نقبی به موضوع ممیزی در حوزه فرهنگ و هنر

آه از آن روزگار که بر مدار سفلگان بچرخد!

آیا براستی این وضعیت مناسب شان کشور و نویسنگان ارزشمند و آرمانگرای ماست؟ چرا باید فضا برای تاجر مسلکان بی آرمان اینقدر فراهم باشد و برای اهالی واقعی فکر و اندیشه نه؟

کد خبر: ۹۸۳۶۵

شنبه - ۱۵ آبان ۱۳۸۹ / November 06, 2010

محمدرضا محقق - بخش ادب و هنر در تمام نقاط جهان ممیزی یا همان سانسور یک امر پذیرفته شده است و کم و بیش همه کشورهای دنیا این امر را به عنوان یک لازم اجتماعی و یک امنیت اخلاقی و فکری به انحائ مختلف قبول کرده اند و هیچ کشوری را نمی توان یافت که از آزادی مطلق که می توان تعبیر به بی قیدی تمام عیار کرد، برخوردار باشد.

اما آنچه در این مورد نظر و محل بحث و مناقشه است نوع این ممیزی و شیوه ها و مبانی آن است. تجربه نشان داده است ممیزی در کشور ما بیش از آنکه از یک مبنا و محور پیروی کند و بر اساس اصولی مشخص مدیریت شود جایگاه به نمایش در آمدن سلیقه هاست.سلیقه هایی که بعضا هیچ ربطی به همدیگر ندارند و من المشرق الی المغرب می توانند متفاوت و بی ربط به همدیگر باشند.

به خاطر همین هم هست که گاهی یک اثر ارزشمند به محاق توقیف می رود و گاهی هم یک فیلم پر از جوک های جنسی و عبارت های سخیف و مبتذل راهی پرده ها می شود که هیچ، کلی هم در بوق و کرنا می رود و برایش تبلیغات رسمی و غیر رسمی صورت می گیرد.

نمونه اش مثلا فیلم ارزشمند و دوست داشتنی لیلی با من است از یک طرف و از سوی دیگر فیلم اخراجی ها که اولی زیر فشارهای زیاد تولید می شود و کلی زجر می کشد تا دیده شود و دومی که پر است از شوخی های جنسی و نمونه تام و تمام ابتذال و لودگی است با سلام و صلوات و به مدد هزار و یک رانت و طرفداری نمایش داده می شود! نمونه ها یکی دوتا نیستند فراوانند و نیازی هم به ردیف کردنشان نیست آنچه مهم است توجه به این معضل وخیم و مشکل وحشتناک است که بر عرصه هنر و فرهنگ سایه افکنده است.

در حوزه کتاب هم اوضاع بر همین منوال است. این همه کتاب و نشریات زرد و عوامانه و زشت منتشر می شود و آب هم از آب تکان نمی خورد ولی در عین حال برای کتاب های جدی و مهم و ارزشمند گاه اشکال تراشی های بنی اسراییلی غوغا می کند تا آنجا که نویسنده را که نه تاجر است و نه مبتذل نویس مجبور می کند تا فعلا از خیر چاپ کتابش بگذرد.

برخلاف مبتذل نویس ها و تاجران عرصه نشر که از این راه نان های روغن مالیده فراوانی خورده و می خورند که حاضرند خود را به هر كاري بزنند تا کتاب بنجل و سخیفشان را چاپ کنند به هر قیمتی. آیا براستی این وضعیت مناسب شان کشور و نویسنگان ارزشمند و آرمانگرای ماست؟ چرا باید فضا برای تاجر مسلکان بی آرمان اینقدر فراهم باشد و برای اهالی واقعی فکر و اندیشه نه؟/انتهاي پيام/