زمان، يكى از گواهان روز قيامت!

زمان يكى از شهود يوم‏القيامه است، هر «روز» يك شاهد مستقل است، بنابراين در هر سال سيصد و شصت و پنج شاهد زمانى و براى عمر متوسّط انسان‏ها، يعنى پنجاه سال، 1825 شاهد زمانى شهادت خواهند داد! جالب اين كه اين شاهد هر روز به انسان هشدار مى‏دهد، امّا كو گوش شنوا؟

کد خبر: ۹۳۴۴۷

دوشنبه - ۱۹ مهر ۱۳۸۹ / October 11, 2010

گروه معارف «شبكه خبر دانشجو»؛ خداوند بر أعمال و گفتار انسان گواهانى قرار داده است:

1- اعضاى بدن انسان يكى از آن شهود است. در قرآن مجيد مى‏خوانيم: «وَ تُكَلِّمُنا ايْديهِمْ وَ تَشْهَدُ ارْجُلُهُمْ»؛ دست‏ها و پاهاى انسان‏ها را به سخن در مى‏آوريم (و بر عليه انسان‏ها شهادت مى‏دهند) «سوره يس، آيه 65».

و در آيه 20 سوره فصلت نيز مى‏خوانيم: «حَتّى‏ اذا ما جاءُوها شَهِدَ عَلَيْهِمْ سَمْعُهُمْ وَ ابْصارُهُمْ وَ جُلُودُهُمْ بِماكانُوا يَعْمَلُونَ»؛ «وقتى به آنان مى‏رسند گوش‏ها و چشم‏ها و پوست‏هاى تنشان به آنچه مى‏كردند گواهى مى‏دهند».

2- شاهد ديگر اعمال انسان، ملائكه و فرشتگانِ مراقبِ او هستند، در آيه شريفه 18 سوره ق در اين مورد مى‏خوانيم: «ما يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ الّا لَدَيْهِ رَقيبٌ عَتيدٌ»؛ «انسان هيچ سخنى را بر زبان نمى‏آورد، مگر اين كه همان دم، فرشته‏اى مراقب و آماده براى انجام مأموريّت (و ضبط آن) است».

3- شاهد سوم مكان‏ها هستند، آيه چهارم سوره زلزال ناظر به همين مطلب است. توجه كنيد: «يَوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ اخْبارَها»؛ «در آن روز زمين تمام خبرهايش را بازگو مى‏كند». آرى روز قيامت وجب به وجب زمين، كه بر روى آن قدم گذاشته‏ايم، بر عليه ما انسان‏ها شهادت مى‏دهد.

4- زمان هم يكى از شهود يوم‏القيامه است، هر «روز» يك شاهد مستقل است، بنابراين در هر سال سيصد و شصت و پنج شاهد زمانى و براى عمر متوسّط انسان‏ها، يعنى پنجاه سال، 1825 شاهد زمانى شهادت خواهند داد! جالب اين كه اين شاهد هر روز به انسان هشدار مى‏دهد، امّا كو گوش شنوا؟!

اميرالمومنين(ع) فرمود: «هر روزى كه بر انسان مى‏گذرد، آن «روز» اين سخن را با انسان دارد: اى انسان! من روزِ تازه‏اى هستم و بر اعمالت شاهد و ناظر، بنابراين در ظرف من سخنان خوب بگو و اعمال خير به جا آور، تا در روز قيامت بر خيرات تو شهادت دهم، امروز كه گذشت مرا هرگز نخواهى ديد!» «بحار الانوار، جلد 74، صفحه 379».

5- آخرين شاهد بر اعمال انسان‏ها پيامبران هر امّتى هستند؛ در آيه 41 سوره نساء در اين زمينه چينن آمده است: «فَكَيْفَ اذا جِئْنا مِنْ كُلِّ امَّةٍ بِشَهيدٍ وَ جِئْنا بِكَ عَلى‏ هؤُلاءِ شَهيداً»؛ «حال آن‏ها چگونه است، آن روزى كه از هر امّتى شاهد و گواهى (بر اعمالشان) مى‏آوريم و تو را نيز بر آنان گواه خواهيم آورد؟!» واى بر كسانى كه تصوّر مى‏كنند حساب و كتابى در كار نيست، ولى وقتى كه پرده‏هاى غفلت كنار زده مى‏شود، گواهان متعدّدى را در مقابل خويش مى‏بينند كه بر عليه آن‏ها شهادت مى‏دهند!

چگونه اين همه گواه و شاهد و اين همه بى‏خبرى و غفلت قابل جمع است!؟ اگر يك مأمور مواظب انسانى باشد حواسش را كاملًا جمع مى‏كند.

چگونه در مقابل يك مأمور خطاكار اين قدر مواظب هستيم، ولى در مقابل اين همه گواهان الهى، كه هرگز خطا نمى‏كنند، غافل هستيم؟!/انتهاي پيام/