پولیتیکو نوشت: اسناد دیپلماتیک نشان می‌دهند که جنگ ایران، اعتبار آمریکا را در چند جبهه مختلف خدشه‌دار کرده است.

شانزده شرط هریک به ارزش ۱۰۰ هزار دلار، زمان حملات هوایی آمریکا علیه ایران در ۲۷ فوریه را با دقت پیش بینی کردند.

یک تحلیلگر سیاسی گفت: برخلاف تصور رایج تهدید اصلی صرفاً برنامه هسته‌ای نیست، بلکه موضوع مهم‌تر توانایی یا امکان کنترل تنگه هرمز است.

فارن پالیسی در گزارشی نوشت: خاورمیانه حدود نیمی از صادرات جهانی گوگرد را تأمین می‌کند و جنگ ایران باعث اختلال جدی در بازار جهانی گوگرد شده است.

 قدرت در جهان امروز چندلایه، پراکنده و منطقه‌ای شده است و رقابت آمریکا و چین نمی‌تواند کل پیچیدگی جهان را توضیح دهد؛ آمریکا همچنان نقش مهمی دارد، اما دیگر قدرت انحصاری نیست.

راشاتودی در یادداشتی نوشت: آمریکا بیش از اروپا به این رابطه نیاز دارد و این بزرگ‌ترین ضعف آن است؛  حضور آمریکا در اروپا پس از جنگ جهانی دوم به آن برتری نظامی و سیاسی داد.

روزنامه فایننشال تایمز در گزارشی با اشاره به تجاوز نظامی مشترک آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه جمهوری اسلامی ایران، نوشت: شوک در منطقه خلیج فارس به عنوان یکی از پیامدهای این جنگ، می‌تواند زنجیره‌های جهانی تامین مواد غذایی را مختل کرده و به‌ سرعت در آن اثر دومینویی ایجاد کند.

منطق حاکم بر فضای پساآتش‌بس ایجاب می‌کند که تهران، الگوهای سنتیِ مبتنی بر نظارت قدرت‌های ثالث را کنار گذاشته و به سمت یک مدل «همکاری بینابینی و مستقیم» با قاره سبز حرکت کند.

بلومبرگ نوشت: پنج تانکر حمل گاز طبیعی مایع (LNG) پس از هشدار ایران مبنی بر بسته شدن تنگه هرمز، مسیر خود را تغییر دادند.

رویترز نوشت: جنگ با ایران و اختلال گسترده در بازار‌های انرژی و زنجیره تأمین جهانی نشان داده که «نقطه حساس» ترامپ دیگر نه فقط سیاست خارجی، بلکه وضعیت اقتصادی آمریکا و جهانی است.