صادق آل محمد(عليهم السلام)

كنيه پنجمين امام از نسل اميرالمؤمنين (ع) ابوعبدالله و لقب مشهورش «صادق» است و حضرتش را به درستي حديث و راستگويي در نقل روايت بدين لقب ستوده اند.

کد خبر: ۹۲۲۰۹

دوشنبه - ۱۲ مهر ۱۳۸۹ / October 04, 2010

گروه معارف «شبكه خبر دانشجو»؛ جعفر بن محمد بن علي بن الحسين بن علي بن ابي طالب عليهم السلام، ششمين امام شيعيان، و پنجمين امام از نسل امير المؤمنين (ع) کنيه او ابوعبدالله و لقب مشهورش «صادق » است.

لقبهاي ديگري نيز دارد، از آن جمله صابر، طاهر و فاضل. اما چون فقيهان و محدثان معاصر او که شيعه وي هم نبوده اند، حضرتش را به درستي حديث و راستگويي در نقل روايت بدين لقب ستوده اند، لقب صادق شهرت يافته است و گرنه امامي را که منصوب از طرف خدا و منصوص از جانب امامان پيش از اوست، راستگو گفتن آفتاب را به روشن وصف کردن است. که:

مدح تعريف است و تخريق حجاب فارغ است از شرح و تعريف آفتاب مادح خورشيد مداح خود است که دو چشمم روشن و نامر مد است (1)

ابن حجر عسقلاني او را چنين وصف مي کند: الهاشمي العلوي، ابو عبد الله المدني الصادق (2) و هم او نويسد ابن حبان گويد در فقه و علم و فضيلت از سادات اهل بيت بود. (3)

ولادت او ماه ربيع الاول سال هشتاد و سوم از هجرت رسول خدا (ص) ، و در هفدهم آن ماه بوده است. ولي بعض مورخان و تذکره نويسان ولادت حضرتش را در سال هشتادم از هجرت نوشته اند (4) و در ماه شوال سال صد و چهل و هشت هجري به ديدار پروردگار شتافت. (5) مدت زندگاني او شصت و پنج سال بوده است. (6)

ابن قتيبه نويسد: جعفر بن محمد، کنيه او ابو عبد الله است و جعفريه بدو منسوب اند به سال يکصد و چهل و شش در مدينه درگذشت. (7)

از آغاز ولادت تا هنگام رحلت اين امام بزرگوار، ده تن از امويان به نامهاي: عبد الملک پسر مروان، وليد پسر عبد الملک (وليد اول) ، سليمان پسر عبد الملک، عمر پسر عبد العزيز، يزيد پسر عبد الملک (يزيد دوم) ، هشام پسر عبد الملک، وليد پسر يزيد (وليد دوم) ، يزيد پسر وليد (يزيد سوم) ، ابراهيم پسر وليد و مروان پسر محمد، و دو تن از عباسيان ابو العباس، عبد الله پسر محمد معروف به سفاح و ابو جعفر پسر محمد معروف به منصور بر حوزه اسلامي حکومت داشته اند. آغاز امامت امام صادق (ع) با حکومت هشام پسر عبد الملک و پايان آن، با دوازدهمين سال از حکومت ابو جعفر منصور (المنصور بالله) مشهور به دوانيقي مصادف بوده است. مدفن آن امام بزرگوار قبرستان بقيع است، آنجا که پدر و جد او به خاک سپرده شده اند.

نام مادر او فاطمه يا قريبه دختر قاسم بن محمد بن ابي بکر است و ام فروه کنيت داشته است.

مادر ام فروه اسماء دختر عبد الرحمان بن ابي بکر است.

امام صادق در باره مادرش فرموده است: مادرم مؤمن، متقي و نيکوکار بود و خدا نيکوکاران را دوست مي دارد. (8)

کليني به اسناد خود از عبد الاعلي آورده است: ام فروه را ديدم متنکروار گرد کعبه طواف مي کرد و حجر الاسود را به دست چپ سود. مردي از طواف کنندگان بدو گفت: در سنت خطا کردي. ام فروه پاسخ داد ما از دانش تو بي نيازيم (9) و از اين پاسخ مي توان آشنايي او را به مسائل فقهي دريافت.

چنان که مشهور است فرزندان آن حضرت ده تن بوده اند، هفت پسر به نامهاي اسماعيل، عبد الله، موسي، اسحاق، محمد، عباس و علي و سه دختر به نامهاي ام فروه، اسماء و فاطمه.

پي نوشتها:

1. مثنوي، دفتر پنجم، بيت 9-8.

2. تهذيب التهذيب، ج 2، ص 103.

3. همان، ص 104.

4. کشف الغمه، ج 2، ص 155.

5. کشف الغمه، ج 2، ص 166.

6. ارشاد، ج 2، ص 174.

7. المعارف، ص 215.

8. اصول کافي، ج 1، ص 472.

9. فروع کافي، ج 4، ص 428 کتاب حج.

/انتهاي پيام/