سياحت غرب (5)

تجارت شيرين

تاريخ اقتصاد استعمار هلند،  هلندى كه ملت نمونه‌ سرمايه‌دارى در قرن هفدهم به شمار مى‌رفت، تابلوهاى ناديده‌اى از خيانت، فساد و آدم‌كُشى مى‌گسترد...

کد خبر: ۹۶۶۸۱

چهارشنبه - ۰۵ آبان ۱۳۸۹ / October 27, 2010

گروه انديشه ـ خواست‌ها و برنامه‌هاى استعمارى تمدن نوين غرب، برده‌دارى، اين پديده‌ تاريخى را كه در روزگاران پيش از فئوداليته برقرار بود زندگى دوباره بخشيد و به گفته‌ي «ولز» نظام برده‌دارىِ نو از بسيارى جهات بدتر از هر چيز ديگر موجود در روزگار باستان بود. يكى از پرتغاليان سده‌ي 15 درباره‌ي شيوه‌ي آدم‌دزدى هم‌ميهمانان خود مى‌آورد كه مردان پرتغالى هنگام ورود به سرزمين آفريقائيان، خود را بر روى آنان مى‌افكندند و آنان را يا مى‌كشتند و يا دستگير مى‌كردند. در آنجا مادران و شوهرانى ديده مى‌شدند كه با فرزندان و همسران خويش مى‌گريختند؛ برخى خود را به دريا پرتاب مى‌كردند و برخى خود را در كلبه‌ي خويش و برخى ديگر كودكان خويش را در زير بوته‌اى پنهان مى‌ساختند، ولى مردان پرتغالى همه را مى‌يافتند. در اين ميان دفترسياهكارى‌هاى هلنديان نيز، كه در تاريخ تمدن غرب نامى پرآوازه دارند، در زمينه‌ي برده‌گيرى و برده‌سازى انسان‌هاى بى‌گناه بسيار پرحجم است. در اينجا بدنيست قلم را به دست «كارل ماركس» بدهيم تا گوشه‌اى از آن سياهكارى‌ها را براى خوانندگان ما بگشايد: «تاريخ اقتصاد استعمار هلند،  هلندى كه ملت نمونه‌ي سرمايه‌دارى در قرن هفدهم به شمار مى‌رفت، تابلوهاى ناديده‌اى از خيانت، فساد و آدم‌كُشى مى‌گسترد.»

هيچ چيز خصلت نماتر از سيستم آدم‌دزدى آن‌ها در سلب (celebes) واقع در اندونزى به منظور تهيه‌ي برده براى جاوه نيست. براى انجام اين كار، افرادى را مخصوصاً براى آدم‌دزدى تربيت مى‌كردند. دزد، مترجم و فروشنده‌ عاملان اصلى اين تجارت بودند و امراى بومى سرفروشنده به‌شمار مى‌رفتند. نوجوانانى را كه دزديده بودند آن‌قدر در زندان‌هاى مخفى در سِلِب نگاه مى‌داشتند تا براى باركردن به كشتى‌هاى بردگان آماده شوند. يك گزارش رسمى تصريح مى‌كند: يكى از اين جاها مثلاً شهر ماكاسار واقع در سلب، پر از زندان‌هايى پنهانى است كه هر يك وحشتناك‌ـ‌ تر از ديگرى و پر از تيره‌روزانى است كه قربانى آز و ستمگرى گرديده، در زنجيرگرانند و از خانواده‌هاى خويش ربوده شده‌اند. هلندى‌ها براى اين كه مالاكا را به تصرف درآورند حكمران پرتغالى آنجا را به پول فريفتند و وى در 1020 شمسى دروازه‌هاى شهر را به روى آن‌ها گشود. بلافاصله به منزل حكمران تاختند و وى را به قتل رساندند تا از پرداخت رشوه‌ي مزبور به مبلغ 21875 ليره‌استرلينگ معاف گردند. اينان هر كجا پا مى‌گذاشتند ويرانى و نابودى جماعات را به دنبال داشت. بان يووانگى، ايالتى در جاوه، در سال 1129ش. داراى بيش از 80000 نفر سكنه بود و در سال 1189 شمسى فقط 8000 نفر جمعيت داشت. اين است آن تجارت شيرين!

/انتهاي پيام/