفق به شناسایی مشکلات اساسی مربوط به فتوفیزیک و فتوشیمی نانوکلوئید‌های کربن (CNC) شده است. این گروه تحقیقاتی راهبرد‌های ممکن برای تحقیق در مورد این نانومواد غیرسمی و سازگار را ارائه کرده‌اند.

محققان نتایج یافته‌های خود را در قالب مقاله‌ای در نشریه Chem به چاپ رساندند.

نانوکلوئید‌های کربن مواد بسیار ناهمگنی هستند. آن‌ها ذرات ریزی بر پایه کربن بوده که قطری کمتر از ۱۰ نانومتر دارند. فقدان یک مشخصه‌یابی مشترک از خواص این نانومواد در حالت برانگیخته، استفاده از آن‌ها را در کاربرد‌های فناورانه، زیست‌محیطی و زیست پزشکی دشوار می‌کند.

با این‌حال، یکی از جالب‌ترین ویژگی‌های آن‌ها، فتولومینسانس است. فتولومینسانس به پدیده انتشار نور پس از جذب فوتون‌ها گفته می‌شود، که آن‌ها را به یک گزینه آینده‌دار در کاربرد‌های فناورانه یا زیست پزشکی تبدیل کرده است. محققان بر این باورند که افزودن یک محلول باعث تشدید لومینسانس CNC پس از تابش می‌شود، فرآیندی که به آن فسفرسانس نیز می‌گویند. یافته‌های این تیم بین‌المللی به‌عنوان نقطه شروع در دسترس قرار دادن CNC برای کاربرد‌های فناورانه تلقی می‌شود.

محققان دانشگاه فلوریدا آتلانتیک در این پروژه از همکاری محققانی از دانشگاه‌های هنگ کنگ، میشیگان و بوینس آیرس و سن پترزبورگ و چندین مرکز تحقیقاتی دیگر استفاده کردند.