نبویان: خروج از پروتکل الحاقی به معنای خروج از «برجام» و NPT نیست

نایب رئیس کمیسیون اصل ۹۰ مجلس گفت: خروج از پروتکل الحاقی خروج از برجام نیست چرا که در قطعنامه ۲۲۳۱ آمده است که اگر تحریم‌هایی بیاید، ایران می‌تواند کل پروتکل را متوقف کند.

کد خبر: ۹۱۴۳۰۲

يکشنبه - ۰۳ اسفند ۱۳۹۹ / February 21, 2021

به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو، حجت الاسلام سید محمود نبویان در حاشیه جلسه علنی امروز (یکشنبه) مجلس در جمع خبرنگاران در آستانه ۵ اسفند که زمان خروج ایران از پروتکل الحاقی در صورت عدم لغو تحریم‌ها است، گفت: دغدغه نمایندگان موضوع لغو تحریم‌های ظالمانه است و با این حال باید تأکید کرد که مشکل اصلی کشور تحریم‌ها نیست بلکه تنها ۳۰ درصد تحریم‌ها بوده و ۷۰ درصد آن مربوط به مدیریت ناکارآمد و فاسد در کشور است.

وی افزود: روحانی و ظریف از سال ۸۲ تا ۸۴، مذاکراتی را آغاز کردند تا تحریم‌ها برداشته شود و از سال ۹۲ تا ۹۴ نیز این مذاکرات ادامه پیدا کرد و به پایان رسید که حاصل آن برجامی بود که عایدی برای مردم نداشت.

نایب رئیس کمیسیون اصل ۹۰ مجلس با بیان اینکه ۴ نوع تحریم هسته‌ای، موشکی، حقوق بشر و منطقه (که باعث شد حاج قاسم را تروریست معرفی کنند) باید لغو شود، اظهار داشت: نکته اساسی برجام و تعهدی که ایران داد این بود که ۷۵ درصد تحریم‌ها بماند و صرفاً روی ۲۵ درصد مابقی صحبت شد همچنین صرفاً مقرر شده بود تحریم‌های هسته‌ای برداشته شود.

نبویان تحریم هسته‌ای را نیز حول محور ۴ موضوع آموزش، تجارت، بانکی و انرژی دانست و افزود: در برجام از ایران تعهد گرفته شد که دو مورد از این تحریم‌ها نیز برداشته نشود که ۲۵ درصد تحریم‌هایی که باید لغو می‌شد به ۱۲.۵ درصد کاهش یافت از این رو تمام این بحث‌ها روی ۱۲.۵ درصد یعنی تحریم‌های حوزه بانکی و انرژی است.

وی خاطرنشان کرد: شرط اول برجام نیز این بود که ایران تمام تعهدات خود را اجرا کند که بسیار سنگین بود و شامل تعطیلی فردو و بتن ریزی رآکتور اراک بود که بعد از آن آژانس نیز باید راستی آزمایی می‌کرد و مقرر شده بود ۲۷ دی ۹۴ تحریم‌های بانکی برداشته شود، اما اوبامای دموکرات این تحریم‌ها را لغو نکرد و در سال ۹۷، ترامپ آن‌ها را افزایش هم داد.

نماینده مردم تهران در مجلس اظهار داشت: ۵ سال دولت به صورت یکطرفه تعهدات برجام را اجرا کرد، اما هیچ اقدامی از طرف‌های عضو برجام صورت نگرفت که تأکید کردیم نباید اقدامات یکطرفه باشد و دولت نیز چند اقدام کاهشی را آغاز کرد. برای مثال قرار بود درصد غنی سازی ۳.۶۷ درصد باشد که میزان آن را به ۴.۱ درصد و ذخیره ۳۰۰ کیلو را نیز به ۳ هزار کیلو رساندیم، اما بی فایده بود.

نبویان با بیان اینکه در مجلس برای اعمال فشار به طرف‌های برجام طرح اقدام راهبردی برای لغو تحریم‌ها را با بیش از ۲۰۰ امضا به تصویب رساندیم که دو نکته مهم داشت، افزود: نخست، غنی سازی ۲۰ درصد و دوم خروج از پروتکل الحاقی به این دلیل که دسترسی به اماکن نظامی، مصاحبه با متخصصان، دسترسی به دانشگاه‌ها و نظارت‌های سرزده و آنلاین را شامل می‌شد.

وی اضافه کرد: غنی سازی ۲۰ درصد آغاز شد که پیغام‌هایی از سوی آن‌ها دریافت کردیم و به زودی نیز زمان خروج ایران از پروتکل الحاقی فرا می‌رسد؛ خروج از این پروتکل در درجه اول خروج از برجام نیست چرا که بند ۲۶، ۳۶ و ۱۳ قطعنامه ۲۲۳۱ تصریح دارد که اگر تحریم‌هایی بیاید، ایران می‌تواند اجرای برخی از بخش‌ها و یا کل پروتکل را متوقف کند. همچنین این موضوع به عنوان خروج از NPT نیز نیست.

نایب رئیس کمیسیون اصل ۹۰ با بیان اینکه مصوبه مجلس برای خروج از پروتکل الحاقی به تأیید شورای عالی امنیت ملی و مسئولان نظام رسیده، تصریح کرد: از این رو جمهوری اسلامی از پروتکل خارج می‌شود و وعده‌های آمریکا و اروپا هیچ ارزشی ندارد چنانچه پیش از این وعده‌های بسیاری دریافت کردیم که به هیچیک عمل نشد.

نبویان تأکید کرد: مجلس به دنبال احقاق حقوق مردم و لغو کامل تحریم‌ها است که در صورت عدم لغو، قطعاً ما حقوق ملت را از دست نمی‌دهیم لذا صرفاً وعده‌های عملی طرف‌های برجامی ارزش خواهد داشت.

وی با اشاره به اینکه آژانس تا کنون ۱۵ بار اجرای تعهدات برجامی از سوی ایران را تأیید کرده، اما هیچیک از تحریم‌ها اعم از بانکی، صادرات نفت و فراورده‌های نفتی آزاد نشده است، افزود: ضمن آنکه آزادسازی دارایی‌های ایران از برخی کشور‌ها همچون کره جنوبی به معنای لغو تحریم‌ها نبوده بلکه باید اجازه هر معامله به ایران با کشور‌های دیگر داده شود و ارز‌های مختلف بدون واسطه به حساب‌های ایران واریز شود.

نایب رئیس کمیسیون اصل ۹۰ خطاب به دولتی‌ها، گفت: سال ۸۲ تا ۸۴ به دشمن اعتماد کردید، اما چیزی دست ما را نگرفت؛ سال‌ها بعد در لوزان و ژنو نیز چیزی دست ما را نگرفت بنابراین همانطور که اعلام کردید امضای جان کری دموکرات تضمین است، اما نبود، باید بدانید امضای بایدن دموکرات نیز نمی‌تواند تضمین باشد و فقط عمل در برابر عمل قابل پذیرش است.