در روز‌های اخیر، ترامپ از هدیه‌ای سخن گفت؛ هدیه‌ای از سمت ایرانی‌ها! اگرچه جستجوی صدق و کذب یا مصداق‌ها در چنین سالاد کلماتی اساساً خطاست، اما بد نیست چندی در باب ریشه روانشناختی این توهم آرزومندانه و فراتر از آن، منطق استکباری آن کندوکاوی داشته باشیم.

ایران با درک شکاف توان نظامی خود با قدرتی فرامنطقه‌ای، یعنی ایالات متحده، راهبرد تقابل نامتقارن را در پیش گرفت و به‌جای درگیری مستقیم، منافع این قدرت را در سطح منطقه و در کشور‌های دیگر هدف قرار داد.

در حال حاضر و ایام جنگ رمضان، محدودیت‌های اعمال شده توسط ایران بر تنگه هرمز و حملات دفاعی به کارخانجات در منطقه توانسته تأثیرات عمیقی بر بازار‌های جهانی، به‌ویژه اقتصاد ایالات متحده، داشته باشد.

اهداف متعددی را می‌توان برای ادامه حملات رژیم اسرائیل به لبنان در نظر گرفت که نخستین آن، تضعیف ساختاری حزب‌الله به‌عنوان مهم‌ترین متحد منطقه‌ای ایران است.

نقش بی‌بدیل دانشگاه در تعیین سرنوشت کشور، بر ضرورت انتصاب مدیرانی با شاخص‌های انقلابی، جهادی و دغدغه‌مند برای تحقق «علم نافع» و تبدیل دانشگاه به سنگری در برابر انفعال و تهاجم فرهنگی است.

همه پرسی یا رفراندوم، آیینی شناخته‌شده و یک سازوکار تصمیم‌گیری جمعی با اراده مستقیم ملت است که در زمین‌ها و زمان‌های گوناگون در دنیا از جمله در جمهوری اسلامی تجربه شده است.

درحالی‌که ایران اسلامی در یک جنگ تعیین‌کننده با رژیم‌های تروریستی آمریکا و اسرائیل قرار دارد، جزیره انگلیس به‌عنوان دشمن دیرینه ایران با تلاش‌‌های مزورانه خود در تلاش برای دفاع تمام‌قد از رژیم و منافع آمریکا و در عین درامان‌ماندن از پاسخ‌ها جمهوری اسلامی ایران است. لذا در کنار پاسخ‌های نظامی، ضرورت دارد با اخراج سفیر و کاهش سطح روابط به‌عنوان اقدامی کم‌هزینه برای ایران و پر هزینه برای طرف مقابل، پاسخی بازدارنده به اقدامات آن داده شود.

در روز‌های اخیر، مجدداً شاهد نمایشی از عصبانیت و درماندگی در رفتار ترکیبی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه کشورمان بودیم. این حملات، چه در قالب تهدیدات لفظی و چه اقدامات ماجراجویانه، نشانه‌هایی روشن از بن‌بست راهبردی است که متجاوزان در مقابل اراده ملت ایران با آن مواجه شده‌اند.

آمریکا در باتلاقی گیر کرده که هر روز هزینه‌هایش برای کاخ سفید سنگین‌تر می‌شود. از "تغییر رژیم" و ضربه به رهبری گرفته تا "اسرائیل بزرگ" و تجزیه منطقه، هیچ‌یک از اهداف کلان واشنگتن محقق نشده است.

سال ۱۴۰۴ با صدای توپ و بمباران دشمنان به در شد و ما ملت ایران در حالی به استقبال سال نو رفتیم که این سال یک یادگاری را از پارسال به همراه خود آورده است: «جنگ»