فیروزمندی: «شیشلیک» و «بی همه چیز» بیشترین اقبال جشنواره امسال را داشتند

فیروزمندی گفت: اقبال مردم و فروش بلیط‌ها حاکی از توجه بیشتر به چند فیلم است که می‌توانند نامزد سیمرغ باشند.

کد خبر: ۹۰۹۵۷۷

سه‌شنبه - ۱۴ بهمن ۱۳۹۹ / February 02, 2021

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو، هادی فیروزمندی که بخش اخبار جشنواره را در برنامه «سودای سیمرغ» رادیو گفتگو برعهده دارد، گفت: تقریبا در ده روز جشنواره دو بار تمام فیلم‌ها به نمایش در می‌آید واین فرصتی است تا علاقه‌مندان بتوانند به طورکامل بیننده فیلم‌های جشنواره باشند.

وی در اولین روز از اکران فیلم‌ها به تماشای دو فیلم «ابلق» و «تک تیر انداز» نشسته و درخصوص آن‌ها بیان داشت: تک تیرانداز فیلمی است که مخاطب عام را حوزه دفاع مقدس راضی می‌کند، موضوعی جذاب دارد و در حوزه دفاع مقدس اثری متفاوت است، همچنین نرگس آبیار نیز در فلم «ابلق» اثری متفاوت از دیگر آثارش ساخته و تماشای آن تجربه جالبی است، برای یک زن که در حاشیه شهری بزرگ با همسر و فرزندش زندگی می‌کند، ماجرایی رقم می‌خورد. جنس منطقه پایین است و یک جنس کاراکتر‌هایی درواقع لاتی وخشونت دارد.

فیروزمندی با اشاره به استقبال از جشنواره فیلم فجر گفت: نکته جالب توجه راجع به سینما‌های مردمی این است که تا الان ۵۵۰۰۰ بلیط مردمی فروش رفته و پیشتاز فروش فیلم‌های جشنواره هم «شیشلیک» محمدحسین مهدویان و فیلم «بی همه چیز» محسن قرایی بوده است. همچنین «ابلق» نرگس ابیار نیز استقبال خوبی داشته و همه بلیط‌ها فروش رفته است.

وی ادامه داد: سینما‌های کوروش آزادی وایران مال از جمله سینما‌های شلوغ جشنواره هستند هرچند امسال سانس فوق العاده نیست، اما با توجه به استقبال از جشنواره، سینما پردیس به تهران اضافه شده است.

فیروزمندی درخصوص اهمیت آرای مردمی وسازوکار آن تصریح کرد: آرای مردمی باید توسط سمفا ونظارت خانه سینما با سازکار فروش انلاین پیش برود، حتی اگر بلیط‌ها بخواهد ابطال شود، نهایتا فیلم‌ها بالا می‌ایند و به ۵ فیلم می‌رسد و در نهایت ۳ فیلم گزینه‌های این بخش است با سازکاری که توسط سمفا چیده شده این امکان دارد ارا مردمی به صورت کشوری برگزارشود.

وی در پایان گفت: سینما‌های شهرستان‌ها جشنواره را از ۱۵ بهمن آغاز خواهند کرد و ۳۰ استان کشور با حضور ناظران وزارت فرهنگ و ارشاد اکران فیلم‌های جشنواره را دارند.

**** «رمانتیسم عماد وطوبی» نه «بی همه چیز» آری

دکتر زهرا محمودی، مدرس دانشگاه و پژوهشگرحوزه هنر و رسانه در برنامه «سودای سیمرغ» رادیو گفتگو درباره برگزار جشنواره فیلم فجر و ویژگی‌های آن عنوان کرد: هرچند تاکید بر سلامت مردم باعث شد تا در این جشنوره محدودیت حضور مردمی داشته باشیم، اما حضور رسانه‌ها جدی‌ترین اتفاق در جشنواره‌های فجر است ما کارناوال نداریم.

این مدرس دانشگاه درارتباط با تفاوت‌های این جشنواره با دوره‌های قبلی گفت: یک تفاوتی که امسال با سال‌های قبل به لحاظ بصری دارد خاصیت چشم هاست همه ما ماسک به صورت داریم وتلاش می‌کنیم که با چشم ودستهایمان صحبت کنیم و چقدرداستان پررنگ می‌شود، بازیگر‌ها وقتی حسی بازی کنند با چشم هایشان لبخند میزنند و بدون کلام با چشم‌ها ارتباط بر قرار می‌کنند.

محمودی درارتباط با فیلم «رمانتیسم عماد وطوبی» کاوه صباغ زاده خاطر نشان کرد: این اثر در ستایش خانواده است و بر تحکیم آن اصرار دارد، فیلم بیشتر تصویری بود ضمن اینکه موافق این فیلم هاهستم، اما موضوع و پیام جدیدی نداشت، زندگی زناشویی گفتگو‌های ملموس است، گره خیلی ساده بود، در حالی که شان خانواده‌های ایرانی فیلمی خوش ساخت‌تر را می‌طلبید، در این اثربه رنگ‌های کروماتیک به شکل بصری توجه زیادی نشده است، حضور یک قاب بصری به علم گروهی اعم از کارگردان، تصویر بردار تا نویسنده فیلمنامه نیاز دارد.

این مدرس دانشگاه و پژوهشگرحوزه هنر و رسانه به توضیح درباره فیلم «بی همه چیز» نیز پرداخت و گفت: بعضی از فیلم‌ها حرف‌های زیادی برای گفتن دارند؛ «بی همه چیز» کارگردان هوشمندی دارد که می‌تواند دوپهلو حرف بزند و کشش ایجاد کند، فیلم به شدت درام کامل است، به غیر از قصه، ژانر و فضا، عناصر جذاب دیگری هم برای تماشا در فیلم بی همه چیز می‌شود پیدا کرد، تعلیق‌ها وگره ها، رنگ ها، شخصیت پردازی‌ها همه در کنار هم یک درام کامل را نشان می‌دهد.

وی افزود: داستان فیلم بی همه چیز برگرفته از ملاقات با بانوی سالخورده نمایشنامه معروف فریدریش دورنمات است که به دلیل چند اجرای به‌یادماندنی، در ایران نیز محبوبیت ویژه‌ای دارد. در اصل نمایشنامه، زنی متمول به شهر کوچک محل زادگاهش برمی‌گردد تا از عشق سال‌های دور خود انتقام بگیرد؛ مرد معتمد و محترم شهر. زن اعلام می‌کند که در ازای به قتل رساندن مرد، حاضر است پول کلانی را به مردم شهر اهدا کند. در فاصله‌ای کوتاه رفتار مردم تحت تأثیر این پیشنهاد با مرد تغییر می‌کند، حالا ظاهراً این طرح قصه که در متن اصلی مایه‌های کمدی پررنگی دارد، در فیلم بی همه چیز در قالب یک درام تاریخی و در بستری بومی بازآفرینی شده است. ساخته شدن چنین فیلمی در سینمای ایران که همه به دنبال پروژه‌های بی‌دردسر کوچک و شهری می‌گردند، در نوع خودش شجاعانه و جسورانه است.