دانشجو گزارش می‌دهد؛

معشوقه شیشه‌ای پای عاشق دلباخته‌اش را به زندان باز کرد

مصرف شیشه و توهم ناشی از استعمال این مخدر پر مشتری در میان معتادان مواد مخدر، عواقب جبران ناپذیر متعددی را به دنبال دارد.

کد خبر: ۹۰۱۶۴۷

پنجشنبه - ۱۸ دی ۱۳۹۹ / January 07, 2021

به گزارش خبرنگار حوادث گروه اجتماعی خبرگزاری دانشجو، فرزانه فراهانی_ مصرف هر کدام از مواد مخدر عوارض و اختلالات روحی و جسمی فراوانی را به همراه خواهد داشت و در این بین توهم ناشی از مصرف مخدر شیشه، آسیب‌های مخرب و غیر قابل جبرانی را به جا می‌گذارد.

نگاهی گذرا و کوتاه به اخبار حوادث در سراسر دنیا نشان می‌دهد که بسیاری از اتفاقات و حوادث مختلف در نتیجه مصرف مواد مخدر و به ویژه مخدر شیشه رخ داده‌ و یک عمر پشیمانی برای افراد به وجود آورده‌اند.

سر بریده شدن کودکان کم سن و سال و خردسال توسط والدین معتاد و اقدام به ارتکاب جرائمی چون سرقت و قتل و دیگر حوادث این چنینی جزو خبرهایی هستند که گاهی روزانه با آن‌ها روبرو می‌شویم.

خبرنگار خبرگزاری دانشجو در این گزارش با جوانی ۳۵ ساله گفتگو کرده است که به گفته خود ۲۰ سالی از اعتیاد وی به مصرف انواع مواد مخدر می‌گذرد.

متهم ۳۵ ساله با ۹ سال سابقه زندان!

در میان متهمان سرقت، زورگیری، خفت گیری و عاملان شرارت و ناامنی محله‌های مختلف پایتخت که در چهلمین مرحله طرح رعد نیروی انتظامی دستگیر شده بودند، خماری جوانی ریز نقش نظرم را جلب کرد.

احمد جوانی است که علی رغم سن نسبتا پایین ۹ سابقه سرقت و درگیری در پرونده خود دارد و به گفته خودش تنها ۲ ماه پس از خروج از زندان دوباره به خلاف روی آورده است.

او با اشاره به دندان‌های خراب و یکی در میان خود که به دلیل مصرف موادمخدر به این روز افتاده است اشاره کرد و گفت: پس از خروج از زندان چند روزی را در خانه بودم و علی رغم پیشنهاد برادرم برای کار کردن با وی،  چون ظاهرم داد می‌زند که معتاد بوده‌ام روی حاضر شدن با او در محل کارش را نداشتم.

احمد همچنین افزود: بر خلاف میلم چند روزی را با برادرم سرکار رفتم اما نگاه سنگین همکاران او را نمی‌توانستم تحمل کنم و از آنجا بیرون زدم و به خانه برگشتم.

سرقت و زندان نتیجه دلباختن به دختر شیشه‌ای!

وی افزود: من ۲۵ ساله بودم که عاشق دختری شدم که مثل خودم معتاد به مصرف موادمخدر بود و خیلی او را دوست داشتم و طی تمام این سالها که به زندان می‌رفتم به صورت تلفنی با او در تماس بودم و خانواده‌ام نیز از این علاقه و ماجرای عشق و عاشقی من و مریم خبر داشتند.

این سارق سابقه دار اضافه کرد: به جرم سرقت و درگیری حدود دو سالی زندان بودم و بعد از چند روز که از زندان آزاد شدم، بلافاصله با مریم تماس گرفتم و قرار شد همدیگر را دوباره ببینیم.

به گفته احمد، دیدارهای او و مریم دوباره شروع شد و در روزهای نخست احمد در برابر پیشنهاد وی برای مصرف شیشه مقاومت و مخالفت کرده است اما سرانجام به خاطر نشکستن دل معشوقه شیشه‌ای خود، پای بساط مواد مخدر نشسته و پایپ به دست گرفته است.

وی همچنین گفت: مریم در حال حاضر به مصرف دوا (هرویین) و شیشه معتاد بوده و در حال حاضر در محله وحدت اسلامی ساکن است و البته محل اسکان درست و حسابی ندارد و با چند نفر از دوستان مصرف کننده خود و در کنار آن‌ها زندگی می‌کند.

احمد افزود: چند ساعت قبل از دستگیری‌ام توسط نیروی انتظامی به خواهر بزرگترم گفتم که ماشینش را برای چند ساعت به من و مریم امانت بدهد و او قبول نکرد و با دلخوری از خانه خارج شدم و فکر سرقت یک خودرو برای دور دور کردن با مریم همین‌جا به ذهنم خطور کرد.

این سارق سابقه دار گفت: یک خودروی پرشیا را در یکی از خیابان‌های تهران زیر نظر گرفتم و وقتی دیدم که چند ساعت است که هیچکس به سراغش نیامد، نقشه خودم را عملی کردم و با باز کردن خودرو و سوئیچی که داشتم ماشین را روشن کردم.

پشیمانم اما می‌دانم که بی‌فایده است!

احمد یادآور شد: در کمتر از ۲۴ ساعت دوباره دستگیر شدم و آنوقت که متوجه شدم چه کار کرده‌ام و حالا هم از کارم پشیمانم اما می‌دانم که پشیمانی سودی ندارد و دوباره باید بخشی از جوانی‌ام را پشت میله‌های زندان سپری کنم.

او تاکید کرد: من عمر و جوانی خودم را به دنبال لذت زودگذر موادمخدر طی کردم و جز از دست دادن اعتماد خانواده‌ام و همینطور سابقه‌هایی که در پرونده ام ثبت شده است ، چیزی دستم را نگرفت.

احمد ضمن قبول اشتباهات شخص خودش در دنبال نکردن راه درست زندگی از مسیری سالم، نداشتن کار و عدم حمایت اجتماعی وی پس از خروجش از زندان را هم در تکرار اشتباهی کهنه بی‌تاثیر نمی‌دانست و البته این موضوع هم جای تامل دارد.

مسئله بازتوانی و جامعه پذیری افرادی که به دلیل ارتکاب جرم سابقه دار هستند، موضوعی مفصل و مهم است که به ظاهر نهادهای حمایتی فراوانی به این منظور تشکیل شده‌اند اما عملکرد آن‌ها تا کنون چندان اصولی و رضایت بخش نیست.

بیکاری بلای جان افراد آسیب‌دیده اجتماعی!

امان الله قرائی مقدم جامعه شناس و آسیب شناس اجتماعی معتقد است: توانمندی و بازتوانی افرادی که به هر دلیلی سابقه دار هستند و گذشته پر حاشیه‌ و پر ماجرایی داشته‌اند، از جمله موضوعات مهم جامعه امروزی محسوب می‌شود که به طور جدی و اصولی توجهی به آن نمی‌شود.

وی اضافه کرد: زندانیان سابقه دار باید در زندان تحت فراگیری آموزش‌های مهارتهای زندگی قرار بگیرند و ارتباط مستمر آن‌ها با واحد مددکاری زندان و همچنین با روانشناسان حاضر به فراگیری هر چه بهتر مهارتهای زندگی کمک بسیار بزرگی خواهد بود.

این جامعه شناس تاکید کرد: دستگاه‌های متولی بازتوانی زندانیان و همچنین توانمند سازی افراد معتاد بهبود یافته باید با انسجام بیشتری نسبت به این دو هدف قدم بردارند و نظارت بر عملکرد این مجموعه‌ها نیز از اهمیت بالایی برخوردار است.

قرائی مقدم خاطرنشان کرد: بیکاری بلای جان سلامت روحی و روانی افراد آسیب دیده و در معرض آسیب است و افراد با این شرایط به نسبت افرادی که هیچ سابقه زندان یا تجربه مصرف مواد مخدر نداشته‌اند، بیشتر مورد آسیب مجدد واقع می‌شوند.

والدین مهارت نه گفتن را به فرزندان خود بیاموزند!

وی در ادامه افزود: برای کاهش تعداد ورودی‌های چند باره به زندان‌ها باید بخش خصوصی تلاش خود را مضاعف کرده و در جهت حرفه‌ آموزی و ایجاد اشتغال برای این افراد در کنار بخش دولتی قدم بردارد و البته فعالیت بخش خصوصی هم مستلزم حمایت بخش‌های دولتی مربوطه است.

این آسیب شناس اجتماعی تصریح کرد: متاسفانه در حال حاضر بسیاری از زندانی‌ها دارای سوابق متعدد قضایی و کیفری هستند و بلافاصله بعد از آزادی به جرائم دیگر دست می‌زنند و تکرار این زنجیره باعث افزایش آسیب‌های اجتماعی نیز می‌شود.

قرائی مقدم اضافه کرد: والدین باید به فرزندان خود از همان دوران کودکی بیاموزند که بتوانند به موقع واژه نه را به زبان جاری کنند و در واقع داشتن مهارت نه گفتن، بسیاری از آسیب‌های اجتماعی فعلی را که بیشتر افراد بزهکار درگیر آن هستند را از آن‌ها دور خواهد کرد.

متاسفانه اغلب افرادی که در طرح‌هایی چون طرح رعد دستگیر می‌شوند، افراد سابقه داری هستند که سابقه‌های متعددی در پرونده خود دارند و تا پایشان به بیرون رسیده، دوباره خود را آلوده به جرمی دیگر کرده و گرفتار می‌شوند.

بدیهی است برای کاهش آسیب‌های اجتماعی که یکی از منویات مقام معظم رهبری نیز همین مسئله است، نهادها و سایر مجموعه‌های کاهش آسیب باید با جدیت بیشتری در بازتوانی و توانمندی افراد آسیب دیده اقدام کنند.