قدرت در جهان امروز چندلایه، پراکنده و منطقهای شده است و رقابت آمریکا و چین نمیتواند کل پیچیدگی جهان را توضیح دهد؛ آمریکا همچنان نقش مهمی دارد، اما دیگر قدرت انحصاری نیست.
راشاتودی در یادداشتی نوشت: آمریکا بیش از اروپا به این رابطه نیاز دارد و این بزرگترین ضعف آن است؛ حضور آمریکا در اروپا پس از جنگ جهانی دوم به آن برتری نظامی و سیاسی داد.
روزنامه فایننشال تایمز در گزارشی با اشاره به تجاوز نظامی مشترک آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه جمهوری اسلامی ایران، نوشت: شوک در منطقه خلیج فارس به عنوان یکی از پیامدهای این جنگ، میتواند زنجیرههای جهانی تامین مواد غذایی را مختل کرده و به سرعت در آن اثر دومینویی ایجاد کند.
منطق حاکم بر فضای پساآتشبس ایجاب میکند که تهران، الگوهای سنتیِ مبتنی بر نظارت قدرتهای ثالث را کنار گذاشته و به سمت یک مدل «همکاری بینابینی و مستقیم» با قاره سبز حرکت کند.
رویترز نوشت: جنگ با ایران و اختلال گسترده در بازارهای انرژی و زنجیره تأمین جهانی نشان داده که «نقطه حساس» ترامپ دیگر نه فقط سیاست خارجی، بلکه وضعیت اقتصادی آمریکا و جهانی است.
وزرای خارجه ۱۰ کشور اسلامی با صدور بیانیهای مشترک، اقدام رژیم صهیونیستی در انتصاب سفیر برای منطقه خودمختار «سومالیلند» را نقض آشکار حاکمیت ملی و تمامیت ارضی سومالی دانستند.