نيايش يا كارخانه‏ى آدم سازى‏

نيايش كه عبارت است از دعا و مناجات و ذكر و نماز و قرائت قرآن و تضرّع واستغفار به درگاه با عظمت الهى، چنان تأثير عميقى بر روح نيايشگر مى‏گذارد كه به تدريج او را از حضيض خاك به اوج افلاك، و از حطّه‏ى ناسوت بذروه‏ى لاهوت، و از عالم حيوانيت به اعلى مدارج انسانيّت، بلكه ملكوتيّت مى‏رساند و به تعالى و كمال مى‏كشاند.

کد خبر: ۹۵۳۴۸

چهارشنبه - ۲۸ مهر ۱۳۸۹ / October 20, 2010

گروه معارف «شبكه خبر دانشجو»؛ نيانش كننده همچون آهنى است كه مجاور آتش قرار گيرد و لحظه به لحظه سردى و كدورت ذاتى او گرفته مى‏شود و حرارت و نورانيّت اكتساب مى‏كند تا اينكه مثل خود آتش سوزنده و روشن مى‏گردد؛ و همچون سنگ‏هايى كه مانع نور و حرارت بود ولى به واسطه‏ى تلطيف، شيشه و ذرّه‏بين شده، از منبع نور و حرارت خورشيد استفاده كرده، نور و حرارت را گرفته و به ماوراء خود تحويل مى‏دهد.

موسى (ع) در مناجات و نيايش خود عرض كرد: الهى! تو به من نزديكى تا تو را آهسته بخوانم، يا دورى كه بلند بخوانم؟

خطاب رسيد: «أنا جليس من ذكرنى» من همنشين و نزديكم با هر كس كه با من نيايش و راز و نياز نمايد.»(وسائل الشيعه)

در اثر اين مجالست است كه نيايشگر، متخلق به اخلاق الهى و متّصف به صفات خداوند مى‏شود، و از زشتى‏ها و اخلاق مذموم و طمع و بخل و كينه و عداوت و ظلم و تجاوز دورى مى‏كند، تا خود را شايسته‏ى مقام قرب وحالت انس با پروردگار نمايد، و لايق پيشگاه با عظمت كبريايى حضرت حق گردد.

و اشاره به همين معنا است در فايده‏ى نماز كه «انّ الصلاه تنهى عن الفحشاء والمنكر»؛ «عنكبوت/ 45» «نماز، نمازگزار را از ارتكاب معاصى و منكرات باز مى‏دارد.»

نيايشگر خود را ناگزير مى‏داند تا از هوى و هوس‏هاى نابجا دورى گزيند و با هواهاى نفسانى پيكار و مبارزه نمايد و در صدد تزكيه‏ى نفس بر آيد «قد أفلح من تزكّى»، « أعلى/ 14» «و نفس و ما سواها* فألهمها فجورها وتقواها* قد أفلح من زكاها* و قد خاب من دساها». «شمس/ 7- 10»

نيايشگر، نوع پرورى و يتيم نوازى و دلجويى از مستمندان و بينوايان را پيشه‏ى خود مى‏سازد تا به مقتضاى: «ارحم ترحم»، «مهربانى كنيد تا خداوند به شما مهربانى كند» مورد رأفت و رحمت خداوند متعال گرديده و مصداق فرمايش نبوى قرار گيرد كه در خطبه‏ى شعبانيّه مى‏فرمايد: «تحننوا على أيتام الناس كما يتحنن على أيتامكم»؛ «عيون أخبار الرضا( ع)، ج 2، ص 265»

«با يتيمان مردم مهربانى كنيد، تا يتيمان شما هم مورد مهربانى واقع شوند.»

خلاصه‏ى كلام آنكه براى نيايش، شرائطى است كه نيايشگر ناگزير است انجام دهد تا تحت عنوان نيايشگر قرار بگيرد مانند: پاكى بدن و پاكيزگى لباس و طهارت قلب و پندار و نيّت پاك و توجّه تام به مبدأ و مناعت نفس و استمداد از مبدأ و قطع توجّه از ماسوى اللَّه و اداى تشريفات دربارى اللَّه از تسبيح و تكبير و تمجيد و تحميد و تهليل و صلوات بر واسطه‏هاى فيض دربارى اللَّه (پيغمبر و آل او (ع)) در اين صورت نيايشگر خود را از هر جهت وارد مرحله‏ى انسانيّت حقيقى و آدميّت مى‏نمايد.

وقتى جامعه‏ى اسلامى، همه اين طور اهل نيايش شدند، از چنين اجتماعى مدينه‏ى فاضله‏ى افلاطونى از صورت خواب و خيال و معقولات، به صورت تحقّق و عينيّت ظاهر مى‏گردد./انتهاي پيام/