بغض فرو خورده

از پريشان گويي‌ام ديدي پريشان خاطرم                          زلف خود را شانه كردي شانه بوي گل گرفت

کد خبر: ۹۷۳۵۳

يکشنبه - ۰۹ آبان ۱۳۸۹ / October 31, 2010

يك نفس با ما نشستي خانه بوي گل گرفت

خانه‌ات آباد اين ويرانه بوي گل گرفت

از پريشان گويي‌ام ديدي پريشان خاطرم
زلف خود را شانه كردي شانه بوي گل گرفت

پرتو شمع رخت با آن گل افشاني كه داشت
در زيارتگه دل پروانه بوي گل گرفت

عشق باريد و جنون گل كرد و افسون خيمه زد
تا به صحراي جنون افسانه بوي گل گرفت

از شميم شعر شور انگيز آتش عاشقان
ساقي و ساغر، مي و ميخانه بوي گل گرفت

باد با خود همه ي خاطره‌ها و آورد
حال اين شاعر بي حوصله را جا آورد

باد بوي همه خاطره‌ها را از يك
دفتر مشق چهل برگ به اين جا آورد

و صداي تو كه در خاطره‌ها مي پيچيد:
بچه‌ها جمله بسازيد همه باد آورد

من نوشتم كه غم واژه‌اي نان را ديشب
جسد بي رمق و خسته‌اي بابا آورد

آه امروز چه بسيار شباهت دارم
به همان بغض فرو خورده كه بالا آورد

/انتهاي پيام/