«زوال» بازیگری که مجبور است در هتل کار کند

امید غفاری کارگردان نمایش «زوال» عنوان کرد شرایط کرونا باعث شده که به اجرای این نمایش در فضای باز فکر کند و در نهایت نیز اجرا به شیوه‌ای طراحی شده است که از لحاظ منطقی مناسب این فضا باشد.

کد خبر: ۹۶۴۶۸۳

شنبه - ۲۷ شهريور ۱۴۰۰ / September 18, 2021

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو، امید غفاری نویسنده و کارگردان نمایش «زوال» که این روز‌ها در فضای باز عمارت «روبرو» روی صحنه است درباره این اثر نمایشی گفت: این نمایش درباره بازیگر تئاتری است که در بخش خانه‌داری (نظافت) هتل کار می‌کند و همزمان با اینکه ترفیع می‌گیرد و به بخش پذیرش منتقل می‌شود نقشش را در تئاتری که بازی می‌کرده از دست داده و با توجه به اینکه دغدغه اصلی‌اش این است که بازیگری را ادامه دهد، اما به دلیل گذران زندگی مجبور است در هتل کار کند به مرور خاطراتش می‌پردازد تا به ریشه مشکلاتش برسد و دلیل این را که امروز در این جایگاه قرار دارد، پیدا کند، اما همین مرور خاطرات او را به فروپاشی ذهنی می‌رساند و باعث می‌شود دچار فراموشی شود.

وی درباره شکل‌گیری ایده این اثر نمایشی توضیح داد: سال ۹۸ و قبل از شیوع کرونا تصمیم گرفتم که به سراغ نوشتن یک مونولوگ بروم تا بتوانم در این فضا هم تجربیات جدیدی داشته باشم. در همین حال هم داوود سبحانی بازیگر نمایش ایده‌ای را که در ذهنش داشت با من در میان گذاشت که تشابه و نزدیکی ایده‌هایمان باعث شد با یکدیگر شروع به تمرین کنیم که این تمرین‌ها حالت کارگاهی نیز داشت و متن اولیه در همین شرایط شکل گرفت، اما در بازنویسی‌ها به کرونا برخوردیم.

غفاری ادامه داد: در این شرایط یکی دو ماه کارمان تعطیل شد، اما تصمیم گرفتیم دوباره تمرین‌ها را از سر بگیریم و تمرین‌هایمان نیز از پلاتو به خانه منتقل شد. در تمرین‌هایی که داشتیم به این نتیجه رسیدیم بهتر است که ایده‌هایی را از شغل خودمان وارد کار کنیم و از موقعیتی که بازیگر نمایش در آن قرار دارد، استفاده کنیم. داوود سبحانی خودش شاغل است و در آن زمان به دلیل شرایط کرونا وقفه‌ای در کار بازیگری‌اش به وجود آمده بود و به دنبال این بود که بتواند تغییراتی در وضعیتش به وجود آورد.

این کارگردان درباره اجرای نمایش در فضای باز بیان کرد: در این فرصت زمانی که کرونا برایمان به وجود آورد به شکل اجرایی متفاوتی فکر کردیم و شرایط کرونا باعث شد به این مساله بیندیشیم که اگر نمایش از سالن تئاتر بیرون بیاید چه اتفاقی رخ می‌دهد. اجرا در فضای باز موقعیت ایمن‌تری را برای ما و تماشاگران به وجود می‌آورد و از طرف دیگر دغدغه پیدا کردن سالن هم که همیشه جزو مشکلات ما تئاتری‌ها است، کم رنگ‌تر می‌شد. البته باوجودی که در دوران کرونا اجرا رفتن راحت‌تر از گذشته شده است، اما اجرای بیرون از سالن را انتخاب کردیم که سختی‌ها و مشکلات خودش را دارد. ما از همان ابتدا میزانسن و فضای اثر را به گونه‌ای طراحی کردیم که اجرای نمایش در فضای باز منطقی باشد.

غفاری در پایان یادآور شد: تلاش کردیم با کار کردن روی جزئیات و تاکید روی بدن و ژست بازیگر به ایده‌ای که مد نظرمان بود برسیم. در نهایت نیز تصمیم گرفتیم که بازیگر در طول اجرا میزانسن ثابتی داشته باشد و تجربیات و مشاهدات شخصی خودمان را وارد کار کنیم. همچنین در طول این مسیر با نگاه کردن به عکس‌ها و فیلم‌هایی که می‌شد ژست‌ها و فیگور‌هایی از آن برداشت کرد به این نتیجه رسیدیم که بدنی برای بازیگر طراحی شود که خودش به آن رسیده باشد و مونولوگی طراحی کنیم که روی لحن و استایل، فوکوس داشته باشد.

عوامل این نمایش عبارتند از بازیگر: داوود سبحانی، بازیگر صدا: سارا رستم، انتخاب موسیقی و میکس و طراح گرافیک: سعید خانقشلاقی، کارگردان تصویر: شرزین حاجیلو، مهندسی تصویر: هومن نیکخواه، طراح نور: علیرضا زندیه، مشاور لباس: سمانه احمدی مطلق، خیاط: رکسانا دهری، نقاشی: زهرا خدابنده لو، دستیار کارگردان: محمد ملک نیا و علی شهدادی، مشاور پروژه: امیر حسین غفاری، مهندسی و طراحی سیستم صوتی: گروه مومنت.